บทที่ 92 การปะทะโดยไม่คาดคิด

ตีห้าตรง ในป่าทึบของแนวเขาอินซาน

หลังจากแพยองวานพาทีมหยุดพักเอาแรงอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็แอบย่องมาถึงทิศทางประมาณ 4 นาฬิกาของพวกหวังเฟิง ระยะห่างเหลือราวๆ 1.5 กิโลเมตร

พอเร่งฝีเท้าไปได้อีกระยะหนึ่ง จู่ๆ แพยองวานก็ส่งสัญญาณมือ จากนั้นคนทั้งหน่วยก็กระจายตัวออกทันที หยุดนิ่งและตรึงกำลังระวังภัยรอบทิศ

แพยองวานย่อตัวลงกวาดสายตาสำรวจข้างหน้าอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกทีมคนหนึ่ง

สมาชิกที่ทาสีพรางหน้าเดินเข้ามาใกล้แพยองวาน กวาดสายตามองรอบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ย่องไปใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

เขาใช้มือแหวกพุ่มหญ้าออกเบาๆ อุปกรณ์ชิ้นเล็กที่ส่งแสงกะพริบจางๆ ก็โผล่พ้นขึ้นมา

พอมองตามมุมของเจ้าสิ่งนั้นไปยังใต้ต้นไม้อีกต้น ก็พบอุปกรณ์แบบเดียวกันอีกตัว ชายคนนั้นจึงกระซิบรายงานผ่านหูฟัง

"เซนเซอร์แจ้งเตือนแบบปรับสัญญาณอัตโนมัติครับ"

"ทุกคนเข้าสู่สถานะพร้อมรบ หมายเลข 4 กับหมายเลข 7 นำหน้า ระวังกับระเบิดดักสังหารด้วย" แพยองวานออกคำสั่งเสียงเบา

จากนั้นก็มีคนเดินออกมาจากแถวด้านหลังอีกหนึ่งนาย ถืออุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายเครื่องสแกนร่วมกับพลชี้เป้าคนแรก แล้วเริ่มนำทีมค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

หน่วยรบนี้ค่อยๆ ทะลวงผ่านแนวระวังภัยระยะ 500 เมตรของค่ายที่หวังเทียนอยู่เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขายังไม่พบร่องรอยของพวกหวังเทียน และหวังเทียนเองก็ยังไม่พบพวกเขาเช่นกัน

กระทั่งขยับประชิดเข้ามาถึงระยะ 300 เมตร ในที่สุดก็มีคนไปสะดุดตัวส่งสัญญาณเตือนที่พวกหวังเทียนวางเอาไว้

เนื่องจากสัญญาณเตือนตัวนี้เป็นของโบราณ ทำจากพลาสติกและฝังดินไว้ตื้นๆ ไม่มีโลหะเป็นส่วนประกอบ เครื่องสแกนจึงตรวจจับไม่ได้

แต่วงจรและหลักการทำงานของมันโบราณเกินไป ปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้กันแล้ว ตอนที่หวังเทียนเห็นว่าพวกกุหลาบยังพกไอ้ของพรรค์นี้มาด้วยยังแอบแซวไปรอบหนึ่งเลย

เพราะหน้าตาและกลไกของมันเหมือนของเล่นเด็กในยุคนี้เปี๊ยบ มันคือสิ่งที่เรียกว่า "ไก่โอ๊ก"!

"กุ๊กๆ โอ๊ค!"

เสียงดังลั่นคล้ายไก่ตัวผู้โก่งคอขันแผดขึ้นมา นอกจากจะทำเอาทีมของแพยองวานสะดุ้งเฮือกแล้ว ยังให้บทเรียนกับพวกหวังเทียนอีกด้วยว่า เก่าไม่ได้แปลว่าไร้ประโยชน์!

พวกหวังเทียนพอได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังลั่นก็ตกใจไปเหมือนกัน จากนั้นเขารีบพูดใส่ไมค์หูฟังทันที

"กุหลาบระวัง มีแขกมาแล้ว เตรียมต้อนรับแขก กล้วยปล่อยโดรน" พูดจบเขาก็พาลูกทีมเคลื่อนที่ไปยังด้านข้างของกุหลาบอย่างรวดเร็ว

วินาทีแรกที่เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น พวกกุหลาบก็หลบเข้าที่กำบังและเตรียมพร้อมรบเรียบร้อยแล้ว

ปฏิกิริยาของแพยองวานก็ไม่ต่างจากหวังเทียน พอรู้ตัวว่าตำแหน่งถูกเปิดเผย ก็รีบพาทีมหาที่กำบังอย่างรวดเร็วเช่นกัน

จากนั้นคนที่สะพายกล่องด้านหลังก็หยิบวัตถุทรงจานกลมออกมาจากกล่องแล้วขว้างออกไปตรงๆ

พอหลุดจากมือ จานกลมก็กางปีกบินออกในพริบตา ก่อนจะลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเงียบเชียบ

ตอนแรกที่ไม่ปล่อยไอ้ตัวนี้ก็เพราะมันกินไฟมาก ถึงจะเป็นของเล่นรุ่นใหม่ล่าสุดของสหรัฐฯ แต่ด้วยขนาดที่เล็กเกินไป แบตเตอรี่จึงอยู่ได้แค่ 20 นาทีเท่านั้น

ภาพอินฟราเรดคมชัดถูกส่งตรงกลับมายังแท็บเล็ตยุทธวิธีที่รัดอยู่บนแขนซ้ายของทุกคนในทีมแพยองวาน

"แปดคน ระยะห่างประมาณ 300 เมตร กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว" แพยองวานเพิ่งมองเห็นได้แค่นี้ หน้าจอก็ดำมืดลงทันที

หวังเทียนไม่เปิดโอกาสให้ส่องดูต่อแน่

คนอย่างพวกเขา สิ่งแรกที่ต้องทำยามเปิดฉากต่อสู้คือต้องทำลายสายตาของศัตรูก่อน ดังนั้นพวกหวังเทียนจึงคอยสังเกตการณ์บนหัวอยู่ตลอดเวลา

โดรนทหารพรางตัวได้แนบเนียนมากก็จริง แต่นั่นก็ต่อเมื่อคุณไม่ได้ตั้งใจเพ่งมองมัน

ทันทีที่ตรวจพบโดรน กล้วยก็กดปุ่มบนอุปกรณ์ขนาดพอๆ กับกล่องรองเท้าสีดำที่อยู่ข้างตัวทันที

นี่คือระบบป้องกันโดรนขนาดเล็ก สามารถตรวจจับโดรนที่มีพื้นที่สะท้อนคลื่นเรดาร์น้อยกว่า 0.01 ตารางเมตร และมีความเร็วต่ำกว่า 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ในรัศมีสองกิโลเมตร

พร้อมทั้งใช้สายอากาศแบบกำหนดทิศทางและเครื่องส่งสัญญาณรบกวน ทำการกดสัญญาณนำทาง ควบคุม และส่งสัญญาณภาพของโดรนแบบครอบคลุมทุกย่านความถี่

ระบบนี้พวกกุหลาบเพิ่งจะได้รับแจกจ่ายมาเมื่อปีที่แล้ว จัดเป็นอุปกรณ์ระดับแนวหน้า แต่ข้อเสียก็คือ โดรนของฝั่งตัวเองก็พลอยใช้งานไม่ได้ไปด้วย

ระบบป้องกันขนาดกะทัดรัดแบบนี้ยังไม่สามารถแยกแยะฝ่ายเราฝ่ายศัตรูได้เหมือนระบบป้องกันขนาดใหญ่ ถือเป็นไม้ตายที่ต้องยอมแลกอย่างเลี่ยงไม่ได้

เปิดหน้าเล่นแบบนี้ต่างฝ่ายต่างอึดอัด มันจะกลายเป็นสงครามยืดเยื้อ ซึ่งหวังเทียนไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

เพราะถ้าเขาเดาไม่ผิด คนที่บุกเข้ามาคงเป็นหน่วยรบพิเศษเกาหลีใต้แน่นอน

การที่จะฝ่าสัญญาณเตือนที่พวกเขาวางไว้ในระยะ 500 เมตรเข้ามาได้ แถมยังมีโดรนใช้อีก ในป่าลึกของเขาอินซานช่วงเวลานี้ หวังเทียนนึกถึงความเป็นไปได้อย่างอื่นไม่ออกเลย

การปรากฏตัวของพวกมันย่อมหมายความว่ากำลังจะมีคนลงมือกับพวกหวังเฟิง ดังนั้นหวังเทียนต้องสกัดพวกมันไว้ หรือไม่ก็กวาดล้างให้สิ้นซาก

แพยองวานไม่ได้แปลกใจอะไร ซ้ำยังประเมินศักยภาพของอีกฝ่ายได้คร่าวๆ จากลูกเล่นที่งัดออกมารับมือ

พอระยะห่างของทั้งสองฝ่ายเหลือประมาณสองร้อยเมตร แพยองวานถึงได้วางใจยอมปล่อยให้สมาชิกลูกทีมเริ่มกระจายตัวออก จัดขบวนรบ

ระยะนี้ถือว่าใกล้มากแล้ว จะไม่มีสัญญาณเตือนหลงเหลืออยู่อีก อย่างมากก็แค่วางกับระเบิดดักสังหารไว้สองสามจุดเพื่อความปลอดภัย แต่ไม่มีทางเยอะแน่นอน

เพราะถ้าถูกศัตรูเจาะเข้ามาถึงระยะนี้ได้ นั่นแปลว่าจะต้องเปิดฉากยิงปะทะกันระยะประชิด นี่ไม่ใช่ในเมือง ระยะ 200 เมตรสำหรับการรบในป่าทึบจัดว่าเป็นพื้นที่อันตรายขั้นวิกฤตแล้ว

ไม่มีใครวางกับดักจุกจิกไว้ในระยะนี้มากเกินไปหรอก ขืนตอนไล่ล่าหรือโอบล้อมแล้วคนของตัวเองไปเหยียบเข้าคงตลกไม่ออก

"เตรียมรบ ยิงได้อย่างอิสระ" แพยองวานสั่งเสียงเบา

ทั้งหน่วย 707 เริ่มจัดขบวนจู่โจมตามความคุ้นเคย แล้วค่อยๆ รุกคืบไปข้างหน้า

"ระวัง แขกใกล้จะถึงแล้ว กริซลี?" หวังเทียนที่เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านข้างของกุหลาบเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง

"กริซลีประจำตำแหน่งแล้ว" กริซลีที่ตั้งปืนเอ็มเค 48 อยู่ด้านหลังพวกหวังเทียนประมาณ 100 เมตรขานรับกลับมา

ตำแหน่งยืนของพวกเขาตอนนี้คล้ายกับรูปสามเหลี่ยมคว่ำ ซึ่งสามารถสร้างม่านการยิงที่ครอบคลุมพื้นที่ได้กว้างพอ และสะดวกต่อการยิงสนับสนุนซึ่งกันและกัน

"ศูนย์เล็ง มองเห็นศัตรูไหม" หวังเทียนถามซ้ำ

"มุมนี้ทัศนวิสัยไม่ดี ผมกำลังย้ายตำแหน่ง" ศูนย์เล็งตอบกลับมาขณะกำลังวิ่ง

จุดยิงจุดที่ 1 มีไว้เพื่อคุ้มกันพวกหวังเฟิงเป็นหลัก ตอนที่สัญญาณเตือนดัง ศูนย์เล็งก็เริ่มย้ายไปยังจุดซุ่มยิงสำรองแล้ว

อีกอย่าง การรบในป่าก็ไม่ค่อยเป็นมิตรกับพลซุ่มยิงเท่าไหร่อยู่แล้ว ทัศนวิสัยแย่เกินไป สิ่งกีดขวางเยอะแยะไปหมด

"หมายเลข 8 ติดต่อฝั่งโน้น แจ้งว่าพบกองกำลังแฝงของเป้าหมายแล้ว กำลังจะเปิดฉากปะทะ ให้พวกเขาช่วยโจมตีประสานเข้ามาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ"

แพยองวานกระซิบสั่งพลสื่อสารผ่านไมค์หูฟัง

ทางด้านไรอันกับพวกที่ได้พักผ่อนจนเต็มอิ่ม พอได้รับข้อความจากแพยองวานก็ตื่นตัวเต็มที่ขึ้นมาทันที

"เตรียมลุย ทอม รอดูสัญญาณจากฉันแล้วค่อยปล่อย 'สวิตช์เบลด' ส่วนคนที่เหลือตามฉันมา" สิ้นเสียงสั่งของไรอัน นอกจากจะทิ้งคนไว้ให้ทอมสองนายแล้ว คนที่เหลือก็ขึ้นรถสามคันแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปยังค่ายพัก

พวกเขาต้องพุ่งไปให้ถึงร่องลึกขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากค่าย 100 เมตรเพื่อยึดพื้นที่ตรงนั้นไว้ ถึงจะสามารถเปิดฉากโจมตีใส่ทั้งค่ายพักและเนินเขาอีกลูกได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ส่วนภายในป่าลึก นอกจากเสียงนกร้องที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราวแล้ว ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ทว่าหลังจากนั้นเพียงราวๆ ห้านาที เสียงปืนที่ดุดันกึกก้องก็ระเบิดขึ้น

เพราะแพยองวานและหวังเทียน ทั้งสองฝ่ายได้ก้าวเข้ามาอยู่ในระยะสายตาของกันและกันแล้ว!