บทที่ 91 สวิตช์เบลด 300

"ลงจากรถ เกี๊ยวพาลูกทีมไปตรวจดูหน่อย" หวังเฟิงพูดผ่านหูฟังหลังจากรถค่อยๆ จอดสนิท

จากนั้นจางเหว่ยก็พาลูกทีมเดินตรงไปยังกระโจมมองโกล ใช้เครื่องมือพิเศษตรวจเช็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณว่าปลอดภัย

หวังเฟิงถึงได้พาคุณกงลงจากรถเดินตามไป กระโจมมองโกลมีทั้งหมดสามหลัง สองหลังใหญ่หนึ่งหลังเล็ก เพียงพอให้พวกเขาใช้เป็นที่พักแรม

ผ่านไปไม่นาน พวกของฉีจื้อก็ขับรถวนกลับมา

ในฐานะรถคันหน้าที่มาถึงก่อน พวกเขาไม่ได้หยุดรถทันที แต่ขับเลยไปข้างหน้าอีกระยะเพื่อสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ ก่อนจะวนเป็นครึ่งวงกลมกลับมาสมทบ

"นอกจากเนินดินพวกนั้น ก็มีแค่เขาอินซานที่อยู่ไกลออกไป นอกนั้นเป็นที่ราบหมดเลยครับ" ฉีจื้อลงจากรถแล้วตรงเข้ามาบอกหวังเฟิงทันที

"เนินดินสองลูกที่อยู่ไกลหน่อยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโดรน ส่วนลูกที่อยู่ใกล้ เกี๊ยว คืนนี้นายจัดคนไปเฝ้าไว้ที่นั่น ถ้ามีสถานการณ์อะไรจะได้ยิงสนับสนุนประสานกับเราได้" หวังเฟิงกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบด้านแล้วสั่งการจางเหว่ย

ส่วนเรื่องเขาอินซาน มันกว้างใหญ่เกินไป แถมยังอยู่ห่างจากพวกเขาอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตรขึ้นไป เขาจึงไม่ได้เจาะจงอะไรเป็นพิเศษ

ตอนที่พวกเขามาถึงก็เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว พอหวังเฟิงจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฟ้าก็มืดสนิทลงพอดี

หวังเฟิงสั่งให้ซุนอีอีปล่อยโดรนขึ้นบินอีกครั้ง แล้วให้หยางเถียนผลัดเวรเฝ้าหน้าจอกับเธอ ส่วนตัวเขาเองเดินออกมาข้างนอก

"ทางเนินดินนั่นจัดใครไป" หวังเฟิงเดินไปข้างๆ จางเหว่ยที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ ตัวเขาเองก็จุดขึ้นมามวนหนึ่งเหมือนกัน ก่อนจะเอ่ยถาม

"สุนัขต้อนแกะ หมาใหญ่ แล้วก็บัวลอย" จางเหว่ยพ่นควันออกทางปาก พลางชี้ไปทางเนินดินแล้วตอบ

กลุ่มสองของพวกเขาเดิมทีมีสิบสองคน พอสูญเสียกำลังพลไปก็เหลือแค่เก้าคน การเจียดไปสามคนเพื่อเฝ้าเนินดินก็นับว่าตึงมือเต็มกลืนแล้ว

"อืม ทนหน่อย ภารกิจน่าจะใกล้จบแล้วล่ะ" หวังเฟิงตบไหล่จางเหว่ย

"เฮ้อ เทียบกันแล้ว อยู่ในประเทศสบายใจกว่าเยอะเลยครับ" จางเหว่ยถอนหายใจ

อยู่อย่างในประเทศ พวกเขาเคยต้องมาเจอศึกหนักแบบนี้ที่ไหน ถ้ามีพวกอันตรายจริงๆ ป่านนี้คงขอกำลังเสริมจากตำรวจติดอาวุธไปนานแล้ว

ถึงบางครั้งจะเจอลูกหลงอันตรายอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับตอนนี้ มันต่างกันราวฟ้ากับเหวชัดๆ

เมื่อคืนนี้ นอกลานบ้านมันเงียบเกินไป เงียบจนชวนให้ใจคอไม่ดี ทั้งจางเหว่ยและฉีจื้อต่างเดาได้ว่าข้างนอกน่าจะเกิดเรื่องขึ้นแน่

แต่พวกเขากลับได้รับคำสั่งว่าห้ามก้าวออกจากลานบ้านเด็ดขาด นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าคุณกงกับหวังเฟิงรู้สถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างดี เพียงแต่คงเป็นเพราะพวกตนฝีมือยังไม่ถึงขั้น เลยเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้ต่างหาก

แม้จะรู้ว่านี่อาจทำไปเพื่อปกป้องพวกเขา แต่ความรู้สึกมันก็ยังน่าอึดอัดอยู่ดี

ในประเทศ พวกเขาก็นับเป็นทีมระดับแนวหน้า แต่พอออกนอกประเทศ กลับต้องให้คนอื่นมาคอยคุ้มหัว มันน่าหงุดหงิดชะมัด

หวังเฟิงเข้าใจความรู้สึกของเขาดี เพราะตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน ในเมื่อเขาก็ได้รับคำสั่งห้ามออกไปเหมือนกัน

การมามองโกเลียครั้งนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตาเขาจริงๆ เพิ่งรู้ว่าสภาพการทำงานในต่างแดนมันเป็นแบบนี้นี่เอง และนั่นก็ยิ่งทำให้เขาเลื่อมใสคุณกงมากขึ้นไปอีก

ขณะที่ทั้งสองกำลังยืนทอดถอนใจอยู่นั้น ห่างออกไปราวสิบกิโลเมตร ทีมรบพิเศษระดับหัวกะทิสิบสองนายเพิ่งลงจากรถมาจากอีกทิศทางหนึ่ง และกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่แนวเทือกเขาอินซาน

แพยองวานใช้โทรศัพท์ดาวเทียมยืนยันพิกัดกับเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของซีไอเออีกครั้ง ก่อนจะนำทีมมุ่งหน้าเข้าสู่เขาอินซานอย่างเป็นทางการ เขาต้องการแทรกซึมผ่านเส้นทางนี้เพื่อไปตัดเส้นทางถอยของพวกคนหัวเซี่ย

ในฐานะทีมสาม กองร้อยลาดตระเวนต่อต้านการก่อการร้ายที่สอง สังกัดกองพันปฏิบัติการพิเศษ 707 หน่วยบัญชาการสงครามพิเศษกองทัพบกเกาหลีใต้ ภารกิจที่แพยองวานได้รับมอบหมายมาก็คือการกวาดล้างทีมหัวเซี่ยกลุ่มนี้ให้สิ้นซาก

เดิมทีพวกเขามีทั้งหมดสิบสี่คน ทว่าในระหว่างการเข้าสกัดสังหารหน่วยสนับสนุนของเกาหลีเหนือ กลับเจอการต่อต้านอย่างบ้าคลั่ง ส่งผลให้ทีมของเขาสูญเสียกำลังพลไปสองนายทันที

"ไอ้พวกบ้าเอ๊ย" พอนึกถึงเรื่องนี้ แพยองวานก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

ตอนที่เข้าไปยิงซ้ำเพื่อเก็บงาน ไอ้เวรคนหนึ่งที่โดนกระสุนพรุนไปทั้งตัวแถมใบหน้ายังถูกยิงทะลวง มันกลับยังไม่ยอมตาย แถมยังกลั้นใจรอจนพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วจุดชนวนระเบิดมือลากเอาลูกทีมของเขาตายตกไปตามกันถึงสองคน เล่นเอาเขาแทบคลั่งด้วยความโมโห

หลังจากลอบแทรกซึมเข้าสู่มองโกเลียเป็นกลุ่มย่อยๆ ทางเกาหลีใต้ก็ได้ใช้ช่องทางพิเศษลักลอบขนส่งยุทโธปกรณ์ตามเข้ามา เพราะยังไงเสีย เอเชียก็ไม่ได้มีแค่หัวเซี่ยที่เป็นเจ้าถิ่น พวกเขาก็มีความได้เปรียบอยู่มากเช่นกัน

เมื่อเทียบกับพวกฝรั่งผิวขาวแล้ว การแทรกซึมเข้ามองโกเลียของพวกเขามีอุปสรรคน้อยกว่ากันเยอะ ประกอบกับเครือข่ายข่าวกรองที่พวกเขาสร้างสมไว้ในเอเชียมาอย่างยาวนาน แม้จะเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็ยังดีที่ไม่มีเหตุไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้น

และก็ประจวบเหมาะพอดีที่หลังจากพวกเขารวมพลเสร็จสิ้น ดันไปเจอกับหน่วยสนับสนุนของเกาหลีเหนือเข้าโดยบังเอิญ

ดังนั้นหลังจากแพยองวานขออนุมัติจากเบื้องบนแล้ว จึงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดให้เปิดฉากซุ่มโจมตีทันที เพียงแต่ผลลัพธ์ที่ได้มันชวนให้หงุดหงิดใจไปหน่อย

เพราะความล่าช้าที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ทำให้ทีมของพวกเขาเพิ่งจะกระเสือกกระสนเดินทางมาถึงที่นี่จากอีกทิศทางหนึ่ง

คงต้องบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ คุณกงคิดว่าพวกมันคงมาถึงตั้งนานแล้ว ใครจะไปคิดว่าไอ้พวกเกาหลีใต้กลุ่มนี้ดันไปเสียเวลาอยู่กลางทาง…

แต่แพยองวานก็ยังตามมาทันจนได้ ในฐานะหนึ่งในทีมรบพิเศษระดับหัวกะทิที่สุดของเกาหลีใต้ เขาย่อมมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการพิชิตภารกิจ

แม้เบื้องบนจะกำชับมาว่ารอบตัวเป้าหมายจะต้องมีคนคอยคุ้มกันอย่างลับๆ แน่ แต่ในฐานะทหาร ย่อมเกิดมาเพื่อฟันฝ่าอุปสรรคอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

อีกทั้งแม้เขาจะมีความทะนงตนในฐานะทหาร แต่เขาก็ไม่เคยดูแคลนใครหน้าไหน

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกเดินเท้าเข้าป่าขึ้นเขาตั้งแต่ระยะห่างจากเป้าหมายถึงสิบกิโลเมตรหรอก เพราะเขาต้องการมอบ "ของขวัญชิ้นใหญ่" ให้กับอีกฝ่าย

————————

"ไรอัน ภารกิจครั้งนี้ต้องสำเร็จให้ได้นะ"

บนพื้นที่สูงแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากพวกของหวังเฟิงราวสามกิโลเมตร ทอมเน้นย้ำขึ้นมาอีกครั้ง

ถูกต้อง ทอมเดินทางมาด้วยตัวเอง แถมยังหนีบเอาเจ้าหน้าที่จากสถานีข่าวกรองมาด้วยอีกแปดคน

เรื่องนี้เดิมพันด้วยคอของเขาเอง เขาไม่มีทางนั่งรอให้คนอื่นมารายงานผลภารกิจเฉยๆ แน่

"วางใจเถอะ ครั้งนี้พวกเราต้องทำสำเร็จแน่นอน" ไรอันตบไหล่ทอมพลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เบื้องบนเองก็รู้ดีว่า หากคิดจะพิชิตภารกิจนี้ให้สำเร็จ ลำพังแค่อานุภาพการยิงที่มีอยู่เดิมคงเอาไม่อยู่

ดังนั้นระหว่างที่พวกเขากำลังเดินทางกลับอูลานบาตอร์ เบื้องบนจึงยอมเสี่ยงเปิดเผยฐานที่มั่นในเขตแดนรัสเซียซึ่งอยู่ใกล้มองโกเลียที่สุด เพื่อลักลอบส่งอาวุธยุทโธปกรณ์และกระสุนชุดหนึ่งเข้ามาให้ได้

ต้องรู้ก่อนนะว่า ฐานที่มั่นแห่งนั้นพวกเขาสร้างสมและดำเนินงานมาเนิ่นนานแค่ไหน แต่เพื่อภารกิจครั้งนี้ กลับยอมตัดใจทิ้งได้ในพริบตา แค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับปฏิบัติการนี้มากเพียงใด

สิ่งที่ซีไอเอต้องการคือชีวิตของคุณกง ส่วนเพนตากอนต้องการขัดขวางไม่ให้หัวเซี่ยได้ข้อมูลชุดนี้ไป

ช่วงหลายปีมานี้หัวเซี่ยพัฒนาเร็วเกินไป จนกลายเป็นภัยคุกคามผลประโยชน์ของพวกเขาในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกอย่างร้ายแรง ดังนั้นจะปล่อยให้หัวเซี่ยสร้างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีขึ้นมาอีกไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนี้ในมือของพวกเขาคือปืนเล็กยาวคาร์บิน M4A1 อันเป็นเอกลักษณ์ของสหรัฐฯ และบนตัวก็สวมใส่อุปกรณ์รบเฉพาะบุคคลแบบครบชุด

ที่สำคัญที่สุดคือ ในฐานที่มั่นแห่งนั้นมีโดรนรุ่นสวิตช์เบลด 300 อยู่ห้าลำพอดี จึงถูกลำเลียงส่งต่อมาให้พวกเขาด้วยพร้อมกัน

โดรนรบรุ่นนี้ พัฒนาขึ้นโดยบริษัทแอโรไวรอนเมนต์ของสหรัฐฯ โดยต่อยอดมาจากพื้นฐานของอากาศยานไร้คนขับแบบยิงจากท่อส่ง

ในสงครามอัฟกานิสถาน มันได้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพและความเสถียรที่ยอดเยี่ยม จนกระทั่งในปี 2012 จึงเริ่มถูกนำมาใช้เป็นยุทโธปกรณ์มาตรฐานอย่างแพร่หลาย

โดรนสวิตช์เบลด มีความยาวตลอดลำเพียง 61 เซนติเมตร น้ำหนัก 2.5 กิโลกรัม บินปฏิบัติการได้ต่อเนื่อง 15 นาที มีรัศมีการรบสูงสุด 10 กิโลเมตร

ส่วนหัวติดตั้งกล้องและระบบนำทาง ภายในบรรจุวัตถุระเบิดแรงสูง สามารถตอบสนองได้อย่างยืดหยุ่นตามสถานการณ์ของเป้าหมายที่กำหนดไว้ล่วงหน้า

ไม่ว่าจะสั่งการตามโปรแกรมหรือควบคุมด้วยมือ เมื่อสวิตช์เบลดล็อกเป้าหมายจากบนฟ้าได้แล้ว มันจะหุบปีกทั้งสองข้างแล้วพุ่งดิ่งทิ้งตัวลงมาด้วยความเร็วสูง อานุภาพการทำลายล้างของมันเทียบเท่ากับระเบิดมือหนึ่งลูก

จะเรียกว่าโดรนก็คงไม่ตรงนัก เรียกมันว่าระเบิดร่อนนำวิถีไร้คนขับยังจะถูกต้องเสียกว่า!