บทที่ 79 ได้เวลาเริ่มแล้ว

คราวนี้หวังเฟิงฉลาดขึ้น เขาปล่อยโดรนออกไปบินลาดตระเวนรอบหนึ่งในทุกสองชั่วโมง

แม้แบตเตอรี่จะหมดไวมาก แต่ช่วงกลางวันก็พอจะใช้แผงโซลาร์เซลล์ชาร์จไฟเพิ่มได้บ้าง เพื่อความปลอดภัยแล้วนี่ถือเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

เม่นพกน้ำกับเสบียงไปนอนหมอบอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ เหนือหัวพวกเขามาครึ่งค่อนวันแล้ว อีกประเดี๋ยวคงต้องส่งคนไปเปลี่ยนเวร

ส่วนเวรยามช่วงกลางคืนก็ต้องเพิ่มกำลังคนขึ้นด้วย ตอนนี้อยู่กลางป่ากลางเขา อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น

หวังเฟิงเอนหลังพิงหินก้อนใหญ่ พลางพักผ่อนพลางคิดทบทวนแผนการที่ตัวเองจัดแจงไว้ ดูว่ายังมีจุดไหนที่ต้องเสริมอีกหรือไม่

ตอนนี้ในใจเขารู้สึกกระวนกระวาย บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงสังหรณ์ใจว่าคืนนี้จะมีเรื่อง แต่ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน

ตามหลักเหตุผลแล้ว พวกเขายังไม่ได้ของ หรืออย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาได้ของชิ้นนั้นไปแล้วหรือยัง ก็น่าจะยังไม่ลงมือในเร็วๆ นี้ ทว่าลางสังหรณ์ในใจกลับเตือนว่า คืนนี้อันตรายมาก

ดังนั้นช่วงครึ่งแรกของคืน เขาจึงรีบงีบเอาแรงไปครู่หนึ่ง พอเข้าช่วงครึ่งหลังของคืน เขาจำเป็นต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาเพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน

------------------------------------------------------

ห่างจากจุดตั้งค่ายของพวกเขาออกไป 1.5 กิโลเมตร ภายในหุบเขาระหว่างเนินดินสองลูก คนสิบกว่าคนกำลังคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา

"ฮันส์ นายคุมกลุ่มหนึ่ง รับผิดชอบทางซ้าย" ชายเชื้อสายละตินพูดภาษาอังกฤษกับชายผิวขาวร่างสูงใหญ่

พอฮันส์พยักหน้า เขาก็หันไปสั่งชายชาวเอเชียอีกคนต่อ

"หลิว นายคุมกลุ่มสอง รับผิดชอบทางขวา" ชายชาวเอเชียที่ถูกเรียกว่าหลิวพยักหน้ารับเช่นกันว่าเข้าใจ

"คนที่เหลือตามฉันมา ฉันจะนำพวกนายเอง พวกเราจะล่อเป้าดึงความสนใจอยู่ด้านหน้า"

"เรย์มอนด์ คนฝั่งนายจะไม่น้อยไปหน่อยเหรอ" พอเรย์มอนด์พูดจบ ฮันส์ก็เอ่ยถามด้วยความกังวล

"ไม่เป็นไร เราส่องดูหมดแล้ว อาวุธหลักของฝั่งตรงข้ามมีแค่ปืนไรเฟิลไม่กี่กระบอก อีกอย่างพวกเราแค่ไปล่อเป้า หน้าที่หลักยังอยู่ที่นายกับหลิว"

เรย์มอนด์ส่ายหน้า ในฐานะหัวหน้าปฏิบัติการครั้งนี้ จุดที่อันตรายที่สุดเขาต้องลุยเองเท่านั้น ยังไงเสียตอนนี้องค์กรก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

คนในทีมตอนนี้เกินครึ่งเพิ่งเข้ามาร่วมทีหลัง งานที่อันตรายที่สุดพวกนี้จะรับมือไหวไหมยังไม่รู้เลย ต่อให้ไหว เขาก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี

"มีปัญหาอะไรอีกไหม" เรย์มอนด์กวาดตามองทุกคนแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ต้องสนใจพวกญี่ปุ่นทางใต้เหรอ แล้วก็พวกเกาหลีใต้ไม่กี่คนทางตะวันตกเฉียงเหนือนั่นด้วย" ชายผิวดำคนหนึ่งมองเขาพลางถามอย่างสงสัย

"อัลมาส ไม่ต้องห่วง พวกญี่ปุ่นน่ะอยากให้มีคนช่วยตัดกำลังการคุ้มกันของไอ้แก่นั่นใจจะขาด ส่วนพวกเกาหลีใต้…" เรย์มอนด์ชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะหึๆ

"พวกเกาหลีใต้นั่นคนน้อยเกินไป แถมยังถูกพวกเกาหลีเหนือจับตาดูไว้แจ ไม่กล้าขยับตัวด้วยซ้ำ นี่แหละคือโอกาสของเรา"

"ฉันได้ข่าวมาว่าพวกคนรัสเซียกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ แล้วซีไอเอก็เพิ่งเสียท่าไปครั้งใหญ่ พวกมันไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่ เพราะงั้นตอนนี้คือโอกาสที่ดีที่สุดของเราแล้ว"

แม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นคนจ้าง แต่ 'สมาคมกางเขน' ของพวกเขามาคราวนี้ก็เพื่อเอาชีวิตคน ข้อมูลอะไรนั่นไม่อยู่ในภารกิจของเขา

ในฐานะคนเก่าคนแก่ของทีม เขาจึงยังยอมอธิบายให้อัลมาสฟังอย่างใจเย็น

พออัลมาสพยักหน้า เรย์มอนด์ก็รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีใครพูดอะไรอีก เขาจึงหันไปพูดกับชายหน้าตาเอเชียอีกคน

"คุน เตรียมปล่อยโดรน"

"ทุกคนตรวจเช็กอุปกรณ์ อีกหนึ่งชั่วโมงเริ่มลงมือ"

สิ้นเสียงของเรย์มอนด์ คนสิบกว่าคนรอบตัวก็เริ่มตรวจเช็กอุปกรณ์ที่พกติดตัว

อุปกรณ์ค่อนข้างหลากหลาย ตั้งแต่ปืนไรเฟิลจู่โจมยอดฮิตอย่าง AK-47 ไปจนถึงปืนกลมือที่หาดูยากหน่อยอย่าง MP9 เสื้อเกราะกันกระสุนก็คละรุ่นกันไป ยิ่งกล้องมองกลางคืนยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีทั้งรุ่นใหม่รุ่นเก่าปะปนกัน

คนที่ของครบที่สุดคือเรย์มอนด์ ฮันส์ และอัลมาส ไม่เพียงแต่เสื้อเกราะกันกระสุนจะเป็นรุ่นเดียวกัน หมวกยุทธวิธี กล้องมองกลางคืน และวิทยุสื่อสารยังเป็นของเกรดสูงทั้งสิ้น ในมือของพวกเขายังถือปืนไรเฟิลจู่โจมรุ่นมาตรฐาน SCAR-L

อาวุธรุ่นนี้พัฒนาขึ้นโดยบริษัท FN ของเบลเยียมสำหรับหน่วยรบพิเศษของกองทัพสหรัฐ แม้ยอดขายจะไม่ค่อยสูง แต่ชื่อเสียงกลับโด่งดังไปทั่วโลก

SCAR-L ขนาดกระสุน 5.56 มม. สามารถติดตั้งอุปกรณ์เสริมตามมาตรฐาน MIL-STD-1913 ได้ทุกชนิด ตัวปืนเปล่าหนัก 3.28 กิโลกรัม สลับยิงได้ทั้งแบบฟูลออโต้และเซมิออโต้ แม็กกาซีนใช้ร่วมกับปืนไรเฟิล M16 ได้ ระยะยิงหวังผล 400 เมตร

อุปกรณ์เหล่านี้บางส่วนหาซื้อมาจากตลาดมืดในมองโกเลีย บางส่วนก็ลักลอบขนเข้ามาผ่านช่องทางพิเศษ ยังไงเสียเมื่อเทียบกับการแทรกซึมเข้ามาแบบเอิกเกริกของพวกซีไอเอแล้ว เป้าหมายของพวกเขาก็เล็กกว่า

โดรนยุทธวิธีสองลำนั้นถือเป็นอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยที่สุดที่องค์กรมอบให้พวกเขาแล้ว ทว่าก็มีให้แค่เท่านี้

ถึงเป้าหมายจะเล็ก แต่การจะขนอาวุธเข้ามาในประเทศคนอื่นมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น ที่นี่ไม่ใช่ยุโรปหรือตะวันออกกลาง แต่นี่คือเอเชีย

พอทุกคนตรวจเช็กเสร็จเรียบร้อย เรย์มอนด์ก็ก้มมองเวลา จากนั้นจึงโบกมือ กลุ่มคนเริ่มมุ่งหน้าไปยังจุดประจำการที่กำหนดไว้

ช่วงเวลานี้เลือกได้เหมาะเจาะมาก แม้พวกเขาจะไม่รู้ตารางปล่อยโดรนของหวังเฟิง แต่โชคดีเป็นบ้าที่ดันแทรกเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างรอบบินโดรนสองรอบพอดิบพอดี ถือว่าพระเจ้าคุ้มครองพวกมันแท้ๆ

ตอนกลางวันพวกเขาใช้กล้องส่องทางไกลสำรวจการวางกำลังของหวังเฟิงเอาไว้แล้ว แม้จะไม่รู้ว่ามีแผนซ้อนแผนอะไรอีกไหม แต่การอาศัยความมืดแอบลอบเข้าไปใกล้ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทว่าพวกมันกลับไม่เห็นเม่น เพราะตอนที่พวกมันมาถึง เม่นก็ขึ้นไปอยู่ข้างบนแล้ว หากไม่ได้สังเกตการณ์จากจุดที่สูงกว่าอย่างเช่นศูนย์เล็ง ก็ไม่มีทางมองเห็นเขาได้เลย

เดิมทีหวังเฟิงกะจะส่งคนไปเปลี่ยนกะให้เม่นได้พักผ่อนบ้าง แต่เม่นยืนยันว่าตัวเองยังไหว

แต่ก็นั่นแหละ แม้เม่นจะไม่ถูกพบตัว ทว่าเขาก็ไม่เห็นพวกเรย์มอนด์เหมือนกัน

เนื่องจากเส้นทางที่เรย์มอนด์ใช้เคลื่อนพลนั้นเลาะไปตามตีนเนินเขาเตี้ยๆ หรือไม่ก็แนบชิดไปกับเนินดิน จึงหลบพ้นสายตาของเม่นพอดิบพอดี

นี่คงเป็นประสบการณ์ของมืออาชีพ แม้เรย์มอนด์จะไม่รู้ว่ามีคนซุ่มอยู่ แต่ก็ยังเลือกวิธีเคลื่อนพลแบบนี้

จนกระทั่งพวกมันแอบมาถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้ คนที่หวังเฟิงจัดไว้ระวังภัยก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับไม่อาจรอดพ้นสายตาของศูนย์เล็งไปได้

ตอนกลางวันเพราะมีคนอื่นที่หวังเทียนจัดไว้คอยระวังภัย เขาจึงพอจะได้งีบพักสายตาบ้าง แต่พอตกดึก เขาก็คือเหยี่ยวราตรีที่เกาะอยู่บนจุดสูงสุด!

แต่ศูนย์เล็งก็สังเกตเห็นช้าไปนิดหน่อย ฝ่ายตรงข้ามเคลื่อนพลมาได้เกินครึ่งทางแล้วเขาถึงเพิ่งเห็น เพราะฟ้ามืดมาก ประกอบกับพื้นที่ที่เขาต้องกวาดตามองนั้นกว้างใหญ่เกินไป

ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้นที่มีชัยภูมิสูงอยู่แค่จุดเดียว ที่นี่มีเนินดิน เนินเขาเตี้ย และหินผากระจายอยู่เต็มไปหมด

แม้จะเอื้อให้พวกคุณกงใช้ซ่อนตัว แต่มันก็เอื้อให้ฝ่ายลอบจู่โจมใช้แทรกซึมเข้ามาได้เหมือนกัน ขอบเขตการระวังภัยของศูนย์เล็งจึงต้องขยายกว้างตามไปด้วย

"หัวหน้า มีสถานการณ์!" เสียงเตือนอย่างร้อนรนของศูนย์เล็งดังขึ้นในหูฟังของหวังเทียน

"รายงานสถานการณ์มา" หวังเทียนตื่นเต็มตาในพริบตา เอ่ยถามเสียงต่ำ

"มีกลุ่มติดอาวุธไม่ทราบฝ่ายกำลังลอบเข้าไปใกล้พวกแม่ไก่ จำนวนเก้าคน แต่น่าจะไม่ใช่แค่นี้ ตอนที่ผมสังเกตเห็น ทิศสิบเอ็ดนาฬิกาก็มีเงาคนแวบผ่าน แต่พวกนั้นหลบเข้าไปหลังเนิน ตอนนี้ผมมองไม่เห็นแล้วครับ"

ศูนย์เล็งรายงานสถานการณ์ที่ตนเองตรวจพบเสร็จ ก็เริ่มหันปากกระบอกปืนไปทางนั้น

พอศูนย์เล็งพูดจบ กุหลาบที่รับหน้าที่ระวังภัยก็ส่งสัญญาณเตือนเข้ามาเช่นกัน

ทันทีที่ศูนย์เล็งเปิดปากในช่องสื่อสารของหน่วย ทุกคนก็ตื่นกันหมดแล้ว เวลาค้างแรมกลางแจ้งพวกเขาไม่เคยถอดอุปกรณ์อยู่แล้ว จึงรีบมารวมตัวรอบหวังเทียนอย่างรวดเร็ว

"ตอนนี้เห็นแค่สองกลุ่ม มีห้าคนเคลื่อนที่ไปทิศหกนาฬิกา สี่คนเคลื่อนที่ไปทิศสามนาฬิกา ทิศสิบเอ็ดนาฬิกามองไม่เห็นค่ะ" กุหลาบรายงานสิ่งที่เธอเห็นคร่าวๆ เช่นกัน

"แบ่งเป็นชุดยิงสามคน กริซลีกับกล้วยตามฉันไปรับผิดชอบทิศหกนาฬิกา กุหลาบ รถแทรกเตอร์ ม้าลาย พวกเธอรับผิดชอบทิศสามนาฬิกา ไม้ขีดกับซิการ์อยู่โยง คอยระวังพวกไอ้เตี้ยญี่ปุ่นไว้"

หวังเทียนยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมองกลุ่มคนที่ลอบเข้ามาอย่างมีแบบแผนและเป้าหมายชัดเจน ก่อนจะสั่งการอย่างรวดเร็ว

ระยะห่างเป็นเส้นตรงระหว่างพวกเขากับจุดที่พวกคุณกงซ่อนตัวอยู่จริงๆ แค่แปดถึงเก้าร้อยเมตรเท่านั้น แต่ถ้ารวมภูมิประเทศอันซับซ้อนใต้ภูเขาเข้าไปด้วย ระยะทางก็อาจจะเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งเท่าตัว

ครั้งนี้อันตรายมาก เขาต้องเตรียมพร้อมเข้าแทรกแซงได้ทุกเมื่อ ส่วนพวกญี่ปุ่นนั่น ถ้ายังอยู่นิ่งๆ ก็ให้มีชีวิตต่อไปอีกสักพัก แต่ถ้าคิดจะตุกติก ก็พร้อมส่งพวกมันขึ้นเครื่องบินกลับบ้านเก่าได้ทันที

ใช่แล้ว พวกหวังเทียนก็สังเกตเห็นพวกคนญี่ปุ่นกลุ่มนั้นเหมือนกัน เพราะพวกมันดันซวยจัด เลือกไปปักหลักอยู่บนที่สูงห่างออกไปทางซ้ายล่างของพวกหวังเฟิงราวๆ หนึ่งกิโลเมตร

จุดนั้นเดิมทีเป็นจุดแรกที่พวกหวังเทียนเล็งเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะม้าลายบังเอิญเจอถ้ำหินนี้เข้าเสียก่อน แถมศูนย์เล็งยังบอกว่าปีนขึ้นไปบนยอดเขานี้ได้ จุดนั้นก็นับว่าเป็นทำเลที่ดีเยี่ยมเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ พวกมันกลับตกเป็นเป้าสายตาในระยะยิงของศูนย์เล็งแบบเต็มๆ ชนิดที่ว่าเห็นทะลุปรุโปร่งทุกความเคลื่อนไหว