บทที่ 87 การต่อสู้อันเงียบงัน

"ผอ. ครับ สายตาข้างนอกเริ่มเยอะขึ้นแล้ว" ช่วงเที่ยง หนามเดินเข้ามาในห้องของคุณกงแล้วเอ่ยรายงานเสียงเบา

"ล็อกเป้าไว้หมดแล้วใช่ไหม" คุณกงถามเรียบๆ

"ล็อกไว้หมดแล้วครับ" หนามพยักหน้า คุณกงได้ระดมเจ้าหน้าที่ข่าวกรองมาอีกชุด โดยมีเขากับ 'วาฬ' คอยรับผิดชอบเป็นหลัก วาฬก็คือเจ้าหมอนั่นที่ไม่ค่อยชอบพูดจา

"ก่อนที่หน่วยปฏิบัติการของพวกมันจะมาถึง พวกมันไม่มีทางลงมือหรอก แต่การนั่งรอเฉยๆ ไม่ใช่สไตล์ฉัน แล้วมันจะทำให้พวกมันสงสัยเอาด้วย คืนนี้ออกไปเล่นสนุกกับพวกมันสักหน่อยเถอะ"

คุณกงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งการ

"รับทราบครับ ผอ." หนามพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไปจัดการวางแผนภารกิจ

คุณกงก้มมองแผนที่อีกครั้ง นิ้วเคาะลงบนจุดหนึ่งเบาๆ จากนั้นก็เดินออกไปห้องด้านนอกเพื่อหาหวังเฟิง

"คืนนี้นายถอนเวรยามข้างนอกเข้ามาอยู่ในลานบ้านซะ"

"ถอนเข้ามาในลานบ้านเหรอครับ" หวังเฟิงถามย้ำ เพราะถ้าทำแบบนั้น หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เวลาในการตอบสนองของพวกเขาจะเหลือน้อยมาก

"ใช่ ถอนเข้ามาในลานบ้าน ข้างนอกฉันจะจัดคนอื่นดูแลเอง" คุณกงพยักหน้า รอจนหวังเฟิงตอบรับว่าเข้าใจแล้วจึงหันหลังเดินกลับเข้าห้องไป

"ทุกคนฟังให้ดี พอมืดแล้ว ลดรัศมีการระวังภัยลงชั่วคราว ห้ามออกไปนอกลานบ้าน" หวังเฟิงกดหูฟังแล้วสั่งการออกไป แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของอาจารย์เท่าไหร่นัก

หลังจากพวกจางเหว่ยตอบรับกลับมาทีละคน หวังเฟิงก็เดินเลี่ยงไปที่มุมปลอดคน เขาอยากจะโทรหาหวังเทียนเพื่อถามว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหน

แม้จะรู้ดีว่าหวังเทียนคงอยู่ไม่ไกลจากพวกเขานัก แต่ในใจก็ยังอดกังวลไม่ได้ ในเมื่อไส้เดือนสละชีพไปแล้วคนหนึ่ง เขาจึงกลัวเหลือเกินว่าคนอื่นจะเกิดเรื่องขึ้นมาอีก

ทว่าเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลังเลอยู่นาน สุดท้ายเขาก็ตัดใจเก็บมันลงไป ตอนที่คุณกงออกเดินทางเคยบอกไว้แล้วว่า หวังเทียนสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งจากใคร ต่อให้โทรไปเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ดี

จะให้หวังเทียนโผล่หน้ามารวมกลุ่มตรงๆ เพื่อช่วยเขาดูแลคนอื่นๆ ในกลุ่มสองงั้นเหรอ

ต่อให้หวังเทียนยอม คุณกงก็ไม่มีทางเห็นด้วยแน่ หวังเทียนคือไพ่ลับที่อาจารย์ซ่อนไว้ในเงามืด ไม่มีทางยอมให้เปิดเผยตัวเพียงเพราะเรื่องแค่นี้หรอก เผลอๆ เหตุระเบิดปริศนาในคืนนั้นก็อาจจะเป็นฝีมือของหวังเทียนด้วยซ้ำ

ตอนที่ไปเก็บกวาดพื้นที่เขาก็เห็นมากับตา มันทำให้เขาถึงกับเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ถ้าหากปล่อยให้พวกเรย์มอนด์เปิดฉากโจมตีพร้อมกันทั้งสามจุด ผลลัพธ์ที่ตามมาเขาแทบไม่กล้าคิดเลยจริงๆ

เขาแค่สงสัยนิดหน่อยว่าหวังเทียนทำได้ยังไง หมอนั่นลุยเดี่ยวคนเดียวไม่ใช่เหรอ หรือว่าอาจารย์แอบส่งคนอื่นไปคอยสนับสนุนหวังเทียนเอาไว้

เขาไหนเลยจะรู้ว่า เพื่อความปลอดภัยของพวกตน หวังเทียนได้ลากทีมเก่าของตัวเองมาทั้งหน่วย และตอนนี้ก็กบดานอยู่ห่างออกไปแค่สองช่วงตึกเท่านั้น

ตกดึก การที่หวังเฟิงสั่งถอนกำลังคนกลับเข้าไปข้างใน การเคลื่อนไหวที่ผิดปกตินี้ทำให้หวังเทียนเริ่มเอะใจ

เขาจึงพากุหลาบมายังตึกสองชั้นมืดสนิทหลังหนึ่งในละแวกใกล้เคียง เพื่อลอบสังเกตความเคลื่อนไหวโดยรอบอย่างมิดชิด

"มันเงียบเกินไปแล้วนะ" หลังจากกุหลาบเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น

จริงด้วย เงียบเกินไป เงียบจนเหมือนกับว่าผู้คนบนถนนสายนี้อันตรธานหายไปหมด

"นี่กำลังเล่นพิเรนทร์อะไรกันอีกวะ" หวังเทียนพึมพำกับตัวเอง สัญชาตญาณอันเฉียบคมบอกเขาว่า ถนนเส้นนี้กำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้นในไม่ช้า

"ทุกคนเตรียมพร้อมระวังภัยขั้นสูงสุด!" สถานการณ์ที่ไม่ชอบมาพากลทำให้ทั้งสองตื่นตัว หวังเทียนออกคำสั่งผ่านหูฟังทันที

พวกกริซลีที่เฝ้ารังอยู่ได้ยินคำสั่งของหวังเทียนก็รีบคว้าอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อมรบทันที

หลังจากรออยู่อีกพักหนึ่ง กุหลาบก็สะกิดหวังเทียนเบาๆ ส่งสัญญาณให้เขาเปลี่ยนทิศทางการมอง

หวังเทียนหันไปมองผ่านช่องหน้าต่างที่ถูกพรางไว้มิดชิดอีกบาน จากนั้นก็หรี่ตาลง

หนามนำลูกทีมมาถึงด้านนอกรั้วบ้านที่คุณกงพักอยู่ จากนั้นก็ส่งสัญญาณมือ สี่คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็กระจายตัวออกไปทันที กลืนหายเข้าไปในความมืด

หนามที่กำลังจะเคลื่อนไหวพลันชะงักแล้วหันขวับไปมองหน้าต่างชั้นสองของตึกที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร เมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนมีใครกำลังแอบมองเขาอยู่

แต่ตึกหลังนั้นพวกตนตรวจเช็กไปแล้ว ชั้นหนึ่งมีเพียงคนแก่ธรรมดาๆ สองคนอาศัยอยู่ ไม่มีอะไรผิดปกติ

ตามนิสัยเดิมของเขา เขาต้องขึ้นไปตรวจสอบให้แน่ใจอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ จึงจำต้องกดความสงสัยในใจลงไป รอให้ภารกิจจบลงเสียก่อนค่อยว่ากัน

"หมอนี่ ประสาทสัมผัสไวชะมัด" พอลูกทีมของหนามหายลับเข้าไปในความมืด กุหลาบจึงส่งสัญญาณมือบอก

ทักษะเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นฐาน เช่นเดียวกับการอ่านริมฝีปากที่พวกเขาฝึกฝนมาจากค่ายฝึกทั้งนั้น

"เก่งมาก" หวังเทียนส่งสัญญาณมือตอบกลับไป

พวกเขาเคยเห็นหนามมาก่อน แต่ก็มองผ่านกล้องส่องทางไกลเท่านั้น การได้เห็นในระยะประชิดแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่นึกเลยว่าหมอนี่จะเป็นยอดฝีมือเหมือนกัน

จากนั้นทั้งสองก็ไม่ส่งเสียงใดๆ อีก ได้แต่นิ่งเงียบจับตาดูถนนทั้งสายต่อไป

หนามค่อยๆ ย่องไปตรงหัวมุมตรอก ก่อนจะใช้มือและเท้าปีนขึ้นไปบนกำแพงลานบ้านอย่างเงียบเชียบ แล้วเคลื่อนตัวไร้เสียงไปยังรอยต่อระหว่างระเบียงชั้นสองกับแนวกำแพง

จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ อยู่อย่างเงียบกริบ สองหูคอยเงี่ยฟังเสียงรอบข้างตลอดเวลา

ริชาร์ดนั่งยองๆ อยู่ตรงระเบียงชั้นสองนอกรั้วเป้าหมาย เขาคือ 'ดวงตา' ของซีไอเอที่ถูกส่งมาสับเปลี่ยนในตอนกลางวัน

ความจริงแล้วถนนเส้นนี้ทั้งสายตกอยู่ภายใต้การสอดส่องของโดรนหมดแล้ว ทว่าเพื่อความไม่ประมาท เบื้องบนจึงยังคงส่งคนสองสามคนเข้ามาประกบอีกชั้นหนึ่ง

ริชาร์ดพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อากาศในยามค่ำคืนช่วงต้นฤดูหนาวของมองโกเลียเหน็บหนาวอย่างยิ่ง ริชาร์ดรู้สึกเหมือนร่างกายเริ่มจะแข็งทื่อไปหมดแล้ว

ในฐานะหน่วยปฏิบัติการประจำมองโกเลียที่ไม่ค่อยมีใครเหลียวแล เจ้าหน้าที่ข่าวกรองอย่างพวกเขาเทียบกับเพื่อนร่วมงานในเขตอื่นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย คนอื่นเวลาออกปฏิบัติภารกิจจะมีอุปกรณ์ไฮเทคมากมายให้เบิกใช้

ส่วน 'ญาติยากจน' อย่างพวกเขา นอกจากอาวุธและอุปกรณ์พื้นฐานไม่กี่ชิ้นแล้ว เวลาส่วนใหญ่ยังคงต้องพึ่งพาตัวเองในการหาข่าว

ก็นี่มันมองโกเลีย ดินแดนที่ไม่มีความลับอะไรให้ค้นหา เบื้องบนไม่มีทางให้ความสำคัญกับที่นี่อยู่แล้ว

นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาอยากสร้างผลงานในภารกิจนี้กันจนตัวสั่น พวกเขาอยากจะหนีไปให้พ้นจากสถานที่เฮงซวยแห่งนี้เต็มแก่แล้ว

ทว่าริชาร์ดคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว เพราะทันทีที่เขาเพิ่งจะพ่นลมหายใจนั้นออกมา หนามก็พลิกตัวพุ่งข้ามมาอย่างรวดเร็ว โผเข้าประชิดด้านหลังของริชาร์ดด้วยความเร็วสูง

ในฐานะสายลับที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน วินาทีแรกที่ได้ยินเสียงลม ริชาร์ดก็รีบเอื้อมมือไปแตะที่ปืนพกทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอี้ยวตัวหรือหลบหลีก หนามก็เข้าถึงตัวเรียบร้อยแล้ว

ฉึก ฉึก! เสียงคมมีดแทงทะลุเนื้อดังขึ้นติดๆ กันสองครั้ง

ริชาร์ดรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เจ็บแปลบที่หน้าอก มีบางสิ่งแทงทะลุผ่านช่องว่างของเสื้อเกราะกันกระสุนเสียบเข้าสู่ร่างกายของเขา

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากปากจนเป็นฟอง เขาเบิกตากว้าง สองมือกุมคอหอยที่เลือดพุ่งกระฉูดไว้แน่น พยายามจะมองให้ออกว่าใครคือผู้ลงมือลอบโจมตี

แต่ในเมื่อหัวใจถูกแทงทะลุไปแล้ว ภาพที่เขาพอมองเห็นได้อย่างเลือนรางจึงมีเพียงเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

หนามมองดูริชาร์ดที่ล้มพับลงไปอย่างเยือกเย็น เขาไม่ได้จัดการเก็บกวาดศพ เพราะนี่คือการส่งสารเตือน เพื่อบอกให้พวกนั้นรู้ว่าคุณกงก็ยังคงเป็นคุณกงคนเดิม

เขาไม่กลัวว่าจะมีชาวบ้านทั่วไปมาเจอศพเข้า เพราะก่อนฟ้าสาง ซากศพพวกนี้ก็จะ 'หายตัวไป' เอง

หนามค้นตัวริชาร์ดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปีนลงมาจากชั้นสองอย่างปราดเปรียว แล้วกลืนหายไปในความมืดบนท้องถนนอีกครั้ง

พวกเขาไม่เหมือนกับพวกเจ้าหน้าที่ข่าวกรองที่คอยแอบจับตาดูคนอื่นอยู่ในเงามืด กลุ่มของหนามคือทีมปฏิบัติการนอกประเทศที่ตั้งขึ้นมาเพื่อการลอบสังหารและตอบโต้อย่างสาสมโดยเฉพาะ

ยังคงเป็นคำพูดเดิม งานข่าวกรองในต่างแดนนั้นนองเลือดอย่างยิ่ง และการเอาคืนก็ยิ่งนองเลือดกว่าเดิมหลายเท่า ส่วนพวกเขาก็คือ 'ถุงมือสกปรก' ที่มีไว้เพื่อทำงานแบบนี้โดยเฉพาะ

การต่อสู้อีกหลายจุดก็จบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน ทว่าเมื่อหนามกลับมารวมตัวกับลูกทีมของตน เขากลับต้องขมวดคิ้วแน่น

เพราะมีลูกทีมคนหนึ่งไม่ได้กลับมา ซึ่งนั่นหมายความว่าคนคนนั้นตายไปแล้ว

สำหรับหน่วย 'ถุงมือสกปรก' ของพวกเขา ไม่มีคำว่าถูกจับเป็นตัวประกัน ภารกิจล้มเหลวก็คือตาย ไม่ใช่ว่าประเทศชาติทอดทิ้งพวกเขา แต่เป็นเพราะพวกเขาจะไม่มีวันสร้างภาระให้กับประเทศชาติต่างหาก

หนามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวห้าวินาที จากนั้นก็สะบัดมือ พาลูกทีมที่เหลือเร่งฝีเท้าถอนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว