บทที่ 94 คุ้มเกินราคา

สายตาของซุนอีอีพร่ามัวดับวูบไปเป็นพักๆ ในหูมีแต่เสียงวิ้งแหลมสะท้อนก้องไม่หยุด

เมื่อครู่นี้เธอกำลังนอนพักอยู่ จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงปืนระลอกหนึ่ง ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ข้างนอกก็มีเสียงตะโกนลั่นของพวกหวังเฟิงแทรกเข้ามา

เธอเพิ่งลุกเดินไปถึงหน้าประตูหวังจะดูลาดเลา แต่กลับรู้สึกเหมือนมีใครบางคนผลักเธอจากด้านหลังอย่างแรง จากนั้นเสียงระเบิดกัมปนาทก็แผดลั่น

โดรนอีกสองลำที่พุ่งเข้าใส่พวกฉีจื้อสามคนก็ระเบิดตามมาติดๆ

ทว่าเมื่อเทียบกับพวกเธอแล้ว สัญชาตญาณการตอบสนองของพวกฉีจื้อเร็วกว่ามาก ทั้งยังหาทางเอาตัวรอดได้คล่องตัวกว่า

พวกเขากลิ้งหลบไปอีกฟากของเนินดินทันควัน แม้จะโดนแรงอัดจนหน้าตามอมแมมคลุกฝุ่น แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไร

ดาดาดา!

เสียงปืนเอ็มสี่รัวกระหน่ำ ไรอันถีบเปิดประตูรถแล้วใช้เท้าข้างหนึ่งยันค้างไว้ ยกปืนเล็กยาวขึ้นเล็งสาดกระสุนใส่พวกฉีจื้อสามคนที่เพิ่งพลิกตัวหลบแรงระเบิดจากโดรนมาหมาดๆ

แต่เพราะตัวรถกระแทกสั่นสะเทือนอย่างแรง จึงมีเพียงบัวลอยที่ถูกกระสุนถากไปเล็กน้อย ฉีจื้อรีบกระชากคอเสื้อดึงเพื่อนร่วมทีมกลิ้งพลิกกลับมาอีกฝั่ง โดยไม่สนใจว่าผิวดินจะร้อนระอุแค่ไหน

"เร็ว บุกเข้าไป!" ไรอันตะโกนสั่งเสียงกร้าวพลางเปลี่ยนซองกระสุน

รถทั้งสามคันฉวยจังหวะที่พวกหวังเฟิงยังมึนงงจากแรงระเบิด เร่งเครื่องพุ่งเข้ามาจนเหลือระยะห่างจากค่ายไม่ถึง 100 เมตร

"ยิง!" พวกฉีจื้อสามคนที่ยังไม่เพลี่ยงพล้ำเริ่มเปิดฉากยิงสวนทันที

หนึ่งในรถสามคันหักเลี้ยวพุ่งลงไปในแอ่งดินขนาดใหญ่ไม่ไกลกัน ชายฉกรรจ์ 4 คนกระโดดลงมาจากรถ อาศัยความได้เปรียบของชัยภูมิระดมยิงกดดันพวกฉีจื้ออย่างหนัก

ส่วนไรอันนำรถอีกสองคันที่เหลือพุ่งไปจอดกบดานหลังกองหินโอโบซึ่งห่างจากค่ายไม่ถึง 50 เมตร พวกเขาไม่สามารถรุกคืบไปได้มากกว่านี้แล้ว เพราะพวกหวังเฟิงเริ่มได้สติตั้งแนวรับติด

เสียงปืนอันดุเดือดแผดระงมขึ้นอีกระลอก ทว่าเนื่องจากพวกหวังเฟิงเพิ่งถูกสวิตช์เบลดถล่มใส่ จึงค่อยๆ ตกเป็นรองและถูกยิงกดหัวไว้จนโงหัวไม่ขึ้น

ศัตรูบางส่วนเริ่มอาศัยแนวร่องดินคดเคี้ยวรอบทิศคืบคลานประชิดเข้ามาทุกที

"อีอี ได้สติหน่อย!" จ้าวถงอาศัยจังหวะชุลมุนเมื่อครู่พุ่งไปลากตัวซุนอีอีที่กำลังโซซัดโซเซให้ถอยมารวมกัน หลบอยู่หลังซากกระโจมมองโกลที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง

ฐานล่างของกระโจมหลังนี้ก่อด้วยหินเป็นวงกลม จึงหนาพอจะกำบังกระสุนปืนเล็กทั่วไปได้

จ้าวถงอาศัยแนวหินบังตัว ยิงสวนไปทางกองหินโอโบอย่างบ้าคลั่งพลางตะโกนเรียกเสียงลั่น

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซุนอีอีที่นั่งพิงแนวกำแพงหินถึงค่อยๆ ดึงสติตัวเองกลับมาได้

"เกิดอะไรขึ้นคะ…" ซุนอีอีสะบัดศีรษะเบาๆ ถามด้วยความมึนงง

"พวกเราโดนซุ่มโจมตี! แล้วหยางเถียนล่ะ" จ้าวถงหดตัวหลบวิถีกระสุนกลับเข้ามา อาศัยจังหวะเปลี่ยนซองกระสุนถามรัวเร็วอย่างร้อนรน

ส่วนกฎระเบียบที่ห้ามขานชื่อจริงระหว่างปฏิบัติการ ในวินาทีหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ใครจะมีกะจิตกะใจมาสนใจกันอีก

"หยางเถียนเหรอ… จริงด้วย เมื่อกี้หยางเถียนผลักฉันออกมา!"

ซุนอีอีชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนจะอุทานด้วยความตกใจแล้วผวาตัวจะลุกขึ้น หยางเถียนยังติดอยู่ในกระโจมที่พังถล่มลงมาครึ่งหลังข้างๆ พวกเขานี่เอง!

"หมอบลง!" จ้าวถงกระชากตัวเธอกลับลงมาทันควัน

"หยางเถียน… หยางเถียนยังอยู่ข้างในค่ะ!" ซุนอีอีละล่ำละลักบอก

"หมอบต่ำไว้ อาศัยแนวกำบังค่อยๆ ขยับไป ดูตรงช่องโหว่นั่นซิว่าเห็นเธอไหม" ถึงในใจจ้าวถงจะร้อนรนไม่แพ้กัน แต่ยังพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด

ซุนอีอีกัดฟัน ย่อตัวแนบผนังแล้วค่อยๆ คืบคลานไปอีกด้าน

เธออาศัยจังหวะที่พวกหวังเฟิงยิงกดดันตอบโต้ ชะโงกหน้ามองลอดเข้าไปในกระโจม บนร่างของหยางเถียนมีแผ่นไม้ทับอยู่หลายท่อน เธอนอนคว่ำแน่นิ่งไม่ไหวติง

"นกจาบฝน นกกระจอกเป็นยังไงบ้าง พอมองเห็นไหม" หวังเฟิงที่หลบอยู่ตรงกระโจมอีกหลังห่างออกไปสิบกว่าเมตรเหลือบมองซุนอีอี ก่อนจะกดวิทยุถามเสียงเบาผ่านหูฟัง

วิทยุสื่อสารหลักของพวกเขาอยู่บนรถ ระบบสื่อสารระยะใกล้ภายในทีมจึงยังใช้งานได้ตามปกติ

"นกกระจอกนอนคว่ำอยู่กับพื้น นิ่งไปเลยค่ะ" ซุนอีอีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น

"ใจเย็นๆ! ค่อยๆ ขยับเข้าไป ตรงตำแหน่งนั้นมุมวิถีกระสุนตกไม่ถึง ลากตัวหยางเถียนออกมา!" หวังเฟิงยิงสกัดไปพลางสั่งการกระตุ้นให้เธอตั้งสติ

ซุนอีอีสูดหายใจเข้าลึกๆ ติดกันหลายครั้งเพื่อดึงสติกลับมา

ในฐานะเจ้าหน้าที่สายธุรการประสานงานที่ไม่เคยผ่านสมรภูมิจริง ประสบการณ์เฉียดตายระลอกแล้วระลอกเล่าช่วยบีบให้เธอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

พอระงับความตื่นตระหนกได้แล้ว เธอก็ทำตามคำสั่งหวังเฟิง มุดเข้าไปในซากกระโจม ออกแรงดึงร่างของหยางเถียนออกมา แล้วพากลับมาหลบอยู่ข้างตัวจ้าวถง

ยังนับว่าโชคดีที่เธอเป็นเจ้าหน้าที่บรรจุของกลุ่มสอง แม้งานหลักจะเป็นฝ่ายส่งกำลังบำรุงและสนับสนุน ทว่าการฝึกสมรรถภาพทางกายไม่เคยละเลย ไม่อย่างนั้นการจะลากคนที่หมดสติทั้งตัวออกมาคงไม่มีทางทำได้

"ลองจับชีพจรดูซิ ยังเต้นอยู่ไหม" ถึงจุดนี้ เสียงของหวังเฟิงก็เริ่มแหบพร่าด้วยความตึงเครียด

"ยังมีค่ะ!" หลังจากทาบนิ้วลงบนข้างลำคอของหยางเถียน ซุนอีอีก็รีบรายงานด้วยความโล่งอก

ได้ยินคำนั้น ยกภูเขาออกจากอกของหวังเฟิงไปได้เปลาะหนึ่ง

"พิราบ คุณขยับไปดูอาการหยางเถียนหน่อย"

กระโจมมองโกลทั้งสามหลังตั้งเรียงกันเป็นมุมสามเหลี่ยม ยอดบนสุดเป็นกระโจมหลังใหญ่ ส่วนฐานด้านล่างเป็นกระโจมหลังเล็กสองหลังที่ตั้งห่างกันราวสิบเมตร

หลุมดินที่รถคันแรกแล่นเข้าไปจอดหลบอยู่ทางทิศสิบนาฬิกาของกระโจมเล็กที่หวังเฟิงหลบอยู่ จุดนั้นสามารถยิงคุกคามพื้นที่บางส่วนของกระโจมใหญ่ที่หวังเฟิงกับพิราบปักหลักอยู่ได้โดยตรง

ขณะที่กลุ่มของไรอันอยู่ทางทิศสิบเอ็ดนาฬิกา สามารถสาดกระสุนคุมพื้นที่ส่วนใหญ่บริเวณที่หวังเฟิงกับพิราบอยู่ได้อย่างสิ้นเชิง

กลับกลายเป็นกระโจมเล็กอีกหลังของจ้าวถง ที่นอกจากจะมีพื้นที่ส่วนน้อยตกอยู่ในแนวยิงของพวกไรอันแล้ว จุดนั้นกลับเป็นจุดที่ปลอดภัยที่สุดในเวลานี้

เพราะพื้นที่ส่วนใหญ่มีกระโจมสองหลังด้านหน้าช่วยบังไว้ มิหนำซ้ำด้านข้างยังได้เนินดินที่พวกฉีจื้อปักหลักอยู่ช่วยกำบังให้อย่างมิดชิด

เดิมทีหวังเฟิงตั้งใจจะให้คุณกงพักอยู่ที่นั่น แต่อาจารย์กลับให้ผู้หญิงสองคนในทีมพร้อมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเสบียงบางส่วนเข้าไปอยู่แทน

เมื่อพิราบได้ยินคำสั่งของหวังเฟิง เขาก็ก้มตัวต่ำ วิ่งอ้อมไปยังจุดที่พวกจ้าวถงอยู่อย่างรวดเร็ว หลังจากตรวจดูอย่างละเอียดแล้วจึงรายงานผ่านหูฟัง

"ไม่มีอะไรร้ายแรง แค่สลบไป น่าจะมีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย แผ่นหลังถูกท่อนไม้กระแทกจนมีรอยฟกช้ำ ยังไม่พบสัญญาณเลือดออกภายใน หรือถ้ามีก็คงไม่มาก"

ได้ยินพิราบยืนยันแบบนั้น หวังเฟิงถึงได้โล่งอกอย่างแท้จริง

อันที่จริง ปัจจัยหลักคือสวิตช์เบลดรุ่น 300 บรรจุดินระเบิดไว้ไม่มาก อานุภาพทำลายล้างพอๆ กับลูกระเบิดขว้างหนึ่งลูกเท่านั้น ประกอบกับกระโจมมองโกลมีพรมสักหลาดผืนหนาคลุมไว้ด้านนอก แรงทำลายส่วนใหญ่จึงถูกสกัดกั้นไว้ด้านนอกเกือบหมด

หยางเถียนเพียงแค่ถูกคลื่นกระแทกที่ลดทอนลงไปมากซัดเข้าใส่ แถมยังโดนท่อนไม้หล่นใส่หลังซ้ำเข้าให้อีก ถึงได้หมดสติไป

หากเปลี่ยนเป็นรุ่น 600 ที่มีอานุภาพสูงกว่า ผลลัพธ์ก็คงไม่แน่ว่าจะออกมาแบบนี้

ทว่ารุ่น 600 นั้นปกติจะพบเห็นได้แค่ในสนามรบหลัก เพื่อใช้จัดการกับเป้าหมายหุ้มเกราะและสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่เท่านั้น

หวังเฟิงหันไปมองคุณกงที่คนขับรถช่วยพาไปหลบอยู่ข้างรถตรงเนินดินอย่างปลอดภัย เมื่อหมดเรื่องให้ต้องพะวักพะวง เขาก็เริ่มสั่งการให้คนที่เหลือมุ่งสมาธิไปที่การยิงตอบโต้

ทางด้านคุณกงได้หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมา กำลังสนทนากับใครบางคน

"แน่ใจนะว่าไม่มีคนอื่นอีกแล้ว"

"ผอ. ครับ พวกเราสแกนพื้นที่โดยรอบรัศมี 20 ตารางกิโลเมตรแล้ว ไม่พบเป้าหมายเคลื่อนไหวอื่นเลยครับ"

"แล้วหางที่ตามมาล่ะ เก็บกวาดหมดหรือยัง"

"เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ"

"งั้นก็เคลื่อนกำลังได้ ช่วยแบ่งเบาแรงกดดันให้พวกหวังเฟิงหน่อย"

"รับทราบครับ ผอ. อีกสิบนาทีจะถึงจุดนัดหมายครับ"

หลังจากวางสาย คุณกงก็หันไปมองทางแนวเทือกเขาอินซานที่เสียงปืนกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดยิ่งกว่าเดิม แล้วจู่ๆ ก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา

"ประกันรอบนี้ ซื้อได้คุ้มค่าจริงๆ"