บทที่ 82 สละชีพ

“มาก้า นายช่วยยิงคุ้มกันฉันที ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รอดแน่” ในที่สุดอัลมาสก็เอ่ยปาก

เมื่อครู่ในใจเขาเอาแต่คิดว่า ปฏิบัติการครั้งนี้มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่ ทำไมสถานการณ์ถึงได้พลิกผันกลายเป็นแบบนี้ในพริบตา

ตามหลักแล้วพวกเขามีจำนวนคนที่ได้เปรียบกว่า แถมยังเป็นการลอบโจมตี ต่อให้หลับตายิงก็ไม่น่าจะเละเทะขนาดนี้

ช่วงแรกแผนการดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก ตอนแรกพวกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกตรวจพบแล้วต้องใช้กำลังบุกยึดตำแหน่ง ขอแค่สร้างแนวยิงประสานได้ อีกฝ่ายก็แทบจะหมดทางหนีแล้ว

แต่พระเจ้าคุ้มครอง พวกเขากลับไม่ถูกตรวจพบเลยแม้แต่น้อย เดินหน้ามาถึงตำแหน่งที่กำหนดไว้ล่วงหน้าได้อย่างราบรื่น นั่นทำให้ทุกคนคิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม

ทว่าดันเป็นตอนที่คิดว่ากำชัยชนะไว้ในมืออย่างมั่นเหมาะ ฝันร้ายกลับมาเยือนเสียอย่างนั้น

กระทั่งตอนนี้เขายังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย

แต่ในเวลานี้ เขาไม่มีเวลามาคิดอะไรมากขนาดนั้นแล้ว เพราะจำนวนคนของพวกลดฮวบลงอย่างกะทันหัน อีกทั้งเพื่อกดดันและข่มขู่ทั้งสองทิศทางของจางเหว่ยกับฉีจื้อ

กระสุนของพวกเขาจึงร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว ต่อให้ประหยัดแค่ไหน ตอนนี้ก็เหลือไม่ถึงสองแมกกาซีนเต็มแล้ว

เขาต้องเสี่ยงดูสักตั้ง!

แต่เขาไม่ได้คิดจะพุ่งไปทางจางเหว่ย ทางนั้นมีคนเป็นสิบ แถมเขามีระเบิดควันแค่สองลูก มันไม่พอที่จะให้วิ่งไปถึงตรงหน้าฉีจื้อได้หรอก

คุนตายไปแล้ว พวกเขาเสียดวงตาไปแล้ว

เขาจะพุ่งไปทางเรย์มอนด์แทน!

เพราะเขาเชื่อว่าไม่ว่าไอ้คนที่ลอบโจมตีจะเป็นใคร ตอนนี้ก็คงถอนตัวไปจากทิศทางนั้นแล้ว ไม่อย่างนั้นละก็ พวกเขาคงจบเห่ไปนานแล้ว

พื้นที่โล่งยี่สิบกว่าเมตร เขายังมีระเบิดควันอีกสองลูก ขอแค่มาก้าช่วยกดดันทางฝั่งฉีจื้อไว้สักห้าวินาที ไม่สิ สี่วินาที เขาก็จะพุ่งผ่านไปได้!

ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะไปเติมกระสุน หรือจะอ้อมจากทางเรย์มอนด์ไปยังฝั่งของหลิว พวกเขาก็ยังมีโอกาส!

มาก้าตามเขามานาน จึงเข้าใจความคิดของเขาได้ในทันที

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปลดแมกกาซีนที่เหลือกระสุนอยู่ครึ่งหนึ่งออกจากปืน แล้วใส่แมกกาซีนใหม่เต็มเอี๊ยดเข้าไป จากนั้นก็พยักหน้าให้อัลมาส

อัลมาสดึงระเบิดควันสองลูกออกมา ขว้างลงไปบนลานโล่งอย่างแม่นยำ จากนั้นก็ช่วยยิงกดดันฝั่งตรงข้ามให้มาก้าไปสองสามนัด

พอควันเริ่มหนาทึบ มาก้าก็เปิดฉากสาดกระสุนทันที ถึงขั้นโผล่ร่างครึ่งตัวออกมานอกที่กำบัง ยิงกดดันพวกฉีจื้ออย่างไม่คิดชีวิต

ส่วนอัลมาสก็พุ่งตัวออกไปในจังหวะเดียวกับที่มาก้าลั่นไก

ยี่สิบเมตร สิบห้าเมตร สิบเมตร สายตาของอัลมาสจ้องเขม็งไปที่คูดินฝั่งตรงข้าม รอดแน่!

ทว่าทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว เสียงปืนของมาก้าก็เงียบกริบลงกะทันหัน เขาตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง แต่ไม่มีเวลาคิดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับมาก้า ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือต้องพุ่งไปให้พ้น!

แต่ฉีจื้อที่หลุดพ้นจากการถูกยิงกดดันก็ล็อกเป้าเขาได้ในทันที

ระเบิดควันสองลูกไม่อาจครอบคลุมระยะทางไกลขนาดนี้ได้อยู่แล้ว แถมยังต้องคำนึงถึงทิศทางลมอีก

ครั้งนี้ฉีจื้อไม่ได้ลังเลเหมือนเมื่อก่อน แต่ลั่นไกออกไปอย่างเด็ดขาด

ดาดาดา

ฝีมือการยิงของฉีจื้อแม่นยำมาก และมือของเขาก็นิ่งสนิท

ทว่าเสื้อเกราะกันกระสุนบนตัวอัลมาสช่วยชีวิตเขาไว้ แม้เสื้อเกราะของเขากับพวกฮันส์จะเป็นรุ่นเก่าที่ต้องใส่แผ่นเกราะหนาเทอะทะหลายแผ่น แต่ประสิทธิภาพในการป้องกันกลับยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

กระสุนสองนัดของฉีจื้อปะทะเข้ากับแผ่นเกราะพอดี แม้ว่าแรงปะทะมหาศาลจะกระแทกจนเขาล้มคว่ำลงไปกับพื้น ถึงขั้นซี่โครงหักไปหลายซี่ แต่เขาก็ยังรอดชีวิตมาได้ และหลบเข้าไปหลังม่านควันได้สำเร็จ

กระนั้นเขาก็หมดโอกาสอยู่ดี เพราะเมื่ออัลมาสมีจังหวะได้หันกลับไปมอง สิ่งที่เขาเห็นคือหนามกับหวังเฟิงที่ก้าวอ้อมออกมาจากด้านหลังศพของมาก้า

อัลมาสคิดจะยกปืนขึ้นยิง แต่ความเจ็บปวดทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าลง และหนามก็เร็วกว่ามาก

ปัง ปัง ปัง

ยิงทีละนัดสามนัดซ้อน นัดหนึ่งเจาะเข้าที่ลำคอ อีกนัดเฉียดคอพุ่งผ่านไป และนัดสุดท้ายอัดเข้าใส่ใบหน้าของอัลมาสจังๆ เลือดสีแดงกับเศษสมองสีขาวกระจายเกลื่อนไปทั่ว

ส่วนหนามไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองอัลมาสที่ล้มลงกับพื้น เขายังคงนำหวังเฟิงรุดหน้าไปยังทิศทางของฮันส์ต่อไป

การต่อสู้สิ้นสุดลง เมื่ออาชิคนสุดท้ายล้มลงไป ก็เป็นการประกาศว่าการลอบโจมตีจากสมาคมกางเขนในครั้งนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง โดยแลกมาด้วยสิบสี่ชีวิต

กระทั่งตอนนี้ หวังเฟิงถึงมีเวลาเดินมาข้างกายพิราบ เขามองดูไส้เดือนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“พิราบ?”

“ไส้เดือนตายแล้วครับ” พิราบเอ่ยด้วยท่าทางวิญญาณหลุดลอย

“ทุกคนรายงานสถานการณ์!” หวังเฟิงกัดฟันแน่น เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ผลสรุปจากการปะทะครั้งนี้ ไส้เดือนเสียชีวิต สปริงถูกยิงเข้าที่แขนหนึ่งนัด ส่วนตั๊กแตนถูกฮันส์ยิงจนนิ้วมือขวาที่ใช้จับปืนขาดไปสองนิ้ว

“รีบเคลียร์พื้นที่ เก็บรวบรวมอาวุธกับกระสุนมาให้หมด ศพไม่ต้องไปสนใจ จัดการเสร็จแล้วพวกเราจะเข้าอำเภอฮูร์เมน!”

ทุกคนไม่มีเวลาแม้แต่จะโศกเศร้า รีบกวาดล้างพื้นที่ตามคำสั่งของหวังเฟิงอย่างรวดเร็ว ยึดเอาปืนผาหน้าไม้ทั้งหมดกลับมา จากนั้นทั้งกลุ่มก็ขับรถ บรรทุกร่างของไส้เดือนมุ่งหน้าตรงไปยังอำเภอบัลแกน

หวังเฟิงไม่กล้าเสี่ยงดวงว่าจะมีใครฉวยโอกาสเข้ามาซ้ำเติมหรือไม่

ต้องรู้ไว้ว่าสภาพทีมของเขาในตอนนี้ ไม่พร้อมที่จะรับมือกับการปะทะครั้งต่อไปอีกแล้ว เขาต้องการเวลาพักฟื้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแจกจ่ายยุทโธปกรณ์ที่เพิ่งยึดมาได้เมื่อครู่ อำนาจการยิงของพวกตนอ่อนแอเกินไป!

แม้ว่าอาจารย์จะไม่อยากดึงเอาพลเรือนเข้ามาพัวพัน แต่ตอนนี้เขาคิดออกแค่วิธีนี้แล้วจริงๆ อย่างไรเสียก็คงมีไม่กี่องค์กรที่กล้าเปิดฉากดวลปืนอย่างโจ่งแจ้งในพื้นที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านของประเทศอื่น

เว้นแต่ว่ามันอยากจะถูกตีตราว่าเป็นผู้ก่อการร้าย!

เมื่อเห็นขบวนรถค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป ศูนย์เล็งก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ความจริงเขาคอยเล็งอัลมาสกับมาก้าเอาไว้อยู่ตลอด เพียงแต่ยังไม่ได้ลั่นไกเท่านั้น

แม้เขาจะมองไม่เห็นพวกฮันส์ทั้งสามคน แต่ทันทีที่อัลมาสกับอีกคนโผล่ออกมา เขาก็จับตาดูไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

เพียงแต่ทั้งสองคนไม่ได้สร้างภัยคุกคามร้ายแรงอะไรนัก เขาจึงไม่ได้ลงมือ ต่อมายังพบว่าพวกหวังเฟิงสองคนอ้อมไปดักหน้าไว้ได้แล้ว

ทีมนี้แม้ว่าอุปกรณ์จะลักลั่นไม่พร้อมเพรียง แต่ใจสู้กลับยอดเยี่ยมอย่างน่าประหลาด

โดยเฉพาะการปะทะระลอกสุดท้าย ถือว่ามีฝีมืออยู่พอตัว

ตอนนี้ศูนย์เล็งเบนปากกระบอกปืนไปล็อกเป้าพวกคนญี่ปุ่นที่กำลังเตรียมจะขึ้นรถ ถึงเวลาชี้ชะตาพวกมันแล้ว

“หัวหน้า แม่ไก่กับลูกไก่ถอนตัวแล้ว เป้าหมายคืออำเภอฮูร์เมน”

หวังเทียนที่ย้ายตำแหน่งไปยังอีกจุดหนึ่งได้รับรายงานแล้ว เขามองดูรถยนต์ที่กำลังเตรียมจะสตาร์ตเครื่องอยู่ไม่ไกล

“กริซลี นายถึงตำแหน่งที่กำหนดหรือยัง”

หลังจากที่พวกเขาจัดการพวกหลิวกับเรย์มอนด์เสร็จ ก็เริ่มเคลื่อนกำลังมาทางฝั่งคนญี่ปุ่นพวกนี้ เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน

กริซลีไม่ได้ตามมาด้วยกันตั้งแต่แรก แต่ย้อนกลับไปเอาปืนกลของตัวเองที่ฝั่งซิการ์ แล้วค่อยอ้อมมายังอีกตำแหน่งหนึ่ง

เพราะหวังเทียนกะจะขย้ำไอ้พวกนี้ให้เกลี้ยง ทางฝั่งหวังเฟิงต้องการเวลาพักหายใจ

อีกอย่างหวังเทียนรู้สึกว่าพวกญี่ปุ่นกลุ่มนี้จะเป็นตัวสร้างปัญหา ตั้งแต่ตอนที่พวกมันหัวเราะเยาะกลุ่มของเรย์มอนด์ที่กำลังสู้อยู่ข้างหน้า หวังเทียนก็ไม่คิดจะปล่อยพวกมันรอดไปแล้ว

“ถึงตำแหน่งที่กำหนดแล้ว” เสียงของกริซลีดังขึ้น

“ศูนย์เล็ง สอยไอ้ฟันเหยินแถวหน้าให้ฉันที!”

เมื่อได้ยินคำตอบของกริซลี หวังเทียนก็เหลือบมองรถที่เริ่มเคลื่อนตัว แล้วออกคำสั่งทันที

ปัง!

ศูนย์เล็งที่คันไม้คันมือมานาน เมื่อได้ยินคำสั่งของหวังเทียนก็ลั่นไกอย่างเด็ดขาด

เสียงคำรามทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของปืนซุ่มยิงดังขึ้น ราวหนึ่งวินาทีต่อมา กระจกหน้ารถคันที่นำหน้าก็แตกละเอียดเป็นใยแมงมุม ส่วนคนขับนั้น เรียกได้ว่าตายสนิทไม่มีทางฟื้น

รถคันหลังพอได้ยินเสียงปืนซุ่มยิงคำรามลั่น ก็รีบหักหลบรถคันหน้าที่เสียหลัก

ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะได้ทำอะไรต่อ เสียงคำรามของเอ็มเค 48 ก็ดังระงมตามมาติดๆ

นี่ไม่อาจเรียกว่าการต่อสู้ได้แล้ว นี่มันคือการสังหารหมู่ชัดๆ!

รถคันหลังยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกสาดกระสุนใส่จนพรุนเป็นรังผึ้ง

หวังเทียนพากุหลาบและพวกที่เหลือกราดยิงใส่คนที่เหลือบนรถคันหน้าจนพรุนไปตามๆ กัน

“เช็กดูว่ามีใครรอดไหม เติมกระสุนซะ อย่างอื่นไม่ต้องสน รีบถอนตัวด่วน”

หลังจากหวังเทียนออกคำสั่งเสร็จ ก็ประทับปืนเดินหน้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ร่วมมือกับพวกกุหลาบยิงซ้ำใส่ทุกคนอีกคนละสองนัด จากนั้นพวกหวังเทียนก็เริ่มเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว

สามนาทีต่อมา กล้วยกับรถแทรกเตอร์ก็โยนระเบิดเพลิงใส่รถคนละลูก ประจวบกับน้ำมันที่รั่วซึมออกมา รถยนต์ทั้งสองคันจึงระเบิดตูมขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันที

และในเวลานี้ พวกหวังเทียนก็อันตรธานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง