บทที่ 90 ความสงบสุดท้าย

เช้ามืดของวันถัดมา หวังเทียนก็พากุหลาบกับพวกแอบย่องออกจากเมืองเล็กไปอย่างเงียบเชียบ ถึงขนาดไม่เก็บกล้องวงจรปิดพวกนั้นกลับมาด้วยซ้ำ

ยังไงก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไปเพื่อยึดชัยภูมิได้เปรียบ

เพราะคุณกงบอกไว้แล้วว่าจะ "พบ" ของที่นั่น เพื่อปิดฉากภารกิจครั้งนี้

หลังจากกลุ่มของหวังเทียนออกมาจากเมืองเล็กก็ตรงดิ่งไปยังค่ายสองทันที คราวนี้เขาไม่ได้อยู่คุ้มกันพวกหวังเฟิงต่อ แต่เร่งความเร็วเต็มพิกัดมุ่งหน้าสู่พิกัดเป้าหมาย

คุณกงมีการจัดแจงของตัวเองอยู่แล้ว ความปลอดภัยระหว่างทางจึงไม่ต้องเป็นห่วง

เจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นถึงขนาดบอกเขาด้วยว่า ซีไอเออาจจะจับมือกับเกาหลีใต้แล้ว ให้ระวังตัวไว้ให้ดี คราวนี้อาจต้องเจอศึกหนัก

ในเวลาเดียวกับที่หวังเทียนถอนตัวออกไป คุณกงก็มอบหมายภารกิจให้หนามอีกครั้ง

"กำจัดหูตาทั้งหมดในเงามืดให้มากที่สุด ละครฉากสุดท้ายนี้ ยิ่งมีตัวแสดงน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

หนามพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะผละจากไป

ส่วนวาฬนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่ตอนที่พวกเขามาถึงเมืองเล็กแห่งนี้แล้ว

พอฟ้าสว่าง คณะของหวังเฟิงกินมื้อเช้าเสร็จก็เก็บข้าวของทุกอย่างพร้อมออกเดินทาง

"อาจารย์ครับ สองคนนั้นล่ะครับ" ตอนที่หวังเฟิงขึ้นรถ เขาสังเกตเห็นว่าหนามกับอีกคนหายไป คนที่ขับรถอยู่เป็นคนที่เพิ่งเข้ามาเสริมชั่วคราวเมื่อคืน

"ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา พวกเราออกเดินทางเถอะ" คุณกงหลับตา พักผ่อนไปพลางเอ่ยตอบเรียบๆ

หวังเฟิงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เดิมทีเขาก็แค่ถามลอยๆ เพราะเห็นคนในทีมหายไปเท่านั้น

ยังไงเสียเจ้าสองคนนั้นก็ไม่เคยอยู่ใต้การบังคับบัญชาของเขาอยู่แล้ว

"ออกเดินทาง!"

พอทุกคนขึ้นรถเรียบร้อย หวังเฟิงก็ออกคำสั่งเสียงเข้มผ่านหูฟัง

จากนั้นพวกฉีจื้อก็ขับรถล่วงหน้าออกไปก่อน สิบนาทีให้หลัง รถที่เหลือจึงค่อยๆ เคลื่อนตัวตามไป

หลังจากรถของคุณกงแล่นลับสายตา จากอีกทิศทางหนึ่งของเมืองเล็ก ก็มีรถอีกสี่คันค่อยๆ เคลื่อนตัวตามออกไป

ผ่านไปอีกพักใหญ่ ถึงมีรถอีกสองคันแล่นแยกไปในทิศทางตรงกันข้าม

ณ ซอกมุมหนึ่งในเมืองเล็ก หนามเพิ่งจะเปลี่ยนแมกกาซีนใหม่ให้ปืนพก ขณะที่บนพื้นมีศพนอนแน่นิ่งอยู่สองร่าง

ตอนนี้ไม่ใช่แค่การข่มขู่ตักเตือน แต่เป็นการปฏิบัติภารกิจ หนามจึงเลือกใช้อาวุธที่เรียบง่ายที่สุด

"หัวหน้ากลุ่ม ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว"

มีเสียงสองสามเสียงดังมาจากหูฟัง รายงานผลการปฏิบัติงาน

"มีใครบาดเจ็บล้มตายไหม" หนามเสียบปืนพกกลับเข้าซอง แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

กลุ่มของพวกเขามีทั้งหมดหกคน เมื่อคืนสละชีพไปแล้วหนึ่งนาย

คราวนี้เว้นแต่ตัวเขาแล้ว เขาให้อีกสี่คนที่เหลือจับคู่กันสองทีมไปปฏิบัติภารกิจกวาดล้าง

"ไม่มีครับ"

"แล้วคนของเกาหลีเหนือล่ะ"

"ปล่อยให้พวกเขาไปแล้วครับ"

พอสมาชิกกลุ่มรายงานเสร็จ หนามก็ต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่งเพื่อสั่งให้คนมาจัดการเก็บกวาดสถานที่

ฝั่งเกาหลีเหนือส่งคนมาแค่สี่คน แม้จะหวังเข้ามาชุบมือเปิบ แต่ช่วงแรกก็ถือว่าช่วยถ่วงเวลาและตัดกำลังฝั่งเกาหลีใต้ไปได้ส่วนหนึ่ง

อีกทั้งในยามที่ยังไม่มีผลประโยชน์ขัดกันอย่างรุนแรง หัวเซี่ยกับเกาหลีเหนือก็ยังจำเป็นต้องเกื้อหนุนกันอยู่ หนามจึงสั่งแค่ให้คนไปไล่ต้อนพวกเขาออกไปเท่านั้น

เมื่อหนามรวมพลกับลูกทีมเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ขับรถอีกสองคันแยกย้ายจากไป ภารกิจของพวกเขาจบลงตรงนี้แล้ว เรื่องที่เหลือไม่จำเป็นต้องให้ยื่นมือเข้าไปยุ่งอีก

เมืองเล็กกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง ผู้คนยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสุขสงบ พวกเขาจะไม่มีวันรู้เลยว่าสองวันที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้บ้าง แต่นั่นก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ

-----------------------------------

"หัวหน้า ถึงแล้วครับ" ซิการ์ที่กำลังขับรถเหลือบมองแผนที่ดิจิทัล ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ลงจากรถ แยกย้ายไปทำหน้าที่ตามที่แบ่งกันไว้เมื่อกี้!"

หวังเทียนพูดพลางก้าวลงจากรถทันที จากนั้นก็โบกมือ กุหลาบกับพวกจึงรีบแยกย้ายกันออกไป

พวกหวังเทียนออกเดินทางล่วงหน้าก่อนคุณกงสามชั่วโมง เวลาบีบคั้นมาก พวกเขาต้องวางกำลังล่วงหน้า

ที่นี่คือเชิงเขาอินซานซึ่งเชื่อมต่อระหว่างพรมแดนหัวเซี่ยกับมองโกเลีย มีเพียงกระโจมมองโกลไม่กี่หลังที่ชนเผ่าเร่ร่อนใช้พักแรมชั่วคราว ด้านหลังคือเทือกเขาอินซานที่ทอดยาวต่อเนื่อง ส่วนทิศตะวันตกเฉียงใต้คือจุดเริ่มต้นของเทือกเขาเหอลานอันเลื่องชื่อ

ศูนย์เล็งสะพายปืนซุ่มยิงพร้อมเสบียงบางส่วนมุ่งหน้าขึ้นเขาอินซานไปทันที เขาจำเป็นต้องหาจุดซุ่มยิงที่ดีที่สุด

กุหลาบพากริซลีไปเริ่มวางกับระเบิดเคลย์มอร์ตามเส้นทางถอนตัว อาวุธสังหารร้ายแรงแบบนี้พวกเขาพกติดตัวมาแค่สองลูกเท่านั้น

กับระเบิดเคลย์มอร์มีระบบจุดชนวนสามแบบ ได้แก่ สั่งการด้วยมือ ไร้การควบคุม และหน่วงเวลา

สามารถตั้งมุมองศาไว้ล่วงหน้าได้ เมื่อเคลย์มอร์ระเบิดขึ้น รัศมีทำลายล้างขั้นรุนแรงจะครอบคลุมระยะ 50 เมตรด้านหน้า กระจายออกเป็นรูปพัดมุมกว้าง 60 องศา สะเก็ดระเบิดและลูกปรายเหล็กด้านในยังมีอานุภาพทำลายล้างระดับปานกลางได้ถึงระยะประมาณ 100 เมตร

สามารถกวาดล้างทหารราบภาคพื้นดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ หรือสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับยานเกราะ

ส่วนหวังเทียนพาลูกทีมที่เหลือ รอจนศูนย์เล็งขึ้นเขาไปแล้ว จึงเริ่มตั้งแนวรับตรงเชิงเขา

พวกเขาไม่กล้าประมาท เพราะคุณกงบอกไว้ว่า ที่นี่ หน่วยรบพิเศษเกาหลีใต้หน่วยนั้นจะต้องปรากฏตัวอย่างแน่นอน

"วางเคลย์มอร์เรียบร้อย" เสียงของกุหลาบดังขึ้นในช่องสื่อสารของหน่วย

"ศูนย์เล็ง หาตำแหน่งได้หรือยัง" หวังเทียนได้ยินที่กุหลาบรายงาน พลางเหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยถาม

"ยังต้องใช้เวลาอีกหน่อยครับ"

ศูนย์เล็งบนเขาสะพายปืนซุ่มยิงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาต้องหาจุดที่ทัศนวิสัยเปิดกว้างและเอื้อต่อการพรางตัว แถมยังต้องมีจุดซุ่มยิงสำรองไว้อย่างน้อยสองจุด จึงค่อนข้างกินเวลา

หวังเทียนไม่ได้เร่งรัดศูนย์เล็ง เพราะเขารู้ดีว่าความจริงในใจศูนย์เล็งน่ะร้อนรนที่สุดแล้ว

ในฐานะพลซุ่มยิงเพียงคนเดียวของหน่วย เขาคือสลักนิรภัยคุ้มครองชีวิตของทุกคน และเป็นไพ่ตายที่สามารถทำให้การบุกของศัตรูชะงักงันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

แม้ตัวเขา กุหลาบ และม้าลายจะทำหน้าที่พลแม่นปืนได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องการยิงปลิดชีพระยะไกล ยังไงก็ต้องพึ่งพาฝีมือศูนย์เล็ง

กระทั่งหวังเทียนพาคนวางกำลังทุกอย่างจนเกือบเสร็จสิ้น เสียงหอบเล็กน้อยของศูนย์เล็งถึงได้ดังขึ้น

"ศูนย์เล็งเข้าประจำตำแหน่งแล้ว"

"ทุกคนพักผ่อนอยู่กับที่ ฟื้นฟูกำลัง" หวังเทียนพูดจบก็รีบหยิบแท่งพลังงานออกมากัดกินไปสองคำ ถึงรสชาติจะไม่ได้เรื่อง แต่มันช่วยฟื้นฟูกำลังได้ดีจริงๆ

"เป้าหมายปรากฏตัว"

พักไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงของศูนย์เล็งก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด หวังเทียนไม่ได้จัดพลชี้เป้าไว้ให้ จึงต้องให้ศูนย์เล็งเหนื่อยคนเดียว

"ทุกคนระวังตัว" หวังเทียนสั่งการด้วยเสียงแผ่วเบา

ที่จริงตำแหน่งของพวกเขาอยู่นอกระยะหวังผลของปืนเล็กยาวในมือตัวเองไปแล้ว มีเพียงศูนย์เล็งเท่านั้นที่จะยิงคุ้มกันให้พวกคุณกงได้

ทว่าคราวนี้พวกเขาจะไม่สนใจการต่อสู้ด้านล่าง ภารกิจที่คุณกงมอบให้หวังเทียนคือเตรียมสกัดหน่วยรบพิเศษของเกาหลีใต้ ถ้าคนพวกนั้นไม่โผล่มา พวกหวังเทียนก็จะไม่ลั่นไกแม้แต่นัดเดียว

เมื่อขบวนรถของพวกหวังเฟิงค่อยๆ แล่นเข้ามาในสายตา นั่นหมายความว่าภารกิจครั้งนี้ได้ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว สถานที่แห่งนี้คุณกงก็เป็นคนจงใจเลือกเองเช่นกัน

เพื่อที่ว่าในยามคับขัน จะได้ฝ่าช่องแคบเล็กๆ ใต้ฝ่าเท้าของพวกหวังเทียน ลัดเลาะข้ามเทือกเขาอินซาน แล้วเข้าสู่ดินแดนหัวเซี่ยได้โดยตรง!