บทที่ 83 ตั้งสติเข้าไว้

บ้านร้างหลังหนึ่งบริเวณริมขอบนอกสุดของอำเภอฮูร์เมน

ในที่สุดหวังเฟิงก็ไม่ได้เข้าไปในตัวอำเภอบัลแกนจนสุดทาง เขาเพียงหาบ้านร้างหลังหนึ่งตรงขอบนอกสุดเพื่อใช้เป็นจุดพักชั่วคราว

ส่วนตั๊กแตนกับสปริงที่ได้รับบาดเจ็บ เขาให้จ้าวถงกับหยางเถียนขับรถพาไปส่งโรงพยาบาลแล้ว พร้อมกับนำเอกสารรับรองที่ทางการหัวเซี่ยออกให้ติดตัวไปด้วย เพราะยังไงก็เป็นแผลถูกยิง หากไม่มีเอกสารพวกนี้คงจัดการลำบาก

ส่วนไส้เดือน… เขาต้องให้คุณกงใช้ช่องทางลับหรือติดต่อทางการมองโกเลียโดยตรง เพื่อส่งร่างของไส้เดือนกลับไปก่อน

หวังเฟิงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างศพของไส้เดือน สายตาจับจ้องใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายนิ่ง

“ประเทศชาติจะไม่ลืมเขา” คุณกงตบบ่าเขาเบาๆ ไม่ได้เอ่ยปลอบใจอะไรยืดยาว เขาเห็นการสูญเสียมามากเกินไปแล้ว เรื่องแบบนี้เมื่อเทียบกับคำปลอบโยนของคนอื่น การก้าวข้ามมันออกมาด้วยตัวเองสำคัญที่สุด

ในอีกห้องหนึ่ง ซุนอีอีกำลังสะอึกสะอื้นเสียงเบา สีหน้าของจางเหว่ยกับฉีจื้อก็ดูย่ำแย่มากเช่นกัน คนที่เหลือเว้นแต่คนที่คอยดูต้นทาง ต่างพากันนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องนั้น จนกระทั่งหวังเฟิงเดินเข้ามา

“หัวหน้าคะ…” ซุนอีอีเอ่ยเสียงสะอื้น

หวังเฟิงโบกมือ จากนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นสีหน้าโศกเศร้าของแต่ละคน หวังเฟิงก็ตั้งสติ เขารู้ดีว่าตอนนี้ทีมต้องการเขา

“ทุกคนดึงสติหน่อย! ภารกิจของเรายังไม่จบ ไส้เดือนจะตายเปล่าไม่ได้!”

“ฉันให้คุณกงติดต่อทางการท้องถิ่นแล้ว พอฟ้าสว่าง ร่างของไส้เดือนจะถูกส่งกลับประเทศพร้อมกับตั๊กแตนและสปริง”

“จางเหว่ย!” หวังเฟิงส่งเสียงเรียกเข้ม

“ครับ!” จางเหว่ยยืดตัวตรงตอบรับตามสัญชาตญาณ

“ไปเช็กอาวุธที่ยึดมาได้ เปลี่ยนอุปกรณ์ให้ทุกคนใหม่!”

“รับทราบครับ!” จางเหว่ยพยักหน้า ก่อนจะกวักมือเรียกฉีจื้อกับหมาใหญ่ให้มาช่วยกันขนอาวุธลงจากรถ

“คนที่เหลือรีบพักผ่อน เราจะพักฟื้นกันที่นี่หนึ่งวัน พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางต่อ!”

“รับทราบ!” พวกซุนอีอีขานรับเสียงดัง ภารกิจนี้ต้องสำเร็จให้ได้!

เมื่อพูดจบ หวังเฟิงก็เดินมาที่โถงเชื่อมระหว่างสองห้อง ล้วงซองบุหรี่ยับยู่ยี่ออกมาจากตัว ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดสูบ

พวกจางเหว่ยทยอยขนอาวุธเข้ามาในโถง จากนั้นเริ่มลงมือคัดเลือก

เนื่องจากตอนนั้นมีบางคนอยู่ในรัศมีศูนย์กลางแรงระเบิด ปืนบางกระบอกจึงชำรุดไปบ้าง แต่โชคดีที่อาวุธมีมากพอที่จะช่วยยกระดับพลังยิงของพวกเขาได้

แม้ว่าอาวุธพวกนี้จะไม่ได้อยู่ในบัญชีรายชื่อที่แจ้งล่วงหน้าไว้กับทางการมองโกเลีย แต่ตอนนี้ทุกคนก็ไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพวกนั้นแล้ว ยังไงเสียการทำภารกิจให้สำเร็จก็สำคัญที่สุด

ในที่สุดพวกจางเหว่ยก็คัดปืนออกมาได้เป็น AK-47 สี่กระบอก, MP5 สองกระบอก, MP9 หนึ่งกระบอก และ SCAR-L สองกระบอก ส่วนกระบอกของเรย์มอนด์นั้นพังไปแล้ว

“พวกนายก็ไปพักผ่อนเถอะ ฉันกับจางเหว่ยจะคอยระวังภัยให้ก่อน”

พองานเสร็จเรียบร้อย หวังเฟิงก็หันไปบอกฉีจื้อกับหมาใหญ่

ฉีจื้อกับหมาใหญ่ไม่ได้ฝืนตัวเอง แม้ร่างกายจะไม่ถึงกับหมดแรง แต่สภาพจิตใจเหนื่อยล้าพอสมควร ทั้งสองบอกลาหวังเฟิงแล้วหาที่นั่งพักในโถงทันที

หวังเฟิงโยนบุหรี่กับไฟแช็กให้จางเหว่ย จากนั้นทั้งสองก็แยกกันเฝ้าดูต้นทางคนละฝั่ง หน้าหลัง สอดส่องสถานการณ์ด้านนอก

ราวสองชั่วโมงต่อมา จ้าวถงกับหยางเถียนก็รีบกลับมาถึง

“ตั๊กแตนกับสปริงเป็นไงบ้าง” พลันที่ทั้งสองก้าวเข้ามา จางเหว่ยก็รีบเอ่ยถาม

“สปริงไม่เป็นไรมากค่ะ กระสุนทะลุผ่านท่อนแขนด้านบนไป แม้จะเฉือนเนื้อหลุดไปแผ่นใหญ่ แต่รักษาไม่ยาก” หยางเถียนตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“แล้วตั๊กแตนล่ะ” หวังเฟิงขมวดคิ้ว

“นิ้วสองนิ้วของตั๊กแตน แม้พวกเราจะเก็บกลับมาได้ แต่หมอบอกว่าเนื้อเยื่อเสียหายหนักมาก ระดับการแพทย์ที่นี่มีจำกัด จัดการบาดแผลแบบนี้ไม่ไหว”

จ้าวถงพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไป เหลือบมองห้องของคุณกงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“คุณกงจัดคนคอยดูแลอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว อีกเดี๋ยวทางการมองโกเลียจะส่งคนมารับร่างของไส้เดือน ถึงตอนนั้นพวกเขาทั้งสามคนจะได้ขึ้นเครื่องบินพิเศษกลับประเทศพร้อมกัน”

“เข้าใจแล้ว พวกนายสองคนก็ไปพักเถอะ” จางเหว่ยโบกมือส่งสัญญาณ

แต่จ้าวถงกับหยางเถียนก็เหมือนกับพวกฉีจื้อ คือหาที่ว่างนั่งลงไปตรงๆ

“หยางเถียน ไปล้างหน้าหน่อยไป” หวังเฟิงมองหยางเถียนที่ดูเงียบขรึมผิดปกติพลางเอ่ยเตือน

หยางเถียนยกมือขึ้นลูบหน้า ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนที่ตั๊กแตนนิ้วขาด เลือดกระเซ็นมาโดนหน้าเธอ

ทว่าหยางเถียนเพียงใช้แขนเสื้อเช็ดลวกๆ แล้วนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

หวังเฟิงขมวดคิ้วมองเธอ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้สึกว่าหยางเถียนเปลี่ยนไปนิดหน่อย

ในอีกห้องหนึ่ง คุณกงมองร่างของไส้เดือน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาหวังเทียน

พอยืนยันสัญญาณติด คุณกงก็เอ่ยถามเสียงเรียบ

“ยังมีหางตามมาอีกกี่กลุ่ม”

“สามกลุ่ม แต่ล้วนเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย พวกฝั่งรัสเซียที่คุณพูดถึงกับพวกซีไอเอที่เหลือยังไม่โผล่หัวมาเลย” เสียงราบเรียบของหวังเทียนดังมาจากปลายสาย

“ฝั่งรัสเซียไม่ต้องห่วงแล้ว ฉันคุยกับพวกเขาเรียบร้อย พวกเขาถอนตัวกลับไปแล้ว” คุณกงบอกให้หวังเทียนเลิกสนใจทางนั้นได้

“งั้นก็แปลว่าเหลือแค่ซีไอเอเหรอครับ” หวังเทียนถามอย่างสงสัย

“เปล่า ฉันเพิ่งได้ข่าวมาว่าทางเกาหลีใต้ซุ่มโจมตีกำลังเสริมของเกาหลีเหนือจนพินาศ และตอนนี้เข้ามาในมองโกเลียแล้ว” คุณกงแจ้งข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาสดๆ ร้อนๆ

“ดุขนาดนั้นเลยเหรอ เกาหลีเหนือแม้ศักยภาพประเทศจะด้อยกว่าหน่อย แต่ทักษะทหารรายบุคคลแกร่งมากนะ จะโดนเกาหลีใต้สอยร่วงง่ายๆ ได้ไง”

หวังเทียนยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ ในทีมปฏิบัติการของเขายังมีคนเกาหลีเหนืออยู่สองสามคน เรื่องความบ้าเลือดสู้ตายกับฝีมือเฉพาะตัวนี่อยู่ระดับแนวหน้าทั้งนั้น

“เกาหลีใต้ส่งหน่วยรบพิเศษระดับหัวกะทิมา” คุณกงพูดด้วยน้ำเสียงจนปัญญาเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าหัวเซี่ยไม่มีหน่วยรบพิเศษ แต่ตามธรรมเนียมที่รู้กันในวงการข่าวกรอง กองทัพมักจะไม่ก้าวก่ายงานสายลับ เพราะมันเสี่ยงจะบานปลายกลายเป็นการปะทะย่อยๆ ได้ง่าย

ครั้งนี้ถือว่าเกาหลีใต้หน้าด้านพอตัว…

“นายไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหม” คุณกงเอ่ยถามขึ้นมา หากหวังเทียนไม่ได้เรียกกำลังเสริมมาจริงๆ เขาก็คงต้องเปลี่ยนแผนกลยุทธ์แล้ว

“คุณคิดว่าไงล่ะ” หวังเทียนตอบกลับเสียงกวน ลำพังตัวเขาคนเดียวจะไปทำหน้าที่เป็นหลักประกันความปลอดภัยให้ได้ยังไง

“งั้นก็ดี มั่นใจแค่ไหน”

คุณกงได้ยินแบบนี้ก็โล่งอก เขารู้ว่าตอนนั้นหวังเทียนเข้าใจความหมายของตน จึงต้องเรียกทีมจาก ‘แส้แห่งพระเจ้า’ มาอย่างแน่นอน

“ของแบบนี้ต้องลองชนกันดูก่อนถึงจะรู้” แม้หวังเทียนจะพูดแบบนั้น แต่คุณกงก็ฟังออกถึงความมั่นใจในน้ำเสียง

และคุณกงก็ไม่ได้คิดว่าหวังเทียนขี้โม้ เพราะหน่วยปฏิบัติการของ ‘แส้แห่งพระเจ้า’ เทียบชั้นได้กับหน่วยรบพิเศษระดับท็อปของโลกจริงๆ

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ตามหวังเทียนมาช่วย

“วางใจเถอะ งานนี้ฉันไม่ปล่อยให้นายเสียเปรียบแน่ นอกจากข้อตกลงที่รับปากนายไว้ ค่าตอบแทนของหน่วยนาย ฉันก็จะจ่ายให้ทั้งหมดด้วย”

คุณกงไม่ใช่คนประเภทที่จ้องจะเอาเปรียบคนอื่นไปเรื่อย ในเมื่อหวังเทียนให้ความร่วมมือเรียกคนของตัวเองมา ค่าตัวเขาก็จ่ายให้อยู่แล้ว

“ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างคุณนี่รู้ความขึ้นเยอะแฮะ” หวังเทียนพยักหน้าพอใจ

การที่เขาเรียกพวกกุหลาบมาได้ ความจริงก็อาศัยเส้นสายความสัมพันธ์ล้วนๆ เศษเงินแค่นั้นของเขาราชสีห์ไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

แต่ในเมื่อคุณกงพร้อมจะจ่ายค่าจ้าง หวังเทียนก็ยิ่งสบายใจขึ้น เพราะแบบนี้จะยิ่งทำให้งานที่ราชสีห์รับกลายเป็นภารกิจทางการที่ถูกต้องชัดเจน

ยังไงเสียสิ่งตอบแทนที่คุณกงมอบให้ได้ก็ล้ำค่ากว่าเงินทองของเขามากโข และหลายอย่างก็หาซื้อด้วยเงินไม่ได้ด้วย

“เมื่อวานพวกหวังเฟิงเป็นไงบ้าง” หวังเทียนเอ่ยถาม เพราะเมื่อวานเขาต้องคอยระวังพวกคนญี่ปุ่น การต่อสู้ช่วงหลังจึงเป็นศูนย์เล็งที่คอยรายงานให้เขาทราบ

“ไส้เดือนสละชีพแล้ว”

“ไส้เดือนเหรอ…” หวังเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพในอดีตตอนที่พวกจางเหว่ยไปสังสรรค์กันที่บาร์ของเขาผุดขึ้นมา ตอนนั้นไส้เดือนยังรับมุกช่วยเขาแซวหยางเถียนอยู่เลย

“ของยังไม่ได้มาอีกเหรอครับ” หวังเทียนถามปิดท้าย

“ยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน” คุณกงถอนหายใจ เพราะพื้นที่ตรงนั้นมันกว้างใหญ่เกินไปจริงๆ