บทที่ 80 โดนบึ้มจนมึนตึ้บ

"เรย์มอนด์ ฉันเข้าประจำตำแหน่งแล้ว" หลิวพูดเสียงเบาผ่านหูฟัง

"ฉันก็เข้าที่แล้วเหมือนกัน" ผ่านไปราวห้านาที ฮันส์ก็รายงานขึ้นมาบ้าง

เมื่อเรย์มอนด์เข้าประจำตำแหน่งเรียบร้อย เขาก็ก้มดูเวลา ก่อนจะสั่งการ

"อีกหกนาทีลงมือตามเวลา"

พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมทีมเริ่มปรับลมหายใจ เพื่อให้เข้าสู่สภาวะพร้อมรบเร็วที่สุด

ครู่ต่อมา ณ จุดที่อยู่ด้านหลังของหลิวราวห้าสิบเมตร หวังเทียนเพิ่งนำทีมเคลื่อนพลเร็วมาถึง

"กุหลาบ ทางเธอเป็นยังไงบ้าง"

"อีกสองนาทีจะถึงจุดที่กำหนด" กุหลาบกระซิบตอบผ่านหูฟัง พลางพาม้าลายกับรถแทรกเตอร์แทรกซึมเข้าทางด้านหลังเยื้องๆ ของเรย์มอนด์ต่อไป

'พวกหวังเฟิงยังไม่รู้ตัวอีกเหรอวะ' หวังเทียนบ่นพึมพำในใจ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ต้องเปิดเผยตัวน่ะสิ

พอถึงเวลาที่กุหลาบเข้าประจำจุดที่กำหนด หวังเทียนก็กวาดสายตามองไปข้างหน้า พวกนั้นตั้งท่าเตรียมรบพร้อมจะเปิดฉากบุกได้ทุกเมื่อแล้ว

รอไม่ได้แล้ว หวังเทียนตัดสินใจเด็ดขาด ขืนรอต่อไป สองคนที่เข้าเวรดึกนั่นคงไม่รอดแน่

"กุหลาบ ตัดสินใจจังหวะยิงเองได้เลย ฉันจะจัดการศัตรูทิศหกนาฬิกาก่อน" หวังเทียนสั่งเสียงเบา จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือกำชับกริซลีกับกล้วย

อาวุธของกริซลีสลับกับซิการ์ที่กำลังเฝ้าจับตาดูพวกญี่ปุ่นอยู่ เนื่องจากซิการ์เพิ่งเข้ามาร่วมทีมเป็นคนสุดท้าย หวังเทียนยังไม่ค่อยคุ้นมือกับสไตล์ของเขานัก จึงเลือกพากริซลีที่รู้ใจกันมากกว่าติดตัวมาด้วย

หวังเทียนหยิบระเบิดสังหารแบบลูกเกลี้ยงออกมาลูกหนึ่ง ย่องคืบไปข้างหน้าอีกระยะ ครั้นคำนวณเวลาเสร็จสรรพ เขาก็กระตุกสลักทิ้ง แล้วขว้างดิ่งไปยังกลุ่มของหลิวที่กำลังหันหลังให้อยู่ทันที

หลักการปฏิบัติการของหวังเทียนคือ อะไรที่ง่ายได้ต้องไม่ทำเรื่องให้ซับซ้อน อะไรที่นอนทำได้ต้องไม่นั่งเด็ดขาด

ระยะแค่สามสิบเมตร พอระเบิดตกถึงพื้นก็แทบจะบึ้มทันที ไม่มีเวลาให้ตอบสนองเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นหลิวยังไม่คิดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีคนโผล่มาทางด้านหลัง!

ตอนกลางวันพวกเขาตรวจสอบพื้นที่อย่างละเอียดรอบคอบแล้ว ทิศทางนี้มีแค่พวกญี่ปุ่นกลุ่มเดียว ไม่มีคนอื่นอีกเลย

ทางญี่ปุ่นเองก็ถือว่ารู้กันในทีแล้ว ย่อมไม่มีทางตลบหลังในจังหวะนี้เด็ดขาด เพราะตอนนี้พวกเรย์มอนด์ก็เท่ากับเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกเพื่อช่วยพวกนั้นบั่นทอนกำลังศัตรู

ทว่าในจุดที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่สุด กลับมีศัตรูปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ แถมยังเป็นศัตรูระดับเอาถึงตายเสียด้วย!

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท สะเก็ดระเบิดนับพันชิ้นพุ่งกระจายรอบทิศ รัศมีการทำลายล้างในระยะสิบห้าเมตร หากไม่มีที่กำบัง ก็คงได้แต่สวดขอพรจากพระเจ้าในใจแล้ว…

เสี้ยววินาทีที่เสียงระเบิดดังลั่น ไส้เดือนกับพิราบที่กำลังยืนเวรอยู่ก็หมอบราบลงกับพื้นตามสัญชาตญาณทันที

เนื่องจากพวกของหลิวยังอยู่ใต้เนินดินด้านหลัง สะเก็ดระเบิดที่พุ่งไปทางที่ตั้งค่ายพักของคุณกงจึงถูกผืนดินดูดซับไว้ทั้งหมด ทว่าเสียงระเบิดในระยะประชิดขนาดนี้ ก็ยังทำให้คนที่กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ใจหายแวบ หัวใจแทบหยุดเต้น

เดิมทีหวังเฟิงเพิ่งจะเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้โดรนเสร็จ ยังไม่ทันได้ปล่อยบินขึ้นฟ้า เสียงระเบิดก็แผดลั่นขึ้นมาก่อน

"ศัตรูบุก!" หวังเฟิงตะโกนสุดเสียง พลางม้วนตัวหลบเข้าไปหลังหินก้อนใหญ่ที่ใกล้ที่สุด

จริงๆ แล้วเขาไม่ต้องแหกปากบอกเลยก็ได้ เพราะจุดที่ระเบิดมือทำงานอยู่ห่างจากไส้เดือนที่เฝ้าระวังอยู่รอบนอกสุดแค่ยี่สิบกว่าเมตร เสียงดังขนาดนี้ทำเอาทุกคนสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีอยู่แล้ว

และนี่ก็คือเหตุผลที่หวังเทียนต้องเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน เพราะมันอยู่ใกล้เกินไป หากไม่มีการเตรียมตัวล่วงหน้า โดนลอบจู่โจมระลอกเดียวพวกหวังเฟิงอาจเสียหายหนักแน่

แม้แต่คุณกงก็ยังชะงักไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ บอดี้การ์ดมาดนิ่งพูดน้อยสองคนนั้นก็ถืออาวุธขึ้นมาคุ้มกันอยู่ตรงหน้า หันหลังปกป้องเขาอย่างแน่นหนาแล้ว

ทางด้านเรย์มอนด์กับฮันส์ก็งงเป็นเจ้าลูกเจี๊ยบตาแตก มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? พวกเขามีระเบิดมือติดตัวมาจริงๆ แต่มีแค่สองลูก และทั้งหมดก็อยู่ที่เรย์มอนด์

อาวุธร้ายแรงขนาดนี้หามาได้ยากเย็นเลือดตาแทบกระเด็น พวกเขากว่าจะเอาเข้ามาได้สองลูกก็ลำบากแทบตาย แต่เวรเอ๊ย เขายังไม่ได้ปาออกไปสักลูกเลยนะ! เวลายังเหลืออีกตั้งนาทีกว่าแท้ๆ

เรย์มอนด์สังหรณ์ใจว่าพวกตนอาจจะโดนซุ่มโจมตีเข้าให้แล้ว แต่มาถึงขั้นนี้ก็ไร้ทางถอย อีกฝ่ายตื่นตัวกันหมดแล้ว จังหวะนี้จะถอนตัวก็ไม่ทันการ

เขากัดฟันกรอด ล้วงระเบิดมือออกมาเตรียมจะขว้างออกไป หวังสร้างความเสียหายและความโกลาหลขึ้นมาก่อน

ทว่าจังหวะที่เขาเพิ่งจะกระตุกสลักออกและยังไม่ทันได้ขว้าง เสียงปืนเบาๆ สองนัดก็ดังมาจากทางด้านหลังเยื้องๆ ของเขา

ปัง ปัง

ปืนเอชเค 416 ติดท่อเก็บเสียง สาดกระสุนสังหารออกมาท่ามกลางสถานการณ์ที่ปั่นป่วน

เรย์มอนด์รู้สึกเจ็บแปลบที่แขน จากนั้นด้วยสายตาที่ตื่นตระหนกสุดขีด เขาก็เห็นระเบิดมือที่ถอดสลักแล้วกลิ้งหล่นลงไปแทบเท้าตัวเอง

นี่ก็นับเป็นความกวนประสาทของกุหลาบเหมือนกัน พวกลูกทีมนี่โดนหวังเทียนพานิสัยเสียกันไปหมดแล้ว…

"ม่ายยย!"

อีกฝ่ายกะจังหวะเวลาได้แม่นยำเกินไป เนื่องจากระยะห่างระหว่างเขากับพวกของคุณกงใกล้กันมาก เพื่อไม่ให้คนที่ยังไม่หลับสังเกตเห็นลูกระเบิดจนตั้งตัวทัน เขาจึงตั้งใจหน่วงเวลาไว้ราวหนึ่งวินาทีกว่าๆ ก่อนค่อยปา

จากนั้นเขาก็โดนยิง ตั้งแต่ตอนถูกยิงจนระเบิดตกถึงพื้นก็กินเวลาไปอีกวินาทีกว่า ซึ่งเวลาหน่วงของระเบิดมือมันก็แค่ราวสี่วินาทีเท่านั้น…

เขาจึงทำได้เพียงแหกปากร้องลั่นออกมาคำเดียว แม้แต่ท่าทางที่จะพุ่งตัวไปทับลูกระเบิดก็ยังทำได้แค่เริ่มต้นเท่านั้น

ตูม!

ระเบิดมืออีกลูกระเบิดตามมาติดๆ

ทว่าฝั่งพวกเขายังถือว่าโชคดีอยู่บ้าง เพราะแนวพื้นที่เปิดค่อนข้างกว้าง จึงมีแค่ตัวเขาคนเดียวที่โดนระเบิดฉีกร่างแหลกคาที่

และด้วยความลาดเอียงของเนินดิน อีกสามคนที่ทิ้งระยะห่างออกไปจึงไม่ได้รับผลกระทบร้ายแรงอะไรนัก

ทว่าพวกเขายังไม่ทันหายจากอาการหูอื้อที่เกิดจากแรงระเบิดในระยะประชิด กระสุนสังหารอีกหลายนัดก็พุ่งเข้ามา เจาะกะโหลกเช็กบิลพวกเขาทีละคนจนหมดเกลี้ยง

"หัวหน้า ทางฉันเรียบร้อยแล้ว" กุหลาบกับพวกม้าลายเก็บปืน พลางรายงานขณะเคลื่อนที่

ส่วนทางด้านหวังเทียน เขาไม่ต้องเปลืองกระสุนซ้ำเลยแม้แต่นัดเดียว เพราะกลุ่มของหลิวยืนเกาะกลุ่มกันค่อนข้างหนาแน่น ตอนที่ระเบิดทำงาน มีสามคนที่โดนสะเก็ดระเบิดฉีกร่างพรุนกลายเป็นรังผึ้งคาที่ไปแล้ว

ส่วนสองคนที่อยู่ริมสุด แม้สะเก็ดระเบิดส่วนใหญ่จะติดร่างคนที่อยู่ข้างหน้า แต่ก็ยังมีบางส่วนพุ่งเข้าใส่ตามตัว ประกอบกับแรงอัดกระแทกระลอกสอง ก็ทำเอาทั้งคู่หมดสติแน่นิ่งไปทันที

"ทางฉันก็เรียบร้อยแล้ว ศัตรูที่เหลือยกให้พวกเจ้าลูกเจี๊ยบจัดการไปเถอะ พวกเราถอนกำลัง"

หวังเทียนเหลือบมองพวกหวังเฟิงที่เริ่มเปิดฉากยิงปะทะกับศัตรูทิศสิบเอ็ดนาฬิกาแล้ว ก่อนจะออกคำสั่งถอนตัว

สาเหตุที่เขาไม่เข้าไปช่วยมีอยู่สองข้อ ข้อแรกคือแรงระเบิดสองระลอกทำให้ทีมของหวังเฟิงเกิดความปั่นป่วนขึ้นเล็กน้อย หากเขาวู่วามโผล่หน้าเข้าไปอาจเกิดการเข้าใจผิดกันได้

อีกข้อหนึ่งก็คือ พวกเขาจะแผลงฤทธิ์ได้ดีที่สุดก็ต่อเมื่อเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดเท่านั้น หากเปิดเผยตัวตนขึ้นมา พลังในการข่มขวัญก็จะลดลงไปมาก

แม้จริงๆ แล้วพวกเขาจะถนัดการรบประจันหน้ามากกว่าก็เถอะ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพูดเรื่องนั้น ข้างหน้ายังมีโอกาสให้เล่นอีกเยอะ

ส่วนเรื่องเสียงระเบิดปริศนาสองครั้งติดกับศพที่นอนเกลื่อนกลาดพวกนั้น ก็ปล่อยให้ทุกคนเดากันเอาเองก็แล้วกัน

"ซิการ์ พวกไอ้ปลาดิบมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม" หวังเทียนถามเสียงต่ำ พลางพรางตัวเคลื่อนพลถอยร่น

"ไม่มีเลย หัวหน้า พวกเวรนี่กำลังยืนดูละครอยู่ แถมบางคนยังหัวเราะร่าด้วยซ้ำ" เสียงแปลกแปร่งของซิการ์ตอบกลับมา

ตอนที่หวังเทียนกับลูกทีมคลานคืบเข้ามาก็ได้คำนวณเผื่อฝั่งพวกญี่ปุ่นไว้แล้ว ดังนั้นตอนที่หาที่ซ่อนตัวและเคลื่อนที่จึงเลือกเส้นทางที่มีสิ่งกำบังทางด้านซ้ายตลอด พวกญี่ปุ่นไม่มีทางตรวจพบพวกเขาได้หรอก

"เฝ้าจับตาต่อไป รอพวกเรากลับไป ศูนย์เล็งช่วยดูแลพวกเจ้าลูกเจี๊ยบหน่อย"

"รับทราบ"