บทที่ 78 เริ่มน่าสนุกขึ้นมาแล้ว

พื้นที่ทางตอนใต้ของมองโกเลียส่วนใหญ่เป็นกึ่งทะเลทรายหรือไม่ก็ทุ่งกอบี ช่วงต้นฤดูหนาวถือว่ายังพอทน ถ้าเป็นฤดูใบไม้ผลินี่พายุทรายพัดกระหน่ำแทบทุกวัน สภาพแวดล้อมจัดว่าโหดหินเอาเรื่อง

ที่สำคัญคือประชากรมองโกเลียน้อยมากจริงๆ มีแค่สามล้านกว่าคนเท่านั้น…

แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ แต่มีคนกระจายตัวอยู่แค่สามล้านกว่าคน ก็นึกภาพออกแล้วว่าจะเบาบางขนาดไหน

นี่แหละคือเหตุผลหลักที่พวกหวังเทียนกล้าขับรถแล่นฉิวบนถนนใหญ่แบบไม่แคร์ใคร ขอแค่ไม่ซวยไปเจอหน่วยลาดตระเวนก็ไม่มีเรื่องให้ต้องปวดหัว เพราะแทบไม่เจอใครเลย…

"หัวหน้า แม่ไก่พาลูกเจี๊ยบเพิ่งผ่านไปครับ"

เสียงของซิการ์ดังขึ้นในหูฟังของหวังเทียน

โค้ดเนมนี้ไม่ใช่หวังเทียนเป็นคนตั้ง แต่กุหลาบยืนกรานจะใช้ชื่อนี้ หวังเทียนขี้เกียจเถียงกับเธอ

เพราะระหว่างสองคนนี้ เรื่องตัวผู้ตัวเมียมันแยกง่าย แต่จะแยกแยะว่าใครแพ้ใครชนะเนี่ยสิยาก…

พวกเขามาถึงพิกัดที่คุณกงบอกไว้และหาจุดตั้งค่ายเรียบร้อยแล้ว

ชัยภูมิแถวนี้ซับซ้อนกว่าหมู่บ้านคราวก่อนเยอะ รอบด้านเต็มไปด้วยโขดหินยักษ์กับเนินเขาเตี้ยๆ

ทว่าที่นี่กลับเป็นหนึ่งในเส้นทางบังคับที่จะมุ่งหน้าไปยังอำเภอฮูร์เมน

ศูนย์เล็งปีนขึ้นไปบนเนินเขาที่สูงที่สุดในละแวกนี้ และจัดตั้งที่มั่นซุ่มยิงเรียบร้อย

ไอ้หมอนี่ไม่เคยคิดจะพึ่งพลชี้เป้า ชอบเอาคำพูดเท่ๆ อย่าง 'ผู้กล้ามักโดดเดี่ยวเสมอ' มาขี้โม้โอ้อวดกับเพื่อนร่วมทีมอยู่เรื่อย

หวังเทียนสั่งให้กล้วยกับรถแทรกเตอร์ไปเติมเสบียงที่อำเภอฮูร์เมน ถึงของเดิมจะยังพอมีเหลือ แต่ในเมื่อแวะเติมได้ก็ควรตุนไว้ให้อุ่นใจดีกว่า

จากนั้นก็ส่งซิการ์กับไม้ขีดไปทำหน้าที่เป็นหูเป็นตาตรงหุบเขาที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืน ส่วนตัวเขาพาลูกทีมที่เหลือช่วยกันติดตั้งเซนเซอร์รอบฐานที่มั่น

"รับทราบ สังเกตการณ์ต่อไป" หวังเทียนตอบกลับ แล้วเหลือบมองยอดเขาที่ศูนย์เล็งซ่อนตัวอยู่

"ศูนย์เล็ง ฝั่งนายมีอะไรเคลื่อนไหวไหม"

"ปลอดภัยดีครับ" ศูนย์เล็งตอบสั้นกระชับ

ฐานที่มั่นของพวกเขาอยู่ตรงเชิงเขาเตี้ยอีกลูกซึ่งอยู่ไม่ไกลจากศูนย์เล็งนัก มันเป็นถ้ำหินธรรมชาติ

จุดเด่นคือหน้าปากถ้ำมีหินที่สึกกร่อนตามธรรมชาติก้อนยักษ์คอยบังมุมสายตาไว้พอดี ถ้ามองจากระยะไกลจะแทบไม่เห็นเลยว่ามีถ้ำซ่อนอยู่ แถมระดับความสูงยังเหมาะเจาะพอที่จะสอดส่องทุกความเคลื่อนไหวด้านล่างได้อย่างชัดเจน

"หัวหน้า ติดตั้งเรียบร้อยแล้วครับ" ม้าลายเดินกลับมาจากระยะไกลแล้วรายงานหวังเทียน

"โอเค กริซลีคอยระวังภัยไว้ คนอื่นพักผ่อนได้" หวังเทียนพยักหน้ารับ

เขาสั่งให้ม้าลายวางระเบิดสั่งการระยะไกลไว้สองสามจุดตรงถนนสายหลักกับทางสายรอง ถือเป็นการกันเหนียวไว้ก่อน

สองชั่วโมงต่อมา กล้วยกับรถแทรกเตอร์ก็ตุนเสบียงเสร็จและกลับมารวมกลุ่ม ที่เหลือก็แค่นั่งรอ หวังเทียนมีลางสังหรณ์ว่าที่นี่คงมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นแน่

————————————

กลุ่มของหวังเฟิงที่พาคุณกงมาด้วยก็เลือกตั้งค่ายห่างจากตัวอำเภอฮูร์เมนออกไปสองกิโลเมตรเช่นกัน

คราวนี้พวกเขาไม่คิดจะเข้าไปในเขตชุมชน จึงเลือกทำเลที่เหมาะสมบริเวณนอกเมือง

ด้านหลังเป็นเนินเขาเตี้ย ด้านซ้ายขวามีหินยักษ์ช่วยกำบังได้อย่างดี ส่วนด้านหน้าเป็นเนินลาดเตี้ยๆ สามารถมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบทิศทางได้

ติดตรงที่ต้องนอนกลางแจ้งกันไปก่อน แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

พวกเขาพาคุณกงไปพักตรงเวิ้งหินใต้เนินเขาเตี้ย ส่วนคนอื่นก็กางเต็นท์คุมเชิงอยู่รอบนอก

แม้ทุกคนจะไม่ค่อยเข้าใจว่าจะมาตั้งค่ายในที่รกร้างไร้ผู้คนแบบนี้ทำไม แต่บทเรียนตลอดช่วงที่ผ่านมาก็สอนให้พวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าเรื่องไหนไม่ควรถามก็อย่าหาเรื่องถาม

อันที่จริง หวังเฟิงเองก็ไม่เข้าใจเจตนาของอาจารย์เหมือนกัน สรุปแล้วพวกเราไม่ได้มาตามหาของหรอกหรือ

ถึงเขาจะได้ร่วมทางไปพบสายลับคนนั้นกับคุณกง แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าทั้งสองคุยอะไรกัน เพราะคุณกงไม่ยอมให้เขาเข้าไปข้างใน พาเข้าไปแค่ไอ้หมอนิ่งเงียบคนนั้นคนเดียว…

แต่เอาเถอะ หน้าที่หลักของเขาคือการคุ้มกันคุณกง ส่วนเรื่องอื่น รอให้ภารกิจเสร็จสิ้นก่อนแล้วค่อยถามก็ยังไม่สาย

"ควายป่า นายพาไส้เดือนกับตั๊กแตนเข้าไปเติมเสบียงในอำเภอหน่อย เน้นน้ำดื่มสะอาดให้เยอะๆ เลยนะ"

หลังจากตั้งค่ายเสร็จ หวังเฟิงยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาแล้วเริ่มออกคำสั่ง

"สุนัขต้อนแกะ นายพาหมาใหญ่ไปลาดตระเวนสำรวจภูมิประเทศรอบๆ"

"นกจาบฝน ปล่อยโดรนตรวจการณ์ขึ้นบิน"

"เกี๊ยว นายพาเม่นไปดูหน่อยว่าเนินเขาเตี้ยด้านหลังเราปีนขึ้นไปได้ไหม ถ้าขึ้นได้ ลองดูว่าเหมาะจะทำเป็นจุดสังเกตการณ์หรือเปล่า ระวังตัวด้วยล่ะ"

"ถ้าขึ้นไม่ได้ ต้องเปลี่ยนที่ไหมครับ" จางเหว่ยเอ่ยถามก่อนจะออกเดินทาง

"เปลี่ยนได้ แต่อย่าไปไกลเกิน" หวังเฟิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ

ประเด็นคือรอบด้านมีเนินเขาเตี้ยพรึ่บพรั่บไปหมด แม้พิกัดที่พวกเขาเลือกจะนับเป็นมุมอับสายตา แต่รอบคอบไว้ก่อนย่อมปลอดภัยที่สุด

จางเหว่ยพยักหน้ารับว่าเข้าใจ จากนั้นก็พาเม่นออกปฏิบัติหน้าที่ทันที

"เรียนรู้ได้เร็วดีนี่" คุณกงยืนมองการแจกแจงหน้าที่ของเขาแล้วแอบพยักหน้าชมอยู่ในใจ

ข้อดีที่เขาชอบที่สุดในตัวลูกศิษย์คนนี้คือเป็นคนหัวไว ไม่ใช่พวกยึดติดหัวโบราณคร่ำครึ คนแบบนี้นี่แหละที่เหมาะกับการเอาชีวิตรอดในวงการสายลับอันโหดร้ายที่สุด

ที่เขาลากหวังเฟิงมาร่วมภารกิจนี้ด้วย เจตนาหลักก็เพื่อให้อีกฝ่ายได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ หากมีโอกาสในอนาคต เขาตั้งใจจะดึงตัวหวังเฟิงไปประจำการในต่างแดนเพื่อทำหน้าที่เป็นมือขวาของเขา

การทำงานด้านการข่าวในต่างประเทศอันตรายกว่าในบ้านเราหลายเท่านัก การชิงไหวชิงพริบหักเหลี่ยมเฉือนคมกันอย่างลับๆ ระหว่างประเทศและองค์กรข่าวกรองมักจะดุเดือดและอำมหิตยิ่งกว่าในหนังในซีรีส์เสียอีก

พลาดพลั้งเพียงนิด สิ่งที่ต้องจ่ายอาจไม่ใช่แค่ชีวิต เพราะในบางสถานการณ์ การมีชีวิตอยู่ต่อไปกลับทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

อย่าเห็นว่าหลายปีมานี้เขามีผลงานปฏิบัติการยอดเยี่ยมในเอเชียตั้งไม่รู้กี่ครั้ง ทุกความสำเร็จล้วนแลกมาด้วยหยาดเลือดและชีวิตคนทั้งสิ้น

เหมือนอย่างคราวนี้ เขาไม่ลังเลที่จะเอาตัวเองมาเสี่ยงอันตราย แถมยังต้องเอาเด็กไร้ประสบการณ์พวกนี้มาเป็นเหยื่อล่อ ทั้งหมดก็เพียงเพื่อเอกสารชิ้นหนึ่งที่อาจจะมีอยู่จริง

ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่เขาไม่มีทางเลือก ผลประโยชน์ของชาติต้องอยู่เหนือทุกสิ่ง ขอแค่ได้เอกสารชิ้นนั้นมา ต่อให้พวกเขาทั้งหมดต้องทิ้งกระดูกไว้ที่นี่ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว

จนกระทั่งความมืดโรยตัว ทุกอย่างยังคงสงบเงียบ แต่เขารู้ดีว่าภยันตรายกำลังจะคืบคลานเข้ามาในไม่ช้า

เพราะศักยภาพด้านอาวุธของพวกเขาถูกเปิดเผยไปแล้ว คืนนั้นคงไม่ได้มีแค่ไอ้พวกนั้นกลุ่มเดียวที่แฝงตัวอยู่แถวนั้นแน่ เพียงแต่กลุ่มที่เหลือยังไม่ยอมลงมือเท่านั้นเอง

ตอนนี้พวกเขาอยู่กลางแจ้ง อีกฝ่ายก็ยิ่งไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังอีกต่อไป นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เกมแมวจับหนูได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ส่วนใครจะเป็นแมว ใครจะเป็นหนู ก็ต้องวัดกันที่ฝีมือของแต่ละฝ่าย

——————

"หัวหน้า มีรถแล่นผ่านไปสองคัน รวมแปดคน ยังไม่ทราบอำนาจการยิงแน่ชัด เท่าที่มองเห็นมีแค่โคลต์ เอ็มสี่ ครับ" เสียงของซิการ์ดังขึ้นอีกครั้ง

"รับทราบ สังเกตการณ์ต่อไป" หวังเทียนตอบกลับ ในใจเริ่มขมวดคิ้วสงสัย

เดี๋ยวนี้สายลับต่างชาติจัดหนักอาวุธสงครามกันขนาดนี้เลยเหรอ ปกติส่วนใหญ่น่าจะพกแค่ปืนพกสั้นไว้ป้องกันตัวไม่ใช่หรือไง

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคราวนี้แต่ละองค์กรต่างขนทีมปฏิบัติการติดอาวุธหนักมาทั้งนั้น ฝ่ายข่าวกรองกลายเป็นแค่ฝ่ายสนับสนุน ตอนนี้พวกนั้นมีหน้าที่แค่คอยประกบคนของคุณกงที่แฝงตัวอยู่อย่างลับๆ ส่วนที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทีมปฏิบัติการลุยกันเอง

ในเมื่อศึกครั้งนี้มีหลายขั้วอำนาจมะรุมมะตุ้มจนเละเทะ ลำพังแค่สายลับภาคสนามย่อมเอาไม่อยู่แล้ว

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง เสียงของซิการ์ก็ดังรายงานมาอีก

"มีรถผ่านไปอีกสามคัน มองไม่เห็นอาวุธเลยครับ พวกนั้นรูดม่านปิดทึบ… คนขับกับคนนั่งข้างเป็นชาวเอเชียสามคน ละตินสองคน แล้วก็คนผิวดำหนึ่งคน แต่ยังไม่เห็นอาวุธครับ"

"รับทราบ เฝ้าต่ออีกชั่วโมงแล้วค่อยถอนตัวกลับมา คืนนี้คงได้บันเทิงกันแน่"

นี่แค่พวกที่วิ่งบนเส้นทางเดียวกับพวกเขาและกลุ่มของคุณกงเท่านั้น แล้วพวกที่อ้อมไปเส้นอื่นล่ะ มีอีกกี่ระลอกกันแน่

"รอบนี้กูกลายเป็น 'ประกันภัย' เต็มตัวแล้วสิเนี่ย" หวังเทียนทอดสายตามองไปยังจุดตั้งค่ายของพวกคุณกงที่อยู่ไกลลิบๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

ภารกิจที่คุณกงมอบหมายให้เขาไม่ใช่การเป็นหลักประกันให้ทีมลับที่ไปชิงของ เพราะทางนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งพวกเขา

แต่พวกเขาต้องมาเป็นหลักประกันความปลอดภัยให้กลุ่มของหวังเฟิง ถือเป็นค่าชดเชยที่คุณกงหลอกใช้เด็กพวกนั้นเป็นเหยื่อล่อ

แน่นอนว่าถ้ามีใครชิงของตัดหน้าไปได้ เขาก็ต้องตามไปดักสกัด ไม่ว่าจะแย่งกลับมาหรือทำลายทิ้งให้สิ้นซากก็ต้องลงมือ!