บทที่ 89 แพะรับบาป

พอฟ้าสว่าง ถนนทั้งสายก็กลับคืนสู่สภาพเดิม คราบเลือดและซากศพบนพื้นอันตรธานไปจนหมดสิ้น

หวังเฟิงเข้าไปขอคำชี้แนะจากคุณกง ก่อนจะสั่งการให้วางกำลังตามเดิมต่อไป

รอจนหวังเฟิงเดินออกไป คุณกงก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกเบอร์หนึ่ง

"ยังต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน" คุณกงเอ่ยถาม เขารู้สึกว่าเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว ขืนยังลากเกมต่อไปแบบนี้ อีกฝ่ายคงรู้ตัวว่าติดกับ

ตอนนี้เขาย้ายที่ได้อีกมากสุดแค่รอบเดียว จากนั้นก็จำเป็นต้องเริ่ม "หาของ" เสียที

"ตีกรอบพื้นที่ได้แล้วครับ อีกไม่เกินสองวันพวกเราก็หาตัวเขาเจอแน่นอน" เสียงผู้ชายดังลอดมาจากปลายสาย

"เร่งมือเข้า" คุณกงพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วกดตัดสาย

"ประเมินแบบปลอดภัยไว้ก่อน ยังต้องใช้อีกสามวัน" คุณกงพึมพำกับตัวเอง

เขาจะเอาไปเสี่ยงกับเวลาแค่สองวันไม่ได้ ดังนั้นเขาจะยอมยืนหยัดยื้อเวลาเพิ่มให้อีกหนึ่งวัน

อีกอย่าง พวกหางที่คอยตามก้นก็น่าจะมากันพร้อมหน้าแล้ว ได้เวลาปิดฉากภารกิจนี้เสียที

เพียงแต่เรื่องที่เขากังวลที่สุดในตอนนี้ยังคงเป็นหน่วยรบพิเศษเกาหลีใต้กลุ่มนั้น กับอีกเรื่องคือเขาไม่รู้ว่าทีมของหวังเฟิงจะยันไหวหรือไม่

แม้เขาจะเตรียมการรับมือไว้หมดแล้ว ทว่าใครเล่าจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

ถึงแม้ทุกครั้งที่ไปถึงจุดไหน เขาจะแอบส่งคนออกไปทำทีเป็นค้นหาอยู่ตลอด แต่เรื่องพวกนี้ก็น่าจะเริ่มทำให้ฝ่ายตรงข้ามเอะใจแล้วเหมือนกัน

ฉะนั้นช่วงไม่กี่วันสุดท้ายนี้นี่แหละที่จะอันตรายที่สุด พวกเวรฝั่งตรงข้ามคงจะทนไม่ไหวแล้ว หรือไม่ก็รู้ตัวแล้วว่าโดนต้มจนเปื่อย และเตรียมจะเริ่มล้างแค้น

ช่วงพลบค่ำ ตอนที่หวังเฟิงเดินเข้ามารายงานสถานการณ์ คุณกงก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

"พรุ่งนี้เช้าตรู่ เราจะออกเดินทาง"

"ไปไหนครับ" หวังเฟิงถามออกไปโดยไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียอาจารย์ของเขาก็แทบไม่เคยปักหลักอยู่ที่ไหนเกินสามวันอยู่แล้ว

"บายันออบู" คุณกงชี้นิ้วลงบนจุดหนึ่งในแผนที่ ตรงนั้นคือจุดที่เขาเลือกไว้สำหรับปิดฉากภารกิจนี้

"ของอยู่ที่นั่นเหรอครับ" ปากหวังเฟิงถามไปแบบนั้น แต่ในใจกลับไม่เชื่อสักนิด

"หึๆ อย่ามาทำเป็นรู้ทันหน่อยเลย" คุณกงเหลือบมองลูกศิษย์ของตัวเองพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ

หวังเฟิงไม่ได้รู้สึกกระดากอาย ต่อหน้าอาจารย์ตัวเอง เสียหน้าแค่นี้ไม่ถือเป็นเรื่องน่าอาย หลังจากยืนยันพิกัดอย่างละเอียดกับคุณกงอีกครั้ง หวังเฟิงถึงได้ผละออกไปจัดแจงภารกิจ

"พรุ่งนี้เช้าเราออกเดินทาง คืนนี้รีบนอนพักกันให้เร็วหน่อย" หวังเฟิงเอ่ยบอกสมาชิกทุกคนที่กำลังเตรียมพร้อม

"ครับ!" จางเหว่ยและคนอื่นๆ ขานรับทันควัน ส่วนจะไปไหน ถึงเวลาก็รู้เอง เจ้าพวกนี้เรียนรู้ที่จะไม่ถามเรื่องที่ไม่ควรถามกันหมดแล้ว

หวังเฟิงเดินไปหามุมหนึ่งแล้วทิ้งตัวลงนั่ง เขามีลางสังหรณ์ว่าภารกิจของพวกเขาน่าจะใกล้สิ้นสุดลงแล้ว

————————————————

"ทอม เป้าหมายอยู่ที่ไหน" ไรอันกับโจนส์อยู่ในห้องมืดสลัว กำลังพูดคุยกับชายผิวขาวคนหนึ่ง พวกเขาเพิ่งบึ่งรถมาจากอูลานบาตอร์ ยังไม่ทันได้พักเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ

"บ้านพักหลังนี้" ทอมชี้นิ้วไปที่แผนที่ดิจิทัลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วเปิดภาพจากโดรนให้ทั้งคู่ดู

"มีสถานการณ์อื่นอีกไหม" ไรอันได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก เขากลัวว่าจะมาสายเกินไปจนคลาดกับเป้าหมายอีกรอบ

"พวกหัวเซี่ยในเงามืดฝีมือร้ายกาจมาก เมื่อคืนเราเสียคนไปสามคน" ทอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด แถมเจ้าพวกนั้นยังใจกล้าบ้าบิ่น ก่อเรื่องใต้จมูกโดรนของพวกเขาแท้ๆ

"อืม ไอ้เฒ่านั่นออกเดินทางย่อมต้องเตรียมการรับมือไว้อยู่แล้ว" ไรอันพยักหน้า คราวก่อนเดิมทีพวกเขาตั้งใจจะจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัว แค่ทำไม่สำเร็จก็เท่านั้น

"นายจะเอายังไงต่อ" ทอมถาม

"รอก่อน คนของฉันต้องพักผ่อน นายช่วยจับตาดูพวกนั้นให้ดีแล้วกัน" ไรอันครุ่นคิดชั่วครู่จึงตอบ

เพื่อให้มาถึงโดยเร็วที่สุด พวกเขาผลัดกันขับรถติดต่อกันทั้งวันทั้งคืน ตอนนี้ทุกคนเหนื่อยล้าเกินไป ต้องพักเอาแรงเสียก่อน

"จริงสิ มีข่าวกรองอีกเรื่องหนึ่ง" ทอมรอจนไรอันพูดจบจึงเสริมขึ้น

"ว่ามาสิ"

"ครั้งนี้เกาหลีใต้ส่งหน่วยรบพิเศษมาหนึ่งหน่วย น่าจะเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงแล้ว" คำพูดของทอมทำให้ดวงตาของไรอันเป็นประกายขึ้นมา

"ร่วมมือกันได้ไหม" ไรอันรีบถาม เป้าหมายหลักของพวกเขาในครั้งนี้คือคุณกง ของชิ้นนั้นเป็นแค่ผลพลอยได้

"เราเจรจากับทางนั้นไปสองสามรอบแล้ว ตอนนี้กำลังคุยกันอยู่" พอพูดถึงเรื่องนี้ทอมก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ

เกาหลีใต้คราวนี้บ้าบิ่นเกินไป ถึงขั้นกล้าส่งหน่วยรบพิเศษติดอาวุธลอบเข้าประเทศอื่น นี่มันจงใจก่อข้อพิพาททางการทูตชัดๆ เผลอๆ เรื่องอาจจะบานปลายเลวร้ายกว่าเดิม

ในฐานะที่เกาหลีใต้เป็นพันธมิตรสำคัญในเอเชีย การตกลงร่วมมือกันน่ะไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าจับมือกันขึ้นมา พวกเขาก็ต้องคอยตามล้างตามเช็ดให้เกาหลีใต้ นี่แหละคือปัญหาที่ทอมปวดกบาล

ตามปกติแล้ว พวกเขายินดีที่จะเห็นเกาหลีใต้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับหัวเซี่ยอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เกาหลีใต้เป็นฝ่ายทำลายข้อตกลงลับ พกอาวุธลอบมุดเข้าประเทศอื่น พูดอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น

ซีไอเอไม่อยากเป็นแพะรับบาปให้ใคร แต่หากหวังพึ่งแค่พวกไรอัน ก็ใช่ว่าจะปิดจ็อบนี้สำเร็จ

ไรอันเสียคนไปสองคนแล้ว แม้ฝั่งตรงข้ามจะสูญเสียกำลังพลไปบ้าง แต่อีกฝ่ายยังมีคนในเงามืดคอยหนุนหลัง ในขณะที่พวกเขาไม่มีทางขอกำลังเสริมที่มีประสิทธิภาพได้อีก

ถ้าไม่ยอมร่วมมือก็ต้องเจอกับสถานการณ์ที่ภารกิจล้มเหลว คราวนี้เกาหลีใต้เดินหมากตานี้ได้เข้าท่าทีเดียว

สิ่งที่ทอมคาดเดานั้นแทบไม่ต่างจากความเป็นจริง สายลับเกาหลีใต้แม้จะไม่เคยโผล่หน้าออกมา แต่ก็ลอบสะกดรอยตามกลุ่มของคุณกงมาโดยตลอด

หลังจากส่งรายงานกลับไปยังกองบัญชาการ ประกอบกับข่าวกรองอื่นๆ ที่ทยอยส่งเข้ามา นั่นจึงทำให้เกาหลีใต้ตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ พวกเขาตั้งใจบีบให้ซีไอเอต้องแบกรับเผือกร้อนนี้ไปด้วยกัน

พวกเขาเองก็สนใจของชิ้นนั้นอย่างมหาศาล เพราะทั่วทั้งเอเชีย ประเทศที่มีศักยภาพพอจะนำของสิ่งนั้นไปต่อยอดได้มีแค่หัวเซี่ย เกาหลีใต้ และญี่ปุ่นเท่านั้น

ประเทศอื่นถ้าไม่ใช่ว่ากำลังเงินไม่ถึง ก็ขาดแคลนโครงสร้างพื้นฐานทางอุตสาหกรรม มีเพียงสามชาตินี้ที่มีขีดความสามารถและกำลังพอจะเขมือบของชิ้นนี้ลงคอ

และจากรายงานข่าวกรอง ทีมปฏิบัติการของทางญี่ปุ่นขาดการติดต่อไปแล้ว คาดว่าคงโดนขั้วอำนาจไหนสักกลุ่มกวาดล้างไปเรียบร้อย นั่นหมายความว่าตอนนี้เหลือแค่พวกเขากับหัวเซี่ยเท่านั้นที่จะแย่งชิงกัน

ซีไอเอมีแต่ต้องร่วมมือกับพวกเขาเท่านั้นถึงจะได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย มันเป็นตรรกะที่เข้าใจง่ายนิดเดียว

ขอเพียงเกาหลีใต้ได้ข้อมูลชุดนี้ไป ก็จะสามารถหลุดพ้นจากการปิดกั้นทางเทคโนโลยีของสหรัฐฯ ได้อีกก้าวหนึ่ง และนี่ก็คือเหตุผลหลักที่ทำให้พวกเขาตัดสินใจลงมือ

ถึงแม้ว่าพอถึงเวลานั้นสหรัฐฯ จะต้องยื่นมือเข้ามาแทรกแซงแน่ๆ แต่ในเมื่อของตกถึงท้องไปแล้ว จะบีบให้คายออกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น

ไรอันมองสีหน้าของทอม คิดตามอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจสาเหตุได้ทันที ทว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขา พวกเขามีหน้าที่แค่ลงมือปฏิบัติการ เรื่องพรรค์นี้ปล่อยให้เบื้องบนปวดหัวกันเอาเอง

หลังจากทอมจัดแจงที่พักให้พวกของไรอันเรียบร้อย เขาก็รีบรายงานสถานการณ์ขึ้นไปทางเบื้องบนทันที เรื่องแบบนี้ตัวเขาเองไม่มีอำนาจตัดสินใจ

ที่น่าแปลกคือ เบื้องบนกลับตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว โดยสั่งให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้แต่เพียงผู้เดียว ทว่าประโยคนี้กลับทำให้สีหน้าของทอมเปลี่ยนไปทันควัน

จังหวะนี้คือจะโยนขี้ให้เขาเป็นแพะชัดๆ ขอแค่ภารกิจมีข้อผิดพลาดขึ้นมา เขาได้หมดอนาคตแน่!

ทอมกัดฟันกรอด ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องแล้วกดโทรศัพท์ออกไปอีกสาย พอปลายสายกดรับ คราวนี้เขาไม่คิดจะเล่นแง่ถ่วงเวลาอีกต่อไป เอ่ยปากเข้าประเด็นทันที

"ตกลงร่วมมือกัน"

เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว