บทที่ 88 “ถุงมือสกปรก”

“ไม่มีใครอยู่เหรอ?” หนามมาถึงจุดที่หวังเทียนกับกุหลาบเคยซ่อนตัวอยู่เมื่อครู่ เขาพึมพำเสียงเบาก่อนจะผละจากไปอีกครั้ง

เมื่อครู่นี้หนามพาลูกทีมไปตามหาเพื่อนร่วมทีมคนที่ไม่กลับมารวมพล แล้วก็พบคนแปลกหน้านอนตายอยู่ตรงนั้นพร้อมกับสหายของเขาและเป้าหมาย

หนามจดจำใบหน้าของคนคนนั้นไว้ในหัว ก่อนจะรีบสั่งให้ลูกทีมแบกศพพวกพ้องแล้วถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นหนามจึงย้อนกลับมาที่ตรงนี้อีกครั้ง เพียงแต่คว้าน้ำเหลว

“ยังดีที่ชิ่งไว ไม่งั้นถ้าโดนเจอนี่มีหวังต้องเปิดเผยตัวตนลูกเดียว”

ทั้งสองคนที่เปลี่ยนตำแหน่งไปแล้ว ใช้กล้องมองกลางคืนส่องดูหนามพลิกตัวกระโดดลงมาจากชั้นสองที่พวกเขาเคยอยู่เมื่อกี้ พลางพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

คนที่เดินเฉียดเส้นแบ่งความตายอยู่ตลอดมักมีสัญชาตญาณเฉียบคมเป็นพิเศษ หลังจากหนามเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพวกเขาแวบหนึ่ง ทั้งคู่ก็อาศัยจังหวะที่หนามปีนกำแพงจนสายตาถูกบดบัง รีบถอยฉากออกมาทันที

เพราะพวกเขาก็ไม่อยากปะทะกับหนามเหมือนกัน หวังเทียนกลัวว่าตัวเองจะยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็คงโดนหนามเชือดดับดิ้นไปซะก่อน

หวังเทียนรู้ขีดความสามารถของตัวเองกับกุหลาบดี ในหมู่ทหารรับจ้างพวกเขาอาจถือเป็นระดับหัวกะทิ แต่สำหรับบุคคลพิเศษบางประเภท พวกเขายังเทียบไม่ติด

เมื่อกี้ทั้งคู่ต่างมีความรู้สึกแวบขึ้นมาว่า ถ้าโดนหนามประชิดตัวเมื่อไหร่ พวกเขาอาจตายได้ ถึงได้ตัดสินใจล่าถอยอย่างเด็ดขาดขนาดนั้น

แต่แน่นอนว่า ถ้าหนามปล่อยให้พวกเขาทิ้งระยะห่างออกไปได้ เขาก็มั่นใจว่าหนามก็ไม่มีทางรอดเหมือนกัน เพราะเมื่อเทียบกับฝีมือการต่อสู้ประชิดตัวแล้ว พวกเขามั่นใจในอาวุธที่ถืออยู่ในมือมากกว่าเยอะ

การมีปืนกับไม่มีปืน สำหรับทหารรับจ้างระดับท็อปอย่างพวกเขามันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ถ้ามือเปล่าไร้อาวุธ ฝีมือระยะประชิดของพวกเขาอาจสู้สายลับระดับหัวกะทิที่ผ่านการฝึกมาเป็นพิเศษไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ถ้ามีอาวุธครบมือ หรือยิ่งกว่านั้นคือรวมตัวกันเป็นทีมเชิงยุทธวิธี ผลลัพธ์มันจะพลิกกลับตาลปัตรไปคนละเรื่องทันที

พวกเขายามที่รวมตัวกันเป็นทีมรบเต็มรูปแบบ ก็ไม่ต่างอะไรกับเพชฌฆาตที่พระเจ้าส่งลงมาพิพากษาบนโลกมนุษย์!

“ให้มันได้อย่างนี้สิ ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ด้วย” หวังเทียนพึมพำออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะพากุหลาบถอนตัวออกจากพื้นที่

ตรงนี้อยู่ต่อไม่ได้แล้ว ใครจะรู้ว่าพวกของหนามจะเปิดฉากกวาดล้างอีกรอบหรือเปล่า

ตอนที่พวกเขาย้ายตำแหน่งเมื่อกี้ บังเอิญเหลือบไปเห็นศพหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ตรงมุมตรอกพอดี

พวกเขาอยู่ใกล้ขนาดนี้แต่กลับไม่ได้ยินเสียงปืนแม้แต่นัดเดียว นั่นแสดงว่าอีกฝ่ายไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ลั่นไกด้วยซ้ำ

แต่หวังเทียนคิดว่าหนามคงไม่ได้ราบรื่นแบบนี้ตลอดไป เพราะไม่มีใครรู้ว่าในหมู่ศัตรูจะมีตัวตึงที่รับมือยากกว่านี้ซ่อนอยู่อีกหรือไม่

หากเป็นเช่นนั้น การปะทะที่เดิมทีควรจำกัดวงอยู่ในเงามืดก็อาจลุกลามใหญ่โต และความเสี่ยงที่พวกเขาจะถูกเปิดโปงก็จะเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะงั้นชิ่งก่อนดีกว่า

พอกลับมาถึงจุดกบดาน หวังเทียนก็เอ่ยถามกล้วยที่คอยเฝ้าแท็บเล็ตยุทธวิธีทันทีว่ามีหางตามมาข้างหลังบ้างไหม

ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาตั้งจุดพัก พวกเขาได้ติดตั้งกล้องจิ๋วไร้มุมอับไว้รอบทิศจนครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งถนนเรียบร้อยแล้ว

แม้แต่จุดที่เพิ่งไปซุ่มดูเมื่อกี้ หวังเทียนก็แอบติดไว้สองสามตัวเหมือนกัน

เขาไม่กลัวว่าจะถูกจับได้หรอก ในเมื่อตอนนี้พื้นที่แถบนี้มีคนปะปนกันมั่วไปหมด ใครมันจะไปรู้ว่ากล้องของใครติดไว้กันแน่

นี่ไม่ใช่ในป่ากลางแจ้ง พวกเขาจึงทำได้เพียงระวังภัยรอบตัวด้วยวิธีนี้

ส่วนเหตุผลที่ยอมตัดใจไม่ใช้โดรน ก็เพราะเวลาเจ้าเครื่องนั่นบินขึ้นหรือร่อนลงมันยากจะเล็ดลอดสายตาคนอื่น สู้ไม่ใช้ไปเลยยังปลอดภัยกว่า

“ไม่พบความเคลื่อนไหวครับ” กล้วยส่ายหน้า

“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ทุกคนห้ามก้าวขาออกจากบ้าน สถานการณ์เริ่มซับซ้อนขึ้นแล้ว”

กลุ่มของหวังเทียนเข้ามาในเมืองก่อนกองกำลังฝ่ายอื่น ตราบใดที่ยังเก็บตัวเงียบกริบ ก็น่าจะช่วยยื้อเวลาไม่ให้ถูกค้นพบออกไปได้อีกหน่อย

การจะซ่อนตัวไม่ให้ใครหาเจออย่างสมบูรณ์แบบมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว คนตั้งเยอะแถมยังมีรถซุกไว้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะสายตาทุกคู่ถูกคุณกงดึงดูดความสนใจไปหมด พวกเขาคงโดนหมายหัวไปตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ต้องชิงเล่นกับจังหวะเวลา ขอแค่รับประกันได้ว่าสามารถซ่อนตัวเงียบๆ จนกระทั่งคุณกงถอนตัวออกไปก็พอ และจากนิสัยของคุณกง อีกฝ่ายไม่มีทางปักหลักอยู่ที่เดิมนานๆ แน่

“ม้าลาย กุหลาบ แล้วก็กล้วยอยู่ต่อ ส่วนคนที่เหลือพรุ่งนี้เช้าตรู่ให้ออกเดินทางไปที่แคมป์สองนอกเมืองทันที”

ทว่าหวังเทียนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าทุกคนอุดอู้อยู่ที่นี่กันหมด เกิดทางฝั่งคุณกงมีเรื่องไม่คาดฝันหรือฝั่งตัวเองเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา พวกเขาอาจรับมือไม่ทัน สู้แบ่งกำลังดำเนินแผนการสองทางไปพร้อมๆ กันเลยดีกว่า

เขาพากุหลาบกับพวกอยู่เก็บตัวเงียบๆ ที่นี่ ส่วนกริซลีกับคนที่เหลือให้ออกไปอยู่นอกเมืองเพื่อคอยจับตาดูและเตรียมคุ้มกันสนับสนุน แบบนี้จะรอบคอบและปลอดภัยกว่า

“รับทราบ” กุหลาบกับเพื่อนร่วมทีมพยักหน้า ในระหว่างปฏิบัติภารกิจ พวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บัญชาการอย่างไร้เงื่อนไข ไม่ว่าคำสั่งนั้นจะถูกหรือผิดก็ตาม

มีปัญหาอะไร ค่อยไปว่ากันหลังจบภารกิจ

“เอาละ คนที่มีเวรระวังภัยก็คอยจ้องจอมอนิเตอร์อยู่ในห้องไป ส่วนคนอื่นไปพักผ่อนได้”

หลังจากสั่งการเสร็จ หวังเทียนก็เหลือบมองแท็บเล็ตอีกรอบแล้วเอ่ยสรุปทันที

————————————

“หัวหน้า ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วครับ” พอกลับมาถึงลานบ้าน หนามก็ตรงดิ่งไปรายงานสถานการณ์กับคุณกง

“มีความสูญเสียไหม” คุณกงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงเตา ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

“พบบุคคลนอกเหนือเป้าหมาย เราเสียคนไปหนึ่งครับ” หนามรายงานเสียงเรียบ

จังหวะพลิกหน้าหนังสือของคุณกงชะงักไปครู่หนึ่งจนแทบไม่สังเกตเห็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

“จัดการตามขั้นตอน ทำลายแฟ้มประวัติของเขาซะ แล้วส่งร่างเขากลับประเทศ”

“ครับ หัวหน้า” หนามพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป

พวกเขาต่างเป็นคนที่ไร้ตัวตนมานานแล้ว ในระบบทะเบียนราษฎร์ของหัวเซี่ย พวกเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ

เรื่องครอบครัวไม่มีอะไรต้องห่วง ประเทศชาติจะเป็นผู้ดูแลทุกสิ่งทุกอย่างเอง

สิ่งที่พวกเขาต้องทำ มีเพียงอุทิศชีวิตให้กับสถานที่ที่ต้องการพวกเขาเท่านั้น

สำหรับ ‘ถุงมือสกปรก’ นอกจากจะไม่มีการตกเป็นเชลยแล้ว ยังไม่มีคำว่าปลดประจำการ

เพราะวันที่ได้ปลดประจำการ ก็คือวันที่ร่างถูกคลุมด้วยธงชาติส่งกลับสู่มาตุภูมิ

ทุกประเทศต่างมีคนแบบพวกเขา คนที่ใช้ทั้งชีวิตจมปลักอยู่ในเงามืด เมื่อต้องปะทะกันในภารกิจ มันจึงเป็นการต่อสู้ที่มีแต่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง

บางครั้งพวกเขาก็ยังแซวตัวเองว่า ไม่ต่างอะไรกับสิงโตตัวผู้หรือเสือโคร่งในอาณาจักรสัตว์ เมื่อไหร่ที่เผชิญหน้า นั่นหมายถึงสงคราม

แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ พวกเขาไม่เคยล่าถอย และไม่มีวันยอมจำนน มีเพียงต้องตัดสินชี้ขาดความเป็นความตายเท่านั้น ตราบใดที่ฝ่ายหนึ่งยังไม่ล้ม อีกฝ่ายจะไม่มีวันหยุดลงมือเป็นอันขาด

นี่แหละคือ ‘ถุงมือสกปรก’ ไม่ใช่แค่หมายถึงพวกของหนาม แต่หมายถึงคนกลุ่มนี้ทั้งหมด

ตอนที่หนามเพิ่งออกไปปฏิบัติภารกิจนอกประเทศใหม่ๆ เขาเคยตกหลุมรัก ‘ถุงมือสกปรก’ ของอีกประเทศหนึ่ง

แน่นอนว่าเป็นเพราะตอนนั้นยังเลือดร้อน อีกทั้งต่างฝ่ายต่างไม่รู้สถานะที่แท้จริงของกันและกัน คิดว่าเป็นแค่สายข่าวทั่วไป ถึงขั้นคิดจะดึงตัวอีกฝ่ายมาเป็นพวกด้วยซ้ำ

ทว่าครึ่งปีต่อมา เขากลับเป็นคนปลิดชีพเธอด้วยมือตัวเอง เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันในภารกิจ

เมื่อเทียบกับให้คนอื่นลงมือ เธอกลับอยากตายด้วยน้ำมือของหนาม หรือไม่ก็ให้หนามตายด้วยน้ำมือเธอมากกว่า

มันเป็นโศกนาฏกรรมที่งดงามงั้นเหรอ

เปล่าเลย มันมีแต่ความน่าเวทนาล้วนๆ เพราะพวกเขาเลือกที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับนี้ด้วยตัวเอง

เพราะถ้าพวกเขาไม่ทำ ก็ต้องมีคนอื่นก้าวเข้ามารับช่วงต่ออยู่ดี

เพื่อประเทศชาติแล้ว พวกเขายอมสละได้ทุกสิ่ง แต่พวกเขาก็เป็นมนุษย์ เป็นคนที่มีเลือดมีเนื้อคนหนึ่ง

เพียงแต่เพื่อให้ภารกิจสำเร็จลุล่วง พวกเขาจึงจำเป็นต้องกลืนกินความเป็นคน แล้วกลายสภาพเป็นเครื่องจักรสังหารที่มีลมหายใจ

ในตอนที่หนามลงมือฆ่าเธอ หัวใจของเขาก็ตายตามไปด้วยแล้ว

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็สูญเสียชื่อของตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่หลงเหลืออยู่ มีเพียง ‘ถุงมือสกปรก’ ข้างหนึ่งเท่านั้น

หนาม!