บทที่ 81 ศึกเดือด

ในใจของฮันส์มีแต่ความสับสน เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกของหลิวและเรย์มอนด์!

เริ่มจากฝั่งของหลิวที่มีเสียงระเบิดมือปริศนาดังขึ้น พอถึงเวลาเริ่มลงมือ ฝั่งของเรย์มอนด์ก็เจอปัญหาแบบเดียวกัน

ตอนนี้ทั้งสองทิศทางเงียบสงัดราวกับป่าช้า เขารู้ดีว่าพวกตนจบเห่แล้ว

แต่ฮันส์ก็ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งสุดท้ายของเรย์มอนด์อย่างซื่อสัตย์ กัดฟันเปิดฉากบุกโจมตีอย่างเด็ดเดี่ยว

เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น ไม่ว่าพวกตนจะติดกับดัก หรือมีกองกำลังลึกลับอื่นลงมือในเงามืด พวกเขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

แม้พวกทหารใหม่จะหวาดกลัวจนลนลาน แต่ก็รู้ว่าไม่มีทางให้ถอยหนีแล้ว แต่ละคนจึงเปิดฉากบุกโจมตีอย่างดุเดือดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม

หากทำภารกิจสำเร็จ อย่างน้อยครอบครัวก็ยังจะได้เงินก้อนโตมากพอให้ใช้ชีวิตสุขสบายไปตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือ

พวกเขาไม่จำเป็นต้องคิดถึงตัวเองอีกต่อไป ขอแค่สุดท้ายยังเหลืออะไรทิ้งไว้ให้ครอบครัวบ้างก็พอ

“อัลมาส! พามาก้ามุ่งหน้าไปทิศหนึ่งนาฬิกา!” ฮันส์กัดฟันสั่งผ่านหูฟัง

อัลมาสไม่ได้ตอบกลับ เพียงใช้การกระทำพิสูจน์ว่าตนเองยังมีสติดีอยู่

เขาพาทหารผ่านศึกอีกคนในทีมเคลื่อนผ่านด้านหลังของพวกฮันส์ทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังทิศหนึ่งนาฬิกา

“ดอร์น! อย่ากดไกค้าง ประหยัดกระสุนหน่อย!” ฮันส์ตะโกนใส่ทหารใหม่อีกคน แต่หมอนั่นเหมือนหูดับ เอาแต่ประทับเอเคสาดกระสุนไม่ยั้ง

ไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงต้องขยับไปสองก้าว รอจังหวะที่ดอร์นเปลี่ยนซองกระสุนแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างแรง

เพียะ!

“ดึงสติตัวเองหน่อย! เราต้องทำภารกิจให้สำเร็จ ทิ้งอะไรไว้ให้ครอบครัวบ้าง!” ฮันส์จ้องตาดอร์นแล้วพูดเน้นเสียงหนักแน่น

“ครับ ครับ หัวหน้า” หลังจากโดนตบไปฉาดใหญ่ ดอร์นก็เริ่มได้สติขึ้นมาบ้าง ก่อนจะตอบละล่ำละลัก

ฮันส์ตบไหล่เขา จากนั้นก็กลับไปประจำตำแหน่งตัวเอง เริ่มยิงกดดันเป็นจังหวะ เขากำลังรอให้อัลมาสไปถึงจุดนัดหมาย

ส่วนอาชิ ทหารใหม่อีกคนที่มาจากตะวันออกกลางทำผลงานได้ดีกว่ามาก แม้จะดูออกว่าเริ่มสิ้นหวัง แต่ทักษะการรบพื้นฐานยังงัดออกมาใช้ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย

“สุนัขต้อนแกะ ระวังทิศหนึ่งนาฬิกา มีสองคนขยับไปทางนั้น!” หวังเฟิงไม่มีเวลาคิดแล้วว่าพวกนี้แอบลอบเข้ามาได้อย่างไร เขามองแท็บเล็ตยุทธวิธีที่รัดอยู่บนท่อนแขนพลางสั่งเสียงต่ำผ่านหูฟัง

นี่คือโดรนลำที่เขาคว้าติดมือไว้ตอนหลบในจังหวะแรก และปล่อยออกไปตอนที่กลิ้งตัวตัวหลบพอดี

มันเป็นลำเดียวที่ปล่อยขึ้นบินสำเร็จ หลังจากการยิงปะทะเปิดฉาก ตอนแรกเขาตั้งใจจะปล่อยเพิ่มอีกสองลำเพื่อตรวจดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ โดยเฉพาะจุดระเบิดทั้งสองแห่งว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่โดรนลาดตระเวนทางทหารรุ่นนี้ เพื่อลดเสียงรบกวนและคำนึงถึงความคมชัดในการบันทึกภาพ แม้จะพรางตัวแบบไร้แสงและไร้เสียงได้ ทว่าความเร็วในการบินกลับช้ามาก พอลอยขึ้นไปได้ไม่ทันไรก็ถูกฮันส์กับอัลมาสที่ตาไวสอยร่วงทันควัน

ดังนั้นลำสุดท้ายเขาจึงไม่กล้าปล่อยออกไปอีก ทำได้เพียงอาศัยโดรนลำแรกสุดในการจับตาสนามรบ

“สุนัขต้อนแกะรับทราบ ผมจะพาตั๊กแตนไปสกัด” ฉีจื้อพูดจบก็สะกิดตั๊กแตนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นทั้งคู่จึงอาศัยเหลี่ยมหินใหญ่กำบังเพื่อสลับตำแหน่ง

“เปลี่ยนซองกระสุน!” จางเหว่ยตะโกนลั่น จ้าวถงจึงขยับขึ้นมารับช่วงยิงสกัดแทนทันที

“ไส้เดือนเป็นยังไงบ้าง” จางเหว่ยอาศัยจังหวะเปลี่ยนซองกระสุน รีบหันไปถามพิราบที่กำลังปฐมพยาบาลไส้เดือนอย่างหน้าดำคร่ำเครียด

“ไม่ค่อยดี” มือของพิราบยังคงขยับไม่หยุด ตอบกลับมาด้วยเสียงแหบแห้งสั้นๆ

“เวรเอ๊ย” จางเหว่ยสบถลั่น จากนั้นจึงเริ่มยิงคุ้มกันสลับกับจ้าวถงต่อ คนอื่นๆ ต่างชักปืนพกช่วยยิงกดดัน โชคยังดีที่ระยะห่างไม่มาก ไม่อย่างนั้นปืนพกคงทำอะไรไม่ได้เลย

ตอนที่เกิดระเบิดขึ้น ไส้เดือนกับพิราบต่างหมอบราบลงกับพื้นทันทีตามสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมา ก่อนจะรีบคลานถอยกลับมา

ทางฝั่งของพิราบโชคดีที่หลิวกับเรย์มอนด์ถูกหน่วยของหวังเทียนเก็บกวาดไปหมดแล้ว จึงคลานกลับมาได้อย่างปลอดภัย ทว่าดวงของไส้เดือนกลับกุดสนิท

ตอนที่ระเบิดลูกที่สองดังขึ้น เขายังอยู่ห่างจากแนวกำบังที่ใกล้ที่สุดอีกหลายเมตร ทว่าฮันส์เริ่มเปิดฉากโจมตีแล้ว

เคราะห์ร้ายที่ฮันส์เหลือบเห็นไส้เดือนซึ่งยังไม่ทันเข้าที่กำบังพอดี จึงสาดกระสุนใส่ไปหลายนัด

โดนต้นขาซ้ายหนึ่งนัด แผ่นหลังสองนัด แถมระยะยังกระชั้นชิดเกินไป ประกอบกับเกราะกันกระสุนด้านหลังไม่ได้หนาแน่นเท่าด้านหน้า กระสุนจึงทะลุร่างเข้าไปเต็มๆ

แม้จางเหว่ยจะตาไว สบจังหวะที่พวกฉีจื้อยิงกดดันช่วยลากตัวไส้เดือนกลับเข้ามาได้ แต่แผลขนาดนี้…

ศูนย์เล็งเองก็จนปัญญา เพราะเหลี่ยมมุมของฮันส์ถูกหินก้อนใหญ่ที่พวกจางเหว่ยใช้กำบังบังมิดพอดิบพอดี…

คนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของพิราบก็ใจหายวาบ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเสียใจ เพราะพวกอัลมาสเคลื่อนพลไปถึงจุดที่เล็งไว้แล้ว

ความจริงอัลมาสอยากแวะไปดูฝั่งเรย์มอนด์สักหน่อย แต่เขาไปไม่ไหว

เพราะหากจะตัดข้ามไปหาเรย์มอนด์ ต้องวิ่งฝ่าลานโล่งไร้ที่กำบังเป็นระยะทางกว่า 20 เมตร ซึ่งไม่ต่างจากการวิ่งไปฆ่าตัวตาย

แม้ตำแหน่งนี้จะยังไม่ถึงขั้นสร้างแนวยิงไขว้ได้สมบูรณ์แบบ แต่ก็กลายเป็นภัยคุกคามเปิดแผลด้านข้างของจางเหว่ยกับจ้าวถงอย่างจัง

แม้ฉีจื้อจะเริ่มยิงกดดันแล้ว แต่มุมยิงของพวกจางเหว่ยก็ยังถูกบีบให้แคบลงอยู่ดี

“หนาม ไปช่วยหวังเฟิงหน่อย” คุณกงสั่งหนึ่งในบอดี้การ์ดสองคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

หนามเหลือบมองคุณกงแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า เขากระชับปืน 95 แบบเดียวกัน วิ่งปราดสองสามก้าวไปประชิดตัวหวังเฟิง ก่อนสะกิดเบาๆ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายตามมา

แม้หวังเฟิงจะนึกสงสัย แต่ก็โยนแท็บเล็ตให้ซุนอีอี แล้วกระชับปืนวิ่งตามไปติดๆ

หนามพาเขาลัดเลาะลงจากเนินดินฝั่งของหลิว ตอนที่เดินผ่านร่างพวกของหลิวที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น หนามก็ควักปืนพกติดท่อเก็บเสียงออกมายิงซ้ำแสกหน้าทีละคน

เพราะคุณกงสั่งไว้ชัดเจนว่าภารกิจนี้ไม่ต้องการเชลย เขาก็แค่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

หวังเฟิงมองการกระทำอันเฉียบขาดของหนามแล้วอ้าปากค้าง แต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป

คนที่ซวยที่สุดคือสองคนที่ยังไม่ตายและแค่สลบไป คราวนี้เลยได้ไปรวมญาติกันพร้อมหน้าพร้อมตา

จากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้ตัดตรงไปทางฝั่งของเรย์มอนด์ เพราะจะต้องเจอปัญหาติดลานโล่งแบบเดียวกับอัลมาส หนามจึงพาหวังเฟิงอ้อมโลกเป็นวงกว้าง ถึงค่อยๆ ลัดเลาะมาโผล่ตรงเนินดินฝั่งพวกของอัลมาส

“สปริงโดนยิง!” สปริงกัดฟันส่งเสียงผ่านวิทยุสื่อสาร

เมื่อครู่ตอนฉีจื้อเปลี่ยนซองกระสุน เขาถือปืนพกช่วยยิงคุ้มกันให้ แต่อานุภาพของปืนพกไม่อาจกดดันได้อยู่หมัด แขนของเขาจึงโดนอัลมาสสอยเข้าเต็มเปา

อันที่จริง คนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุดในเวลานี้คือเม่นที่อยู่บนยอดเนินเตี้ย…ชัยภูมิเขามีไว้เพื่อชี้เป้าสังเกตการณ์เป็นหลัก

อีกอย่างในมือเขามีแค่ปืนพกกระบอกเดียว อาชิที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ห่างไปตั้ง 30 กว่าเมตร ในระยะนี้ปืนพกแทบจะกลายเป็นของเล่น…

แถมอีกฝ่ายยังสวมหมวกนิรภัยและเสื้อเกราะกันกระสุนรัดกุม…

แต่ตอนเปิดฉาก ตำแหน่งของเขาก็ทำเอาพวกฮันส์ผวาไปเหมือนกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ฝั่งนั้นชะงักไปในตอนแรก

ทว่าพอจับทางได้ว่ามีแค่ปืนพกกระบอกเดียว พวกนั้นก็เลิกสนใจไอ้หมอนั่นบนเนิน หันมาระวังเป็นพักๆ ก็พอ

“นกกระจอก ตั๊กแตน พวกเธอไปช่วยสุนัขต้อนแกะ ทางนี้ปล่อยให้ฉัน ควายป่า แล้วก็บัวลอยจัดการเอง” จางเหว่ยได้ยินเสียงสปริงก็รีบหันไปสั่งหยางเถียนกับเพื่อนร่วมกลุ่มสองทันที

แนวตรงนั้นจำเป็นต้องมีคนยิงสกัดตรึงไว้ ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้ศัตรูบุกประชิดทะลวงเข้ามาได้ พวกเขาคงได้จบเห่กันหมดแน่