บทที่ 85 อดีต

“หมาใหญ่ พิราบ รายงานสถานการณ์” เพราะได้แวะพักในตำบล คนของกลุ่มสองจึงพลอยได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเฟิงที่งีบหลับไปช่วงเช้ามืด พอลืมตาตื่นก็เอ่ยถามสถานการณ์ตามความเคยชินทันที

“ปลอดภัย”

“ไม่พบบุคคลน่าสงสัย”

ทั้งสองคนที่กำลังเดินตรวจตราอยู่รอบลานบ้านได้ยินเสียงหวังเฟิงถาม จึงกระซิบตอบกลับผ่านวิทยุสื่อสาร

“นกกระจอก เธอกับควายป่าออกไปซื้ออาหารเช้าหน่อยสิ วันนี้หาอย่างอื่นกินกันบ้าง” หลังจากได้ยินคำตอบจากหมาใหญ่กับพิราบ หวังเฟิงกำลังจะอ้าปากพูด คุณกงก็เดินออกมาบอกเสียก่อน

“งั้นก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ” หวังเฟิงคิดดูแล้ว อย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตชุมชน ความปลอดภัยน่าจะพอวางใจได้ระดับหนึ่ง จึงพยักหน้าตกลง

“กินอะไรดีล่ะครับ” จ้าวถงถามขึ้นก่อนจะลุก

“ดูเอาตามสะดวกเลย ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องแถวนี้เหมือนกัน” หวังเฟิงโบกมือ เป็นสัญญาณให้ทั้งคู่ตัดสินใจกันเอง

จ้าวถงจึงพาหยางเถียนที่ยังดูเงียบขรึมลุกเดินออกไปอย่างกระฉับกระเฉง ให้กินเสบียงแห้งทุกวันพวกเขาก็เอียนจะแย่แล้วเหมือนกัน

พอทั้งคู่ออกจากลานบ้านมาก็เริ่มเดินวนหาในตำบล เนื่องจากพูดภาษาถิ่นไม่รู้เรื่อง จึงต้องมองหาร้านที่พูดภาษาหัวเซี่ยได้ หรืออย่างน้อยก็พอฟังภาษาหัวเซี่ยแบบง่ายๆ รู้เรื่อง

เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เพราะตอนออกมาจากอูลานบาตอร์ก็ได้แลกเงินติดตัวไว้บ้างแล้ว

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก ที่นี่คนพลุกพล่าน ไม่มีใครกล้าลงมือโจมตีเราโต้งๆ หรอกน่า”

จ้าวถงมองหยางเถียนที่ค่อนข้างเงียบขรึมไปตั้งแต่ไส้เดือนสละชีพ จึงเอ่ยปลอบขึ้นมาประโยคหนึ่ง

หยางเถียนไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับ ทว่าร่างกายยังคงเกร็งเครียด การตายของไส้เดือนทำให้เธอนึกถึงพ่อของตัวเองขึ้นมา

การต้องเห็นเพื่อนร่วมทีมตายไปต่อหน้าต่อตามันกระทบกระเทือนจิตใจของเธอมากเกินไป

ตอนแรกที่เธอเข้ามาอยู่ในสำนักงานความมั่นคง ก็แค่อยากสืบหาความจริงเบื้องหลังการเสียชีวิตของพ่อเท่านั้น จนกระทั่งบรรยากาศที่อบอุ่นและกลมเกลียวของกลุ่มสองช่วยทำให้หยางเถียนค่อยๆ ปรับตัวและหลอมรวมเข้ามาได้

เธอรู้ตัวดีว่ามีข้อเสียมากมาย บางครั้งก็ทำตัวไม่น่ารักจนคนอื่นเอือมระอา แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ เธอเองก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอพยายามปรับปรุงตัวไปเยอะมากแล้ว

ในฐานะตำรวจปราบปรามยาเสพติด พ่อของเธอมักจะไม่กลับบ้านเป็นเวลานาน ประกอบกับลักษณะของงาน ทำให้หลายเรื่องไม่สามารถอธิบายให้เธอกับแม่ฟังได้

หยางเถียนในวัยเด็กจึงกลายเป็นคนดื้อรั้น มักก่อเรื่องอยู่เรื่อย โดยมีเป้าหมายแค่อยากให้พ่อกลับมาตามเช็ดตามล้างให้ก็เท่านั้น

ทว่าทุกครั้งที่เธอก่อเรื่อง คนที่คอยจัดการดูแลกลับยังคงเป็นแม่ นั่นยิ่งทำให้หยางเถียนก่อเรื่องหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ จนหล่อหลอมให้นิสัยของเธอบิดเบี้ยวไปบ้าง

จนกระทั่งถึงช่วงมัธยมปลาย สภาพของเธอก็เข้าขั้นไม่เห็นหัวใคร

แต่เพราะเธอแค่อยากให้พ่อกลับมาเท่านั้น เธอจึงไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายแม้แต่อย่างเดียว เป็นเพียงเด็กนิสัยแย่ในสายตาคนอื่นก็เท่านั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง พ่อของเธอกลับมาจริงๆ ทว่ากลับมาในสภาพร่างไร้วิญญาณอันเย็นชืด และในตอนนั้นเองที่เธอได้รู้ว่า พ่อของเธอไม่ใช่ตำรวจธรรมดา แต่เป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติด

เธอสติหลุด ทำได้แค่นั่งเหม่อมองรูปหน้าศพของพ่อ มองดูผู้คนมากมายที่แวะเวียนเข้ามาปลอบใจเธอกับแม่ แต่หยางเถียนกลับไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นเลยสักคำ

เธอเอาแต่จ้องรูปถ่ายของพ่ออยู่อย่างนั้น และยังคงจมอยู่ในสภาพเดิมกระทั่งงานศพของพ่อสิ้นสุดลง

มีอยู่วันหนึ่งที่ฝนตก ขณะที่เธอนั่งเหม่ออยู่ตรงขอบหน้าต่าง จู่ๆ แม่ก็เดินเข้ามาตบหน้าเธอฉาดใหญ่ ก่อนจะดึงเธอเข้าไปกอดแน่นแล้วร้องไห้โฮออกมา

“เถียนเถียน พ่อไม่อยู่แล้ว ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแม่ลูกแล้วนะ ลูกอยากให้แม่ตายตามไปด้วยอีกคนหรือไง”

จนถึงทุกวันนี้เธอยังจำภาพแม่ที่ตาแดงก่ำและร้องไห้จนแทบขาดใจในตอนนั้นได้ขึ้นใจ เรื่องราวหลังจากนั้นเธอจำไม่ค่อยได้แล้ว รู้เพียงแค่ว่าตัวเองกอดแม่แล้วร้องไห้อย่างหนัก จากนั้นเธอก็เปลี่ยนไป

อันที่จริงถึงเธอจะดื้อรั้นเกเร แต่ผลการเรียนกลับดีมาโดยตลอด พอกลับไปเรียนต่อ คนรอบข้างต่างก็ประหลาดใจที่เห็นเด็กสาวคนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

แม้บางครั้งจะยังน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็พอพูดคุยสื่อสารกันรู้เรื่อง ซ้ำยังตั้งใจเรียนมากขึ้น พอถึงช่วงสอบเกาเข่า เธอไม่ได้เลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังเหมือนคนอื่น แต่กลับเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยตำรวจโดยตรง

ในฐานะทายาทผู้สละชีพ การตรวจสอบประวัติทางการเมืองจึงผ่านได้อย่างรวดเร็ว ตามด้วยการประเมิน สอบสัมภาษณ์ ตรวจร่างกาย และทดสอบสมรรถภาพทางกาย ซึ่งเธอก็ผ่านได้อย่างราบรื่น

หลังเรียนจบ เธอทำงานในระบบตำรวจอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เนื่องจากคดีข้ามพื้นที่และระดับชั้นความลับ ทำให้เธอไม่สามารถสืบหาเบาะแสชัดเจนเกี่ยวกับการตายของพ่อได้เลย

เธอจึงตัดสินใจย้ายเข้าสำนักงานความมั่นคง เพราะฐานข้อมูลที่นั่นละเอียดและครอบคลุมกว่า

ตอนที่สำนักงานความมั่นคงเปิดสอบข้าราชการ เธอก็สมัครตามขั้นตอนปกติ จากนั้นก็สอบผ่านทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ

แต่พอได้รับหนังสือแจ้งและเข้าทำงานในสำนักงานความมั่นคงอย่างเป็นทางการ เธอกลับพบว่าเรื่องราวมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

เธอต้องเริ่มจากการเป็นข้าราชการระดับล่างก่อน และต้องอาศัยผลงานกับอายุการทำงานถึงจะยื่นเรื่องขอย้ายตำแหน่งได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอรับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอสู้อยู่ในระบบตำรวจเดิมไม่ดีกว่าหรือ

เธอจึงใช้เส้นสาย อันที่จริงจะเรียกว่าเส้นสายก็ไม่เชิง เพราะในฐานะคนที่จบจากโรงเรียนตำรวจ จุดเริ่มต้นของเธอก็สูงกว่าข้าราชการทั่วไปอยู่แล้ว

เธอเพียงแค่ไปหาเพื่อนร่วมงานเก่าของพ่อ หวังให้พวกเขาช่วยดันส่งเธอให้ได้เข้าหน่วยปฏิบัติการเร็วขึ้นเท่านั้น

สำหรับลูกหลานของผู้สละชีพอย่างพวกเธอ เบื้องบนมีนโยบายให้การดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว ประกอบกับเพื่อนๆ ของพ่อก็อยากจะช่วยสองแม่ลูกอยู่ตลอดเวลา

เพราะพ่อของเธอเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติดของมณฑลเหลียวหนิง แต่กลับไปสละชีพอยู่ที่ชายแดนจีน-พม่า เรื่องนี้ทำให้เพื่อนร่วมงานของเขารู้สึกผิดติดค้างอยู่ในใจเสมอมา

ดังนั้นหลังจากการพูดคุย จึงช่วยยื่นเรื่องขอย้ายสายงานให้เธอล่วงหน้าก่อนกำหนดเท่านั้น

ทว่าการทดสอบเพื่อเข้าหน่วยปฏิบัติการนั้น เธอผ่านตามขั้นตอนที่ถูกต้องทุกประการ เรื่องนี้เพื่อนๆ ของพ่อไม่ช่วยอย่างเด็ดขาด เพราะมันเกี่ยวข้องกับวินัย

ด้วยเหตุนี้ หยางเถียนจึงได้เข้ามาอยู่ในฝ่ายพลาธิการของสำนักงานความมั่นคงเมืองเสิ่นหยาง และหลังจากอยู่ไปได้ระยะหนึ่ง ก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในกลุ่มสอง

ใครจะไปรู้ว่าหวังเฟิงกลัวว่าหยางเถียนจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้หากรู้ความจริง จึงจำกัดสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลของเธอ จนกระทั่งได้ข้อมูลชุดนั้นจากหวังเทียน ความจริงทุกอย่างจึงกระจ่างชัดขึ้นมา

————————

ตรงสุดถนน ทั้งสองคนเจอร้านขายซาลาเปาที่เจ้าของร้านพอจะพูดภาษาหัวเซี่ยแบบง่ายๆ ได้ จึงตัดสินใจซื้อซาลาเปากับเครื่องเคียงสองสามอย่างกะจะเอากลับไปกินเป็นมื้อเช้า

แต่ที่ทั้งสองคนไม่รู้ก็คือ ตอนที่พวกเขาเดินตระเวนถามหาร้านที่พูดภาษาหัวเซี่ยได้นั้น มีคนแอบจับตาดูพวกเขาอยู่แล้ว

“ทอม พบเป้าหมายที่เข้าข่ายแล้ว” ชายชาวเอเชียคนหนึ่งเดินตามหยางเถียนกับจ้าวถงไปอย่างไม่รีบร้อน พลางเอ่ยผ่านหูฟัง

“ขอเหตุผล” เสียงราบเรียบภาษาอังกฤษดังถามกลับมาในหูฟัง

“คนหัวเซี่ย พูดภาษามองโกเลียไม่ได้ ได้รับการฝึกมาอย่างมืออาชีพ แต่ดูตึงเครียดไปนิด ตรงตามที่พวกไรอันบอกไว้เป๊ะ” ชายชาวเอเชียพูดรวดเดียวจบ พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบไปด้วย

“เหตุผลฟังขึ้น ตามไป”

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนดังกล่าวก็สูบบุหรี่พลางเดินตามทั้งสองคนไปเรื่อยๆ ท่าทางดูผ่อนคลายเหมือนคนออกมาเดินเล่นรับลมยามเช้า จ้าวถงกับหยางเถียนจึงไม่ได้สังเกตเห็นเขาเลยจริงๆ

ในฐานะเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของซีไอเอที่ประจำอยู่ในมองโกเลียแต่เดิม เจิ้งเหวินรู้สึกว่าตัวเองถูกรางวัลใหญ่เข้าให้แล้ว

นับตั้งแต่ที่คุณกงกับพวกเข้ามาในตำบลแห่งนี้ คนที่ไรอันทิ้งไว้คอยเฝ้าจับตาก็ทำร่องรอยหลุดมือไป แม้ตำบลนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่การจะตามหาคนที่ตั้งใจหลบซ่อนตัวก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี

ส่วนเจิ้งเหวินและคนอื่นๆ คือหมากที่ถูกกระจายกำลังล่วงหน้ามาดักตามเมืองและตำบลต่างๆ ตามเส้นทางที่คุณกงกับพวกน่าจะใช้ผ่าน

ทว่าเขากลับรู้สึกว่าตัวเองดวงดีชะมัดที่ดันบังเอิญมาเจอเข้าจังๆ ขอแค่สร้างผลงานครั้งนี้ได้ เขาก็จะได้ย้ายออกไปจากที่เฮงซวยนี่เสียที!

แต่สิ่งที่เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันก็คือ ยังมีคนอีกหลายกลุ่มที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของพวกหยางเถียนแล้วเหมือนกัน เพราะในวงการข่าวกรอง มือใหม่อย่างพวกเขาสองคน มันมีไม่เยอะหรอก