บทที่ 93 ยุทธการวงจำกัด

ในฐานะฝ่ายตั้งรับ พอหวังเทียนเห็นทีมของแพยองวาน เขาไม่ได้สั่งยิงทันที แต่รอจนอีกฝ่ายเผยร่างออกมามากกว่านี้ถึงสั่งเปิดฉากยิง

แพยองวานนับว่าเสียเปรียบไปก้าวหนึ่ง เพราะพวกเขาต้องคอยระวังสิ่งแวดล้อมรอบตัวไปด้วย พลางค้นหาพวกของหวังเทียนไปด้วย ปฏิกิริยาตอบสนองจึงช้ากว่าพวกหวังเทียนไปจังหวะหนึ่ง

"หาที่กำบัง!" สัมผัสได้ถึงกระสุนที่กรีดอากาศเฉียดข้างตัวไปอย่างเฉียดฉิว แพยองวานก็ตะโกนสั่งการในช่องสัญญาณเสียงดัง

โชคดีที่อาศัยสิ่งกีดขวางในป่ารกทึบช่วยบดบัง ในการโจมตีระลอกแรก ทีมของเขาจึงไม่ได้รับความเสียหายหนักหนาสาหัส

นอกจากเบอร์สิบสองที่ซวยจัด โดนยิงเข้าแสกหน้าเต็มๆ แล้ว กระสุนนัดอื่นๆ ล้วนปะทะเข้ากับเสื้อเกราะกันกระสุนและลำต้นไม้

กระสุนขนาด 5.56 มิลลิเมตร เมื่อผ่านระยะทางราว 150 เมตร แล้วพุ่งชนเสื้อเกราะกันกระสุนรุ่นล่าสุดบนตัวพวกเขา แม้จะเจ็บจนจุก แต่ก็ไม่ทะลุ

"เป้าหมายอยู่ข้างหน้า ทิศสิบเอ็ดนาฬิกากับบ่ายโมง ยิงได้อย่างอิสระ ย้ำ ยิงได้อย่างอิสระ"

แพยองวานสั่งการพลางหลบหลังต้นไม้แล้วเริ่มยิงตอบโต้

"เบอร์ห้า!" แพยองวานตะโกนเรียกผ่านหูฟังในช่วงจังหวะเปลี่ยนซองกระสุน

จากนั้น สมาชิกที่สะพายปืนกลก็รีบพุ่งไปหลบหลังซากต้นไม้ใหญ่ที่ล้มขวางอยู่ เมื่อพ้นห่ากระสุนระลอกแรกไปได้ จึงตั้งปืนกลเบา K15 ขึ้นมายิงกดดันทันที

เดิมทีพวกเขามีพลปืนกลอีกคน แต่ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไม่รู้

"หน่วยซุ่มยิง เคลื่อนไหวอิสระ" พอพลปืนกลฝ่ายตัวเองเริ่มยิงตอบโต้ แพยองวานก็ออกคำสั่งอีกครั้ง

การรบในป่าไม่เป็นมิตรกับสไนเปอร์เลยสักนิด พลซุ่มยิงของพวกเขาก็เจอปัญหาแบบเดียวกัน

เบอร์เก้าจึงทำได้เพียงพาพลชี้เป้าพยายามหามุมมองที่มีแนวยิงชัดเจน

ตอนนี้จำนวนคนพวกเขาได้เปรียบ แต่อีกฝ่ายได้เปรียบเรื่องชัยภูมิตำแหน่งที่สูงกว่าเล็กน้อย เส้นประสาทของพวกแพยองวานตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที

"หนึ่ง เบอร์สิบเสียชีวิตแล้ว" แพทย์สนามอาศัยจังหวะชุลมุนเข้าไปตรวจดูเพื่อนร่วมทีมที่โดนยิงเข้าแสกหน้า ก่อนจะรายงานผ่านหูฟัง

แพยองวานยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงคำรามของ MK48 ก็ดังแว่วเข้ามา

"หาที่กำบัง ระวังตัวด้วย!"

พลังทำลายล้างของกระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตร จาก MK48 นั้นเหนือกว่าขนาด 5.56 มิลลิเมตร ของ K15 มาก แต่เนื่องจากอัตราการยิงช่วงแรกช้ากว่า ประกอบกับเขาอยู่รั้งท้ายพวกหวังเทียนไปเล็กน้อย นั่นจึงเป็นเหตุผลที่กริซลีเคลื่อนไหวช้าไปก้าวหนึ่ง

"กุหลาบ ยิงลูกระเบิดสวนไป!" หวังเทียนปลดซองกระสุนแล้วใส่แม็กกาซีนใหม่เข้าไป ก่อนจะส่งสัญญาณ

จากนั้น ทั้งสองคนก็สบโอกาส ยิงลูกระเบิดจากใต้ลำกล้องปังๆ ซัดไปยังตำแหน่งคร่าวๆ ของพวกแพยองวานสองนัดซ้อน

ทว่าเนื่องจากสภาพภูมิประเทศ นอกจากจะทำให้ทีมของแพยองวานแตกตื่นไปชั่วขณะแล้ว ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ทันใดนั้น เสียงปังดังสนั่น ปืนซุ่มยิงก็แผดเสียงก้อง

ไฟฉายบนหมวกนิรภัยของซิการ์แตกกระจาย เศษชิ้นส่วนกระเด็นบาดหน้าเขาเต็มๆ โชคยังดีที่เขาสวมแว่นนิรภัยไว้ เศษกระจกจึงไม่กระเด็นเข้าตา

"สไนเปอร์! ศูนย์เล็ง!" ซิการ์ตะโกนลั่นช่องสัญญาณ

"หนึ่งนาที!" เสียงสุขุมของศูนย์เล็งดังตอบกลับมา

ตอนแรกระยะห่างของเขาค่อนข้างไกล อีกทั้งมุมยิงยังแย่มาก เขายังเคลื่อนที่ไปยังตำแหน่งที่เหมาะสมไม่ได้

หลังจากซิการ์ตะโกนเสร็จ เขาก็รีบหมอบคลานเปลี่ยนตำแหน่งทันที เมื่อครู่นี้ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเอียงหัวหลบเล็กน้อยตอนเปลี่ยนซองกระสุน มีหวังได้หัวหลุดไปแล้ว!

"กุหลาบ ลูกระเบิด!" หวังเทียนตะโกนสั่งอีกครั้ง

จากนั้นทั้งสองก็อาศัยสัญชาตญาณยิงลูกระเบิดจากใต้ลำกล้องไปยังตำแหน่งของพลซุ่มยิงฝั่งตรงข้ามอีกสองนัด

ตูม ตูม เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ส่วนจะได้ผลหรือไม่ ทั้งสองคนเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"เบอร์สิบเอ็ดถูกยิง" เบอร์เก้าเนื้อตัวมอมแมมลากเบอร์สิบเอ็ดที่ขาโดนสะเก็ดระเบิดเมื่อครู่นี้ พลางซ่อนตัวและรายงานผ่านหูฟัง

เบอร์สี่ที่เป็นแพทย์สนามพุ่งตัวเข้าไปหาก่อนที่เบอร์เก้าจะพูดจบประโยคเสียอีก

————————

เสียงยิงปะทะกันอย่างดุเดือดบนเขาปลุกพวกหวังเฟิงให้ตื่นตัวขึ้นมาทันที

"เกิดอะไรขึ้น" หวังเฟิงพุ่งออกมานอกกระโจมมองโกล ตรงเข้าไปถามจางเหว่ยที่หลบอยู่หลังรถอย่างรวดเร็ว

"กองกำลังไม่ทราบฝ่ายบนเขากำลังยิงปะทะกันครับ" จางเหว่ยชี้ให้ดู

จากตำแหน่งนี้ พวกเขามองเห็นวิถีกระสุนของทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าใส่กันเหมือนงูไฟได้อย่างชัดเจน

"ยิงกันดุขนาดนี้ นี่มันส่งกองทัพมาเลยหรือไงวะ" จ้าวถงที่อยู่ข้างๆ พึมพำด้วยความหวาดผวา

ปืนเล็กยาว ปืนกล ลูกระเบิด แถมยังมีปืนซุ่มยิงอีก นี่มันทำศึกขนาดย่อมกันอยู่หรือไง

ไหนบอกว่าสงครามข่าวกรองเป็นการต่อสู้ในเงามืดไงวะ หลอกลวงกันทั้งเพ! นี่คือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในใจของพวกหวังเฟิงทุกคน

"ระวัง มีรถพุ่งตรงมาแล้ว!" เสียงของฉีจื้อดังขึ้นในหูฟังทันที

"ทอม ปล่อย 'สวิตช์เบลด' เลย ฉันจะบุกชาร์จเข้าไปตรงๆ!"

พอไรอันได้ยินเสียงปืนบนเขา ก็รู้ทันทีว่าทางเกาหลีใต้เริ่มเปิดฉากยิงกันแล้ว

ดังนั้นเขาจึงคิดจะเปลี่ยนแผน เขาจะพุ่งตรงเข้าไปที่ค่ายพัก แล้วประจันหน้าอัดเป้าหมายระยะประชิดไปเลย!

เดิมที "สวิตช์เบลด" เตรียมไว้จัดการเจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่น ส่วนที่เหลือเอาไว้รับมือกับศัตรูทางเนินดิน

แต่ในเมื่อเป้าหมายตื่นตัวแล้ว เขาก็พร้อมจะเล่นไม้เด็ดไปเลย ใช้โดรนปูพรมถล่มให้ราบก่อนรอบหนึ่ง แล้วค่อยนำกำลังบุกเข้าไปเด็ดหัวเป้าหมาย!

ทอมที่อยู่แนวหลัง ตอนที่พวกไรอันออกเดินทาง เขาก็เริ่มขนท่อปล่อยทรงกระบอกขนาดใหญ่ออกจากรถแล้ว ซึ่งนั่นก็คือแท่นปล่อย "สวิตช์เบลด"

"บันทึกข้อมูลเสร็จสิ้น พร้อมปล่อยได้ทุกเมื่อครับ"

เจ้าหน้าที่ข่าวกรองคนหนึ่งกดแป้นบนแท็บเล็ตอยู่สองสามที ก่อนจะหันไปบอกทอม

"เร็ว ปล่อยเลย ทั้งหมด!"

ทอมโบกมือ สั่งให้ปล่อยโดรนทั้งห้าลำออกไปพร้อมกันทันที

"ปล่อย 'สวิตช์เบลด'!" สิ้นเสียงคำสั่ง

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง

เสียงทึบหนักดังขึ้นห้าครั้งติดต่อกัน จากนั้นโดรนห้าลำก็พุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไป 3 กิโลเมตร

มันเร็วมากจริงๆ ถึงขั้นบินแซงขบวนรถของพวกไรอันที่ออกตัวไปก่อน แล้วพุ่งเข้าสู่เหนือน่านฟ้าของค่ายพักในพริบตา

"หนึ่ง สอง ล็อกเป้าหมาย เริ่มโจมตี!"

"สาม สี่ ห้า ล็อกเป้าหมาย เริ่มโจมตี!"

พลควบคุมปรับข้อมูลบนหน้าจอแท็บเล็ตเล็กน้อย จากนั้นโดรนก็เริ่มดำดิ่งทิ้งตัวลงมา

"กระจายตัว รีบกระจายตัวเร็ว!" หวังเฟิงกับจางเหว่ยได้ยินเสียงบนฟ้า พอเงยหน้ามองก็รีบตะโกนลั่น ร่างกายพุ่งเข้าหาที่กำบังใกล้ที่สุดอย่างลนลาน

คนขับรถที่อยู่ในกระโจมมองโกล พอได้ยินเสียงข้างนอก ก็รีบพาตัวคุณกงพุ่งหนีออกมาเป็นคนแรก

ส่วนกระโจมอีกหลัง มีร่างหนึ่งถูกผลักซวนเซออกมาข้างนอก

ตูม ตูม ตูม

กระโจมมองโกลทั้งสามหลังถูกโดรนพุ่งชนเข้าเป้าเต็มๆ เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทตามมาทันที

คุณกงถูกคนขับรถกระชากตัวออกมาได้ทันท่วงที นอกจากจะถูกแรงอัดอากาศซัดจนกลิ้งคะมำและมีแผลถลอกนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก

พวกหวังเฟิงกับจางเหว่ยอยู่ด้านนอกกันหมด กระโจมที่พวกเขาเคยอยู่จึงไม่มีใคร

แต่ว่า กระโจมของซุนอีอีกับหยางเถียนล่ะ…