บทที่ 100 วันแห่งการแบกอิฐ

หลี่เฉียงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"พ่อไปพูดอะไรตอนไหนกัน~"

"ก็พ่อดันไปพูดว่ารถคันนั้นเอาไว้รับส่งเด็กไง~ แถมยังลากผมไปเอี่ยวจนพลอยโดนด่าไปด้วยเนี่ย~"

หลี่ฟานแกล้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจ แต่มุมปากที่กระตุกยิ้มกลับฟ้องว่าอารมณ์ของเขาตอนนี้โคตรจะดี

ส่วนเรื่องที่ย่าพูด ก็คิดซะว่าแกตดทิ้งไปก็แล้วกัน

พอหลี่เฉียงฟังจบก็พลันถึงบางอ้อ ยิ้มเจื่อนออกมาทันที

พูดถึงเรื่องรถสามล้อของย่า มันก็น่าขำจริงๆ นั่นแหละ หลานชายคนโตอย่างหลี่เผิงเฉิงอายุตั้ง 32 ปีถึงเพิ่งจะได้แต่งงาน เพิ่งแต่งไปเมื่อช่วงครึ่งแรกของปีนี้นี่เอง ตอนนั้นย่าเจอหน้าใครเป็นต้องยิ้มแป้นหัวเราะร่า อารมณ์ดีติดต่อกันหลายเดือน

พอแต่งงานได้แค่อาทิตย์เดียว ย่าก็แจ้นเข้าอำเภอไปถอยรถสามล้อมาคันหนึ่ง ไม่ได้เอาไว้ขนของ แต่เอาไว้รับส่งคน แล้วรับส่งใครล่ะ? ก็รับส่งเด็กน่ะสิ

นี่คือเริ่มเพ้อฝันไปถึงขั้นจะได้อุ้มเหลนแล้ว~

ย่าขี่รถสามล้อไม่เป็นมาทั้งชีวิต แต่เพื่อเหลนที่ยังไม่มีแม้แต่เงา กลับยอมทุ่มเทฝึกปรืออย่างหนัก คนทั้งบ้านช่วยกันเกลี้ยกล่อมก็ไม่ฟัง ใครห้ามเข้าหน่อยก็จะโดนแกถลึงตาขาวใส่ จ้องเขม็งจนน่าขนลุก

แต่ยังดีที่มันเป็นรถสามล้อคันเล็ก ไม่มีกระบะบรรทุก ขี่ช้าๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร แกแล่นวนไปเวียนมาอยู่หน้าบ้านสามวัน สุดท้ายก็ขี่เป็นขึ้นมาจริงๆ

ย่าตอนนั้นฮึกเหิมกระชุ่มกระชวยมาก ขี่รถสามล้อคันเล็กตระเวนไปทั่วหมู่บ้านอยู่ครึ่งค่อนเดือน เจอหน้าใครก็บอกว่าพอเหลนคลอด จะขี่สามล้อพาไปเที่ยวเล่น

แต่วันชื่นคืนสุขก็อยู่ได้ไม่นาน ทางฝั่งพี่เผิงเฉิงดันเกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อน ระหองระแหงกับเมีย ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวัน

คราวนี้อย่าว่าแต่เรื่องอุ้มเหลนเลย แม้แต่เมียที่ยอมทุ่มเงินก้อนโตสู่ขอมาจะรั้งไว้ได้หรือเปล่ายังไม่รู้ เพราะเรื่องนี้นี่เอง หลี่เฉียงที่แต่ก่อนเคยเร่งให้หลี่ฟานหาคู่บ้างเป็นพักๆ พอเจอเหตุการณ์นั้นเข้าไปก็ไม่กล้าเร่งอีกเลย กลัวจะเจอปัญหาแบบเดียวกัน

ส่วนย่าก็หน้าบึ้งตึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน รถสามล้อคันเล็กนั่นก็ไม่แตะอีกเลย จอดล็อกทิ้งไว้ในลานบ้านจนฝุ่นจับหนาเตอะ

วันนี้หลี่เฉียงดันไปเปิดประเด็นขึ้นมา ก็เท่ากับไปสะกิดแผลใจของย่าชัดๆ

“ตอนนี้ทางพี่เผิงเฉิงเป็นยังไงบ้างเหรอครับ”

หลี่ฟานพุ้ยข้าวเข้าปากพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

หูเยว่ส่ายหน้า “เรื่องของเขาพวกเราก็เข้าไปยุ่งไม่ได้หรอก ตัวเขาไม่พูด ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

หลี่เฉียงยกเบียร์ที่เหลือในขวดดื่มจนหมดแล้วเรอเอิ๊กออกมา

“พ่อได้ยินลุงใหญ่ว่า น่าจะกลับมาช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์นะ ถึงตอนนั้นแกค่อยไปถามเอาก็แล้วกัน”

หลี่ฟานเบะปาก เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวสักนิด “ไหนว่าไม่กลับไม่ใช่เหรอครับ”

“ไม่รู้สิ คงยังคาราคาซังเรื่องเมียเขานั่นแหละ กินข้าวๆ กินเสร็จจะได้ไปทำงาน”

หลี่เฉียงพูดจบก็ยกชามข้าวขึ้นมา ตั้งหน้าตั้งตาพุ้ยข้าวในชามต่อ

พอกินเสร็จ สองพ่อลูกก็ไม่รอช้า รีบเดินไปห้องเก็บของหยิบพลั่วกับค้อน จากนั้นก็หอบมัดลำไม้ไผ่ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือขึ้นท้ายกระบะรถ แล้วพากันขี่มุ่งหน้าไปยังบ่อปลา

“ไม้ไผ่นี่เอามาจากไหนเหรอครับ”

หลี่ฟานที่นั่งอยู่เบาะข้างเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ซื้อมาเมื่อเช้าน่ะ ไม่กี่ตังค์หรอก”

หลี่เฉียงจับแฮนด์รถพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ

พอถึงที่หมาย สองพ่อลูกก็ไม่ได้รีบร้อนลงมือทำงาน ต่างคนต่างหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างรู้กัน เดินวนรอบบ่อเล็กหนึ่งรอบ แวะคุยเล่นกับพวกนักตกปลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปยืนบนคันนาทอดสายตามองไปยังบ่อใหญ่

“พรุ่งนี้ก็ต้องสูบน้ำแล้วใช่ไหมครับ”

“อืม เดี๋ยวค่อยไปยืมเครื่องสูบน้ำจากหลี่ฉางหมิง”

“งั้นตอนค่ำพ่อไปยืมให้ ส่วนสูบน้ำเสร็จแล้วจะปล่อยปลาได้ตอนไหนล่ะ”

“อันนั้นไม่รีบครับ น่าจะอีกสักครึ่งเดือนได้”

หลี่ฟานคาบบุหรี่ตอบไปเรื่อยเปื่อย เขาตั้งใจจะรอให้ระดับบ่อตกปลาอัปเกรดก่อนค่อยเริ่มปล่อยปลาลงบ่อใหญ่ ตอนนี้ขอบเขตของระบบครอบคลุมแค่บ่อเล็ก หลังอัปเกรดแล้วน่าจะขยายไปกินพื้นที่กว้างขึ้น

รอให้ระบบครอบคลุมถึงบ่อใหญ่ก่อน ในใจเขาถึงจะพออุ่นใจขึ้นมาบ้าง เกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมา อย่างน้อยระบบก็น่าจะพอช่วยค้ำจุนไว้ได้

สูบบุหรี่หมด ทั้งสองก็เดินตรงไปยังรถสามล้อบนถนนดินอย่างรู้ใจกัน หยิบเครื่องไม้เครื่องมือจากกระบะท้าย แล้วหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังสวนต้นไม้

ตอนแรกทั้งคู่ยังดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่ไม่นานหลี่เฉียงก็นำหลี่ฟานทำจนเริ่มคล่องมือ

เริ่มจากหาปลายด้านหนึ่งของตาข่ายล้อมรั้ว จากนั้นนำลำไม้ไผ่หนาเท่านิ้วหัวแม่มือมาร้อยสลับไปมาตามช่องตาข่าย พอร้อยได้ที่ก็ดึงตาข่ายขึ้นสูง นำมาร้อยผ่านยอดไม้ไผ่อีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าตาข่ายจะไม่หลุดร่วงลงมา จากนั้นก็ปักลงดินได้เลย

หลี่ฟานคอยร้อยไม้ไผ่อย่างต่อเนื่อง ส่วนหลี่เฉียงคอยปักเสาไม้ไผ่ลงดิน พลางยกค้อนขึ้นตอกให้เสาฝังลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้เป็นระยะๆ

พวกเขาวัดระยะปักเสาไม้ไผ่หนึ่งต้นทุกๆ ประมาณสี่เมตร ทั้งสองคนแบ่งหน้าที่ช่วยกันทำอย่างเป็นระเบียบ

“เดี๋ยวคงต้องไปขนอิฐมาสักหน่อย เอามากดทับชายด้านล่างไว้ กันไม่ให้ไก่มุดหนีออกมาได้”

มือของหลี่เฉียงยังขยับไม่หยุด ปากก็พึมพำไปด้วย

“เอาดินกลบไว้ไม่ได้เหรอครับ”

หลี่ฟานถามอย่างสงสัย

“คงไม่ได้ผลหรอก ไก่พวกนี้ชอบคุ้ยเขี่ยหาของกินในดิน คุ้ยไปคุ้ยมา เผลอๆ ตาข่ายเปิดหมด”

ได้ยินคำอธิบายของพ่อ หลี่ฟานก็ถึงบางอ้อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หูเยว่ที่ล้างถ้วยชามที่บ้านเสร็จแล้วก็รีบตามมาช่วยอีกแรง

ตอนนี้สวนต้นไม้ถูกล้อมไปแล้วหนึ่งด้าน หลี่เฉียงจึงหยุดมือไว้แค่นั้น เอ่ยปากบอกทุกคนก่อนจะขี่รถสามล้อออกไปหาเศษอิฐ

หลังจากจัดสรรพื้นที่หมู่บ้านชนบทใหม่ การสร้างบ้านเรือนย่อมมีเศษอิฐหักเหลือทิ้งไว้ ไม่มีใครเอาอยู่แล้ว เดินวนดูรอบๆ ก็หาเจอได้ไม่ยาก

หลี่ฟานร้อยตาข่ายล้อมรั้วไปพลาง มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อกดรีโมตอยู่เป็นระยะๆ

ตอนนี้เวลาเกือบจะบ่ายโมงแล้ว ทว่าปลาเฉาดำตัวใหญ่ของวันนี้ยังไม่มีใครดึงขึ้นมาได้เลย ทำเอาหลี่ฟานเริ่มใจคอไม่ดี

ถ้าสุดท้ายไม่มีใครเอาขึ้นมาได้จริงๆ งานนี้มีหวังขาดทุนย่อยยับแน่

รอดูอีกหน่อย ถ้าถึงบ่ายสองแล้วยังไม่มีใครได้ปลา จะเปิดโหมดฮุบกระจายไม่ให้หยุดพักเลยคอยดู

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่เฉียงก็สวมหมวกสานขี่รถสามล้อกลับมาพร้อมเสียงกระทบดังกุกกัก ฟังจากเสียงแล้ว ท่าทางจะได้อิฐมาเพียบ

หลี่เฉียงจอดรถ กวาดตามองคันนา ก่อนจะประคองอิฐหักครึ่งก้อนนับสิบก้อนเดินมุ่งหน้ามายังสวนต้นไม้อย่างไม่ลังเล

หลี่ฟานเห็นดังนั้นก็วางมือจากงานตรงหน้า เดินเข้าไปช่วยขนอิฐ

เหล่านักตกปลาในบ่อเห็นเข้าก็พากันขำ ถ่ายรูปส่งเข้าไปในกลุ่มแชต

‘วันนี้เถ้าแก่หลี่ขาดทุนย่อยยับ ถึงขั้นต้องมาแบกอิฐแล้วโว้ย’

หลี่ฟานงอหลังโดยไม่รู้ตัว สองแขนอุ้มก้อนอิฐไว้จนท่าเดินดูพิลึกพิลั่น ให้ตายเถอะ มุกตลกในเน็ตไม่ได้พูดเกินจริงเลย อิฐพวกนี้มันร้อนลวกมือจริงๆ

“แกไม่ต้องทำแล้ว พ่อขนคนเดียวชิลๆ อยู่แล้ว”

หลี่เฉียงขมวดคิ้วมองหลี่ฟานที่เพิ่งเดินไปรอบเดียวก็เหงื่อท่วมหัว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก

หูเยว่ที่อยู่ข้างๆ ช่วยเสริม “ใช่แล้ว เมียก็ยังไม่ได้แต่ง ไม่กี่วันมานี้โดนแดดเผาจนดำไปหมดแล้ว รีบไปร้อยตาข่ายต่อเลยไป๊”

หลี่ฟานหัวเราะแห้งๆ ตอนทำงานเซลส์เขาก็ไม่ได้ใช้แรงขาเดินสักเท่าไร ออกไปไหนก็นั่งรถตลอด พอกลับมาบ้านได้ไม่กี่วันก็โดนแดดเผาจนดำเป็นถ่าน แถมเขาก็ไม่ชินกับการใส่หมวกสานด้วย กะดูแล้วขืนปล่อยไว้แบบนี้อีกสักพัก คงได้กลายร่างเป็นคนแอฟริกาแน่ๆ

หลี่เฉียงก้าวเท้าอย่างคล่องแคล่ว ขนอิฐไปวางไว้ในสวนต้นไม้ งานแค่นี้สำหรับคนที่ตรากตรำทำงานอยู่บ้านมาทั้งปีอย่างเขาถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก

พอขนอิฐในกระบะรถหมดแล้ว หลี่เฉียงก็เดินออกมาด้านนอกตาข่าย เริ่มนำก้อนอิฐไปกดทับตามแนวชายตาข่ายล้อมรั้วไว้