บทที่ 84 ตั้งค่าย

พวกหวังเฟิงยืนมองร่างของไส้เดือนถูกยกขึ้นรถอย่างเงียบงัน จากนั้นคนหัวเซี่ยคนหนึ่งก็เข้าไปคุยกับคุณกงสองสามประโยค ก่อนจะร่วมเดินทางไปพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของไส้เดือน

"เอาละ นอกจากเวรยามแล้ว คนอื่นไปพักผ่อนต่อได้" รอจนรถแล่นลับสายตาไป หวังเฟิงถึงพาสมาชิกกลุ่มสองกลับเข้าข้างใน

"อาจารย์ครับ จุดหมายต่อไปพวกเราจะไปไหนกันต่อ" จัดการคนอื่นเสร็จ หวังเฟิงก็เดินมาหาคุณกง

"ที่นี่" คุณกงกางแผนที่ออก พลางชี้นิ้วไปยังตำแหน่งหนึ่ง

"ซุกซิกส์เหรอครับ" หวังเฟิงทวนเพื่อความแน่ใจ

"ใช่ ซุกซิกส์" คุณกงพยักหน้า

"รับทราบครับอาจารย์ เดี๋ยวผมจะเตรียมตัวให้พร้อม" หวังเฟิงพยักหน้ารับแล้วเดินแยกตัวออกมา

ช่วงพลบค่ำ หวังเฟิงเรียกคนในกลุ่มสองมาประชุมสั้นๆ

เพราะสภาพถนนหนทางในมองโกเลีย จากฮูร์เมนไปถึงซุกซิกส์คงต้องใช้เวลาขับรถกันทั้งวัน เขาจึงต้องซักซ้อมรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินเอาไว้ล่วงหน้า

พอประชุมเสร็จ เขาก็เอ่ยปากถามเรื่องการปรับตัวกับอาวุธชุดใหม่ของคนในกลุ่มสอง

ปืนกลมือค่อนข้างโอเคหน่อย ระบบไม่ซับซ้อน แรงถีบก็น้อย คนของกลุ่มสองล้วนผ่านการฝึกใช้อาวุธปืนมาอย่างดี จึงหยิบมาใช้งานได้ไม่ยากเย็น

ทว่าปืนเอเคไม่กี่กระบอกนั้นกลับชวนปวดหัว แม้จะเป็นปืนยอดฮิตที่แพร่หลายไปทั่วโลกจนเคยผ่านมือมาบ้าง แต่แรงถีบมันหนักหน่วงเกินไป ให้ใช้คล่องมือในเวลาสั้นๆ คงไม่ไหว

สุดท้ายเลยตัดปัญหา เก็บปืนเอเคพวกนั้นไว้เป็นอาวุธสำรอง หวังเฟิงกับฉีจื้อส่งปืนไทป์ 95 ให้คนอื่นไป แล้วหันมาถือเอสซีเออาร์-แอลสองกระบอกนั้นแทน

เนื่องจากคนหายไปสามคน รถจึงว่างขึ้นมาหนึ่งคัน หวังเฟิงเลยสั่งให้พวกจ้าวถงขับเข้าตัวอำเภอเพื่อกวาดเสบียงตุนเพิ่มไว้เผื่อฉุกเฉิน

พอเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้นและจัดเวรยามเรียบร้อย คนที่เหลือก็แยกย้ายกันพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้องออกเดินทางกันต่อ

คืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว เช้าวันต่อมาหลังฟ้าสว่าง ทุกคนกินมื้อเช้าแบบง่ายๆ ก่อนที่รถทั้งสี่คันจะทยอยแล่นเรียงแถว มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ยังไม่อาจล่วงรู้ชะตากรรม

การสูญเสียโดรนไปสองลำกลับทำให้แบตเตอรี่สำรองเหลือเฟือขึ้นมา หวังเฟิงเลยไม่เกรงใจ สั่งให้โดรนบินนำทางเคลียร์เส้นทางข้างหน้าตลอดการเดินทาง

พวกเขาเสียคนไปแล้วหนึ่ง จะไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดใดๆ ขึ้นอีกเด็ดขาด

"สุนัขต้อนแกะ รายงานสถานการณ์" หวังเฟิงนั่งอยู่ในรถของคุณกง เอ่ยถามผ่านหูฟังไปยังรถของฉีจื้อที่แล่นลาดตระเวนนำหน้าห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร

เพราะหนทางคราวนี้ต้องขับกันทั้งวัน เขาจึงแบ่งขบวนรถออกเป็นสองช่วง ให้ฉีจื้อนำทีมพร้อมโดรนขึ้นไปสอดแนมเปิดทาง อย่างน้อยจะได้หลบเลี่ยงอันตรายได้ทันท่วงที

"ปลอดภัย" เสียงตอบกลับสั้นๆ ของฉีจื้อดังเข้ามา

หวังเฟิงตอบรับคำหนึ่ง ก่อนจะหลับตาพิงเบาะเพื่อฉวยโอกาสงีบเอาแรง

นับตั้งแต่ออกจากอูลานบาตอร์ เขาก็แทบไม่ได้พักผ่อนเลย อาศัยแค่งีบเป็นพักๆ ยิ่งหลังไส้เดือนสละชีพไปเมื่อช่วงเช้ามืดวานนี้ เขาก็แทบไม่ได้ข่มตาลงเลยสักนิด

"พักผ่อนบ้างเถอะ ไม่อย่างนั้นเวลาเกิดการปะทะขึ้นมา หัวสมองจะตื้อเอา" คุณกงที่หลับตาอยู่เช่นกันเอ่ยเตือน

"ครับอาจารย์" หวังเฟิงตอบรับเสียงแผ่ว

เขารู้ดีแก่ใจว่าตัวเองต้องพักผ่อน แต่หลับไม่ลงจริงๆ จางเหว่ยกับคนพวกนี้เขาเป็นคนพาออกมา ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตพวกเขากลับไปให้ได้

ยิ่งไส้เดือนต้องมาตายไป เขายิ่งไม่กล้าการ์ดตกแม้แต่วินาทีเดียว ทำได้แค่อาศัยจังหวะเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แอบงีบพักสายตา

——————

ห่างออกไปทางขวามือสามกิโลเมตร หวังเทียนกำลังขับรถตามขบวนนั้นไปพร้อมกับกริซลี กล้วย และศูนย์เล็ง

หลังจากเคลียร์ปัญหาด้านหลังให้พวกหวังเฟิงเรียบร้อย หวังเทียนก็สั่งให้กล้วยแวะเข้าฮูร์เมนเพื่อหารถเพิ่มมาอีกหนึ่งคัน

ตอนนี้กุหลาบพาทีมที่เหลือนั่งรถสองคันมุ่งหน้าล่วงหน้าไปยังจุดหมายถัดไปก่อนแล้ว ส่วนเขากับพวกกริซลีคอยขับตามหลังขบวนของหวังเฟิง ถือเป็นการคุ้มกันไปในตัว

ส่วนพวกหางที่แอบตามมา คุณกงส่งคนดักจับตาดูในเงามืดเรียบร้อยแล้ว

"กล้วย ใช้วิทยุสื่อสารเช็กสถานการณ์ทางฝั่งกุหลาบดูหน่อย"

ระยะห่างขนาดนี้เกินขอบเขตของวิทยุสื่อสารประจำหน่วยแล้ว หวังเทียนจึงสั่งให้กล้วยพกวิทยุสนามระยะไกลติดมาด้วย

กล้วยพยักหน้ารับ ดึงเครื่องรับส่งวิทยุไร้สายออกมาจากกล่องขนาดเล็กแล้วเริ่มกดเรียกพวกกุหลาบ

พอติดต่อรถแทรกเตอร์ได้ กล้วยก็เอ่ยถามสถานการณ์ตามคำสั่งของหวังเทียน

"คาดว่าอีกสองชั่วโมงจะถึงจุดหมาย" เสียงของรถแทรกเตอร์ดังแทรกคลื่นวิทยุออกมา

"ระหว่างทางมีอะไรผิดปกติไหม" หวังเทียนคว้าเครื่องรับส่งมาถามเอง

"ปลอดภัยดี ไม่มีอะไรผิดปกติ"

"รับทราบ ถึงแล้วค่อยติดต่อมาใหม่" หวังเทียนพูดจบก็โยนเครื่องสื่อสารคืนไป ก่อนจะหันไปถามศูนย์เล็ง

"พวกไก่เป็นยังไงบ้าง"

ศูนย์เล็งเหลือบมองหน้าจอแล้วตอบหน้าตาเฉย

"ไม่ออกนอกเส้นทาง ยังวิ่งหน้าตั้งกันอยู่"

นี่เป็นเครื่องระบุตำแหน่งขนาดจิ๋วเท่าเล็บมือที่หวังเทียนใช้ปืนชนิดพิเศษยิงไปติดไว้บนตัวถังรถของพวกหวังเฟิง ตั้งแต่ช่วงชุลมุนตอนระเบิดมือลูกแรกทำงานเมื่อช่วงเช้ามืดวานนี้

บนผืนดินกึ่งทะเลทรายแบบนี้ ฝุ่นตลบจนรถเลอะเทอะไปหมด เครื่องติดตามขนาดเล็กเท่าเล็บจึงไม่มีทางสังเกตเห็นได้ง่ายๆ

อีกอย่าง ต่อให้โดนจับได้เขาก็ไม่สน ยังไงสุดท้ายก็ต้องไปจ๊ะเอ๋กันที่จุดหมายอยู่ดี

หวังเทียนพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ทั้งสองกลุ่มแล่นตามกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนเที่ยง ขบวนของหวังเฟิงถึงได้จอดแวะพักผ่อนสั้นๆ

ราวบ่ายสองโมง กุหลาบก็ติดต่อกลับมา แจ้งว่าถึงจุดหมายและกำลังเลือกทำเลตั้งแคมป์

จวนจะห้าโมงเย็น พวกหวังเฟิงถึงเดินทางมาถึงปลายทางจนได้

ที่นี่เป็นตำบลเล็กๆ ที่อยู่ประชิดกับซุกซิกส์ แม้หวังเฟิงจะไม่เข้าใจว่าทำไมคุณกงถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน แต่ก็ยอมพาทีมเข้าไปตั้งหลักข้างในแต่โดยดี

หลังจากวนดูรอบตำบลอยู่หนึ่งเที่ยว หวังเฟิงปรึกษากับจางเหว่ยและฉีจื้อจนได้ลานบ้านที่ดูเข้าทีหลังหนึ่ง

ต้องขอบคุณที่มองโกเลียมีประชากรเบาบาง ในทุกตำบลจึงมีบ้านร้างว่างเปล่าอยู่เพียบ หลังคุยกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเสร็จสรรพ พวกเขาก็ขนของเข้าไปพักอาศัย

ทำเลที่พวกหวังเทียนเลือกอยู่ห่างจากลานบ้านของคุณกงไปราวสองช่วงถนน ระยะทางเส้นตรงไม่ถึง 300 เมตร

ตอนที่พวกเขามาถึง นอกจากกล้วยที่ถูกทิ้งให้คอยจับตาดูพวกคุณกง คนอื่นๆ ก็มารวมตัวกันที่ลานบ้านตามการนำทางของกุหลาบ

"ฉันสำรวจคร่าวๆ แล้ว ตำบลไม่ใหญ่ ประชากรประจำน่าจะไม่ถึง 2,000 คน สภาพความเป็นอยู่ค่อนข้างล้าหลัง รองรับได้แค่อาหารการกินขั้นพื้นฐานเท่านั้น"

ภายในห้อง กุหลาบชี้ไปที่แผนที่วาดมือแบบง่ายๆ พลางอธิบายสภาพโดยรวมของตำบลให้พวกหวังเทียนฟัง

"มีจุดซุ่มยิงเหมาะๆ บ้างไหม" ศูนย์เล็งมองแผนที่พลางเอ่ยถาม

กุหลาบส่ายหน้า อาคารที่สูงที่สุดในตำบลนี้มีแค่สี่ชั้น แถมยังมีน้อยมาก ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่แถวใจกลางตำบลทั้งนั้น

ศูนย์เล็งขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร ค่อยแอบออกไปเดินสำรวจดูเองคืนนี้ก็แล้วกัน

"เอาละ นอกจากเวรยามแล้ว คนอื่นแยกย้ายกันไปพักผ่อน ไม้ขีด เดี๋ยวแกไปเปลี่ยนกล้วย คอยเฝ้าจับตาพวกไก่เอาไว้ให้ดี"

หวังเทียนแหงนมองท้องฟ้าแล้วจัดแจงคนที่ต้องคอยสอดแนมฝั่งคุณกง ก่อนจะทิ้งซิการ์กับม้าลายให้อยู่เฝ้าระวังภัย

พอหวังเทียนสั่งการเสร็จ คนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไปหาที่พักผ่อนเอาแรง