บทที่ 86 ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน

“คุยไม่รู้เรื่องเลยว่ะ ฉันกับนกกระจอกเลยซื้อซาลาเปามาแทน” พอกลับมาถึง จ้าวถงก็วางของกินลงบนโต๊ะพลางบอกหวังเฟิง

“มีให้กินก็บุญแล้ว ยังจะเลือกมากอีก” จางเหว่ยที่กำลังคุยกับหวังเฟิงอยู่ พอเห็นของที่ทั้งสองหิ้วเข้ามาก็รีบโพล่งขึ้นทันที

“พวกนายกินเถอะ อย่าลืมเหลือไว้ให้เวรยามด้วยล่ะ” หวังเฟิงพูดพลางหยิบซาลาเปาถุงเล็กกับเครื่องเคียงเดินเข้าไปในห้องของคุณกง

“อาจารย์ครับ กินมื้อเช้าเถอะ” หวังเฟิงวางของไว้ด้านข้างแล้วเอ่ยบอก

แต่คุณกงกลับโบกมือปฏิเสธ กระทั่งมีชายอีกคนที่ไม่ค่อยพูดค่อยจาเดินเข้ามาพร้อมกับหนาม

“มีหางตามมากี่สาย?” พอทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ คุณกงก็เปิดฉากถามทันที

“บนดินสองสาย ใต้ดินอีกสองสายครับ แต่ยกเว้นซีไอเอกับเกาหลีใต้แล้ว ที่เหลือคงกะมาตีกิน ไม่ต้องไปสนใจหรอกครับ”

หนามปรายตามองหวังเฟิงแวบหนึ่ง ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง

อันที่จริงตอนที่คุณกงสั่งให้หยางเถียนกับจ้าวถงออกไปซื้อของ หวังเฟิงก็เข้าใจเจตนาแล้ว เพราะเรื่องนี้เขารู้ล่วงหน้าตั้งแต่ก่อนจะมามองโกเลียเสียอีก

ก็แค่ต้องการดูว่าในเมืองเล็กๆ แห่งนี้มีใครคิดไม่ซื่ออยู่บ้าง บางจังหวะศัตรูที่โผล่หัวออกมายังไม่น่ากลัวเท่าพวกที่แอบมุดหัวอยู่

“พวก ‘สมาคมกางเขน’ แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าถอนตัวไปแล้ว?” คุณกงมองแผนที่พลางยิ้มบางๆ

“ครับ เมื่อคืนคนของเราย้อนกลับไปดูที่เกิดเหตุ ยืนยันได้ว่าพวกที่ตายคือกำลังหลักส่วนใหญ่ของ ‘สมาคมกางเขน’ ในมองโกเลีย รวมถึงหัวหน้าทีมอย่างเรย์มอนด์ จอห์นสัน ด้วย ตัวที่หลุดรอดไปคงมีบ้าง แต่ไม่เหลือพิษสงแล้วครับ”

ชายอีกคนพยักหน้าแล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“แล้วคนของซีไอเอกับหน่วยรบพิเศษเกาหลีใต้ถึงไหนกันแล้ว?” สองกลุ่มนี้ต่างหากที่คุณกงกังวลที่สุด

“สายข่าวของเราในอูลานบาตอร์รายงานว่า คนของซีไอเอเพิ่งออกเดินทางเมื่อคืน น่าจะมาถึงแถวนี้ช่วงเที่ยงวันพรุ่งนี้ครับ ส่วนหน่วยรบพิเศษนั่น…”

หนามชะงักไปนิด ก่อนจะส่ายหน้า

คุณกงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วค่อยคลายออก จะโทษพวกหนามก็ไม่ได้ ในเมื่อมองโกเลียกว้างใหญ่ไพศาลแถมผู้คนยังบางตา ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมโผล่หน้าออกมา พวกเขาก็จนปัญญาเหมือนกัน

“จับตาดูสายลับเกาหลีใต้ไว้ให้ดี แล้วก็เช็กเวลาที่ทีมหนุนของซีไอเอจะมาถึงด้วย”

พูดจบ คุณกงก็พยักพเยิดให้ทั้งสองคนไปกินข้าว

ตลอดเวลาที่อาจารย์คุยธุระ หวังเฟิงยืนเงียบมาโดยตลอด รอจนพูดกันจบ เขาถึงค่อยเอ่ยถาม

“อาจารย์ครับ แบบนี้จะเสี่ยงไปหน่อยไหมครับ?”

แม้ตอนนี้พวกเขาจะรู้ความเคลื่อนไหวของคนที่ลอบจับตาดูอยู่เกือบหมด แต่ฝ่ายเราเองก็ตกอยู่ใต้สายตาของอีกฝ่ายเต็มๆ เหมือนกัน

“แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ต่างฝ่ายต่างอยู่ในที่แจ้ง” คุณกงไม่ได้อธิบายอะไรมาก เรื่องบางเรื่องเขาสอนได้ แต่บางเรื่องหวังเฟิงต้องตกผลึกเอาเอง

คุณกงไม่ได้สนใจหวังเฟิงที่กำลังยืนขมวดคิ้วครุ่นคิด เขานั่งกินมื้อเช้าไปเรื่อยๆ ทว่าในใจยังคงพะวงเรื่องหน่วยรบพิเศษทีมนั้นอยู่ตลอดเวลา

ต้องเข้าใจก่อนว่า หน่วยรบพิเศษที่มีการจัดกำลังรบเต็มรูปแบบ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าหน้าที่สำนักงานความมั่นคงทั่วไปอย่างพวกหวังเฟิงจะรับมือไหว ภัยคุกคามมันคนละระดับกัน

ที่เขาใช้กลุ่มสองเป็นเหยื่อล่อน่ะเรื่องจริง แต่ก็ไม่ได้คิดจะให้พวกนั้นไปตายฟรี คนพวกนี้ล้วนเป็นหัวกะทิที่ประเทศฟูมฟักขึ้นมา เขาไม่อยากให้สูญเสียโดยใช่เหตุ

เพียงแต่หน่วยรบพิเศษไม่เหมือนสายลับข่าวกรอง พวกนั้นมีรูปแบบและสัญชาตญาณในการรบเฉพาะตัว ตอนนี้จึงทำได้แค่รอเท่านั้น

——————————

“ไม้ขีด รถแทรกเตอร์ รายงานสถานการณ์” หวังเทียนที่อยู่ในห้องกำลังครุ่นคิดถึงความเคลื่อนไหวของหน่วยรบพิเศษทีมนั้นอยู่เช่นกัน ถึงจะมั่นใจในทีมของตัวเองแค่ไหน แต่เขาไม่เคยประมาทใครหน้าไหนทั้งนั้น

“ไร้สิ่งผิดปกติ” สองคนที่เฝ้าระวังอยู่นอกเมืองตอบกลับมาสั้นๆ ก่อนจะทำหน้าที่ต่อ

“กุหลาบ ทางไก่เป็นไงบ้าง?”

“มีหางอยู่สองสามตัว แต่ยังไม่ชัวร์ว่าหมดหรือยัง” เสียงของกุหลาบที่ตอบกลับมาฟังดูลังกเลเล็กน้อย

ยังไงพวกเขาก็ไม่ใช่หน่วยข่าวกรอง เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ทางถนัดเลยสักนิด

ถ้าเป็นในป่าหรือสมรภูมิเปิด พวกเขาสามารถชี้จุดซุ่มของศัตรูและกะจังหวะเวลาบุกได้อย่างแม่นยำรวดเร็ว เพราะทั้งสองฝ่ายต่างเป็นสายบู๊เหมือนกัน สันดานดิบในการรบย่อมคล้ายกัน

แต่พวกสายข่าวกรองนี่แหละที่ทำให้ปวดประสาทที่สุด เพราะไม่มีทางรู้ได้เลยว่าไอ้คนที่เดินสวนกันมันเป็นหูเป็นตาให้ใครหรือเปล่า

ในบางสถานการณ์ ไอ้พวกนี้ยังน่ารำคาญสำหรับทหารรับจ้างมากกว่าทหารประจำการเสียอีก

“จับตาดูพวกไก่ไว้ก็พอ เรื่องเฉพาะทางปล่อยให้มืออาชีพเขาจัดการไป”

หวังเทียนถอนหายใจอย่างปลงๆ จะหวังพึ่งพวกพายุก็ไม่ได้ เพราะสายข่าวขององค์กรในมองโกเลียมีน้อยนิด พายุช่วยได้แค่ป้อนข้อมูลกว้างๆ เท่านั้น

ส่วนรายละเอียดเชิงลึกยังไงก็ต้องพึ่งคุณกง ประเทศนี้อยู่ติดหัวเซี่ยแค่นี้ ศักยภาพด้านข่าวกรองของฝั่งนั้นย่อมเหนือกว่าใครอยู่แล้ว

“รับทราบ” พอกุหลาบตอบกลับ ช่องสัญญาณสื่อสารก็เงียบสงบลงอีกครั้ง

“มันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันแน่?” หวังเทียนกวาดตามองแผนที่พลางพึมพำกับตัวเอง

อันที่จริง ทั้งเขาและคุณกงระแวงกันไปเองทั้งนั้น เพราะหน่วยรบพิเศษของเกาหลีใต้ยังเดินทางมาไม่ถึงแถวนี้เลยด้วยซ้ำ

จริงอยู่ที่ทีมนี้เป็นหน่วยรบพิเศษเขี้ยวลากดิน แต่การลอบแทรกซึมข้ามพรมแดนแถมยังต้องแวะดักเก็บทีมสนับสนุนของเกาหลีเหนือทำให้เสียเวลาไปโข

ตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะเดินทางมาถึงจุดที่ห่างจากตำแหน่งของคุณกงไปราวๆ 300 กิโลเมตรเท่านั้น

กองบัญชาการสงครามพิเศษกองทัพบกเกาหลีใต้ เบเรต์ดำ กองพัน 707 หน่วยปฏิบัติการที่ 3 นั่นคือชื่อหน่วยอย่างเป็นทางการของพวกเขา

อาวุธหลักคือปืนเล็กยาวจู่โจม K2C1 รุ่นปรับปรุงใหม่ล่าสุดของกลุ่มบริษัทแดวูแห่งเกาหลีใต้

เมื่อเทียบกับปืน K2 ที่ออกแบบและผลิตในยุคทศวรรษ 1980 แล้ว K2C1 ยังคงใช้กระสุนขนาด 5.56 มม. น้ำหนักปืนเปล่า 3.61 กก. พานท้ายยืดหดและพับได้ ขาทรายแบบยึดตายตัว ระยะยิงหวังผล 500 เมตร ใช้แมกกาซีนมาตรฐาน 30 นัดร่วมกับ M16 ได้

พลปืนกลประจำหน่วยใช้ปืนรุ่นทดลองตัวล่าสุด คือปืนกลเบา K15 ขนาด 5.56 มม.

ตัวปืนยาว 1,070 มม. ระยะยิงหวังผล 800 เมตร อัตราการยิง 1,000 นัดต่อนาที น้ำหนักปืนเปล่า 7.3 กก. ติดตั้งกล้องเล็งอเนกประสงค์ PAS-18K รองรับทั้งการป้อนกระสุนด้วยแมกกาซีนปืนเล็กยาวมาตรฐานและสายกระสุน 200 นัด

ส่วนพลซุ่มยิงติดตั้งปืนสไนเปอร์ K14 ที่ผลิตเองในเกาหลีใต้

ความยาวรวม 1,150 มม. น้ำหนัก 5.5 กก. ขนาด 7.62 มม. ใช้กระสุน .308 วินเชสเตอร์ บรรจุในซองกระสุนภายใน 10 นัด ระยะยิงหวังผล 800 เมตร

อาวุธสำรองระยะประชิดเป็นปืนโคลต์ .45 รุ่นปรับปรุงเหมือนกันหมดทุกคน

เสริมด้วยปืนลูกซองเบเนลลี ซูเปอร์ 90 สำหรับรับมือเหตุฉุกเฉิน เครื่องยิงลูกระเบิด ระเบิดสังหาร ระเบิดแสง และอื่นๆ สวมชุดเกราะยุทธวิธีสีดำกับหมวกนิรภัยยุทธวิธีเข้าเซ็ต

เรียกได้ว่าเป็นหน่วยรบมาตรฐานที่ขนอาวุธมาประเคนแบบครบมือเต็มสูบ

และประสิทธิภาพของอาวุธพวกนี้ ก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าหน่วยปฏิบัติการที่ 9 ของหวังเทียนเลยแม้แต่น้อย