บทที่ 99 รถที่มีเด็กมาด้วย

ใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยง หลี่ฟานลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายคลายขาที่เริ่มเมื่อยล้า แล้วสาวเท้าเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ต้องรีบกลับไปเตรียมส่งข้าวส่งน้ำแล้ว

พอถึงบ้านก็เห็นว่าเตรียมกันไปเกือบเสร็จแล้ว หลี่เฉียงกับหูเยว่ยืนอยู่ข้างโต๊ะในห้องโถงใหญ่ กำลังช่วยกันปิดฝากล่องข้าว

หลี่ฟานรีบก้าวเข้าไปดู พลางยื่นมือเข้าช่วยแล้วเอ่ยปาก

"วันนี้ไวจังครับ"

"ทำบ่อยเข้ามันก็คล่องเองแหละ แม่ว่าไอ้หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเนี่ยทำง่ายสุดแล้ว ตุ๋นหม้อเดียวชั่วโมงเดียวก็เสร็จ"

หูเยว่พูดพลางหัวเราะร่วน

หลี่ฟานยิ้มพลางพยักหน้า พอหลี่เฉียงเห็นว่าแพ็กเสร็จเกือบหมดแล้ว ก็รีบยกกล่องข้าวไปใส่ท้ายกระบะรถสามล้ออย่างกระฉับกระเฉง

"จริงสิพ่อ ค่าเหล้าเมื่อคืนพวกเขายังไม่ได้จ่ายเลย ช่างเถอะ เดี๋ยวผมไปด้วยดีกว่า"

ทีแรกหลี่ฟานกะจะให้หลี่เฉียงไปเก็บเงิน แต่คิดไปคิดมาก็ยังไม่ค่อยวางใจ จึงถือกล่องข้าวที่เหลืออีกสองสามกล่องเดินตามออกไป

หลี่เฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองดังฉาด "ว่าแล้วเชียวทำไมรู้สึกแหม่งๆ ลืมจ่ายค่าเหล้าให้อาสองเนี่ยเอง จริงสิ ที่บ้านยังเหลืออยู่อีกตั้งลังหนึ่ง เดี๋ยวค่อยเอาไปคืนให้อาสองที่บ้านนะ"

"ฮ่าๆ เงินน่ะผมจ่ายไปตั้งแต่เช้าแล้ว ส่วนลังนั้นก็ไม่ต้องคืนหรอก เก็บไว้ดื่มเองที่บ้านเถอะครับ"

หลี่ฟานกระโดดขึ้นนั่งข้างกระบะสามล้อพลางพูดยิ้มๆ

เมื่อคืนเหล้าหนิวหลานซานหมดไปหนึ่งลังเต็มๆ แต่เบียร์สี่ลังยังดื่มกันไม่หมด เหลืออยู่อีกหนึ่งลังกับเศษอีกนิดหน่อย

เมื่อคืนหลี่เฉียงกับพ่อรองและพวกเขาก็ดื่มไปคนละไม่กี่ขวด เบียร์ลังที่เหลือหลี่ฟานจึงไม่คิดจะเอาไปคืน อากาศร้อนตับแตกแบบนี้ เอาไปแช่เย็นเจี๊ยบให้พ่อจิบเล่นที่บ้าน สบายใจจะตาย

"ขวดละตั้งหลายหยวนเชียวนะ…"

หลี่เฉียงจับแฮนด์รถขี่ไปข้างหน้า ปากก็บ่นเสียดายเงิน แต่มุมปากกลับยกยิ้มแป้น

หลี่ฟานยิ้มขำแต่ไม่ได้ต่อความ

พอไปถึงบ่อตกปลา เขาก็หยิบโทรโข่งขึ้นมาตะโกนเรียก เพียงครู่เดียวเหล่านักตกปลาก็ทยอยกันมาต่อคิวรับข้าวกล่อง หลี่ฟานหยิบกระติกน้ำร้อนข้างๆ มาชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้นักตกปลาสองคน

ไอ้ของค้างสต็อกนี่ขายออกไปได้อีกสองถ้วย สบายใจเฉิบจริงๆ

พอชงบะหมี่เสร็จและนักตกปลาสองคนนั้นยกถ้วยเดินออกไป หลี่ฟานก็เหลือบไปเห็นกลุ่มของเหรินชวนเดินมารับข้าวพอดี เขาจึงขยับเข้าไปใกล้แล้วกวักมือเรียกเหรินชวนมาคุยข้างๆ

"เอ่อ พี่ชวนครับ คือเรื่องค่าเหล้าเมื่อคืน…"

จริงๆ หลี่ฟานก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง เพราะค่าที่พักเมื่อคืนรวมอยู่ในเงิน 2,000 หยวนนั้นหรือยัง ทั้งเขากับเหรินชวนก็ไม่ได้ตกลงกันให้ชัด หรือจะรวมค่าที่พักแล้วบวกค่าเหล้าเข้าไปด้วยหรือเปล่า เขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

"ใช่ๆ โทษทีจริงๆ น้องชาย พี่ก็ว่าอยู่เหมือนลืมอะไรไปสักอย่าง"

เหรินชวนนึกขึ้นได้ทันควัน เขาวางตะเกียบในมือขวาทับลงบนกล่องข้าวในมือซ้าย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

"เท่าไหร่ล่ะเถ้าแก่ 400 พอไหม"

"พี่ให้แค่ 300 ก็พอครับ เจ้าของร้านชำคนนั้นเขารู้จักกับผม"

หลี่ฟานเกาหัวพลางบอก

"ฮ่าๆ จะให้เอ็งขาดทุนได้ไง ขอโทษจริงๆ นะ พี่ลืมไปสนิทเลย"

เหรินชวนควักแบงก์ร้อยสีแดงออกมาสี่ใบ นับดูแล้วยัดใส่มือหลี่ฟานทันที

"ไม่เป็นไรครับพี่ ผมเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกัน"

หลี่ฟานยิ้มพลางยัดเงินเก็บเข้ากระเป๋า ในเมื่อเขาให้ เราก็รับไว้สิ

"งั้นตามนี้นะ พี่ขอตัวไปกินข้าวก่อน หิวไส้จะกิ่วอยู่แล้วเนี่ย"

เหรินชวนเอ่ยทักทายสั้นๆ แล้วยกข้าวกล่องเดินกลับไปยังจุดตกปลาของตัวเอง

หลี่ฟานชำเลืองมองไปทางสวนต้นไม้ข้างบ่อ เห็นว่าร่มเงาไม้ตรงนั้นถูกเหล่านักตกปลายึดพื้นที่ไปหมดแล้ว แต่ละคนนั่งยองๆ อยู่บนคันดิน หันก้นมาทางนี้ มือหนึ่งถือกล่องข้าวกินไป อีกมือก็ชี้ชวนกันดูไก่ในสวน

ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่ก็พอจะเดาทางได้ไม่ยาก

หลี่ฟานจึงหยิบโทรโข่งบนรถขึ้นมาประกาศ "พี่ๆ ครับ ถ้ากินข้าวไม่หมด อย่าทิ้งลงถังขยะนะ เทลงในสวนต้นไม้ได้เลย ถือว่าช่วยเลี้ยงไก่ไปในตัวนะครับ"

เหล่านักตกปลาต่างพยักหน้ารับคำ

"เถ้าแก่หลี่ ไก่บ้านแกนี่ใช้ได้เลยนะเนี่ย"

"รู้แล้วๆ"

"เฮ้ย ไก่มันกินข้าวสวยด้วยเหรอวะ"

"เช็ดเป็ด ไม่กินข้าวแล้วจะให้กินอะไร กินขี้รึไง"

"ไอ้บ้า กินข้าวอยู่ อย่าพูดเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้สิวะ"

บรรยากาศในบ่อตกปลาส่งเสียงจอแจคึกคักอย่างยิ่ง หลี่ฟานยิ้มกริ่ม กระโดดขึ้นรถนั่งกลับบ้าน พอลัดเลี้ยวตรงหัวมุมถนน ก็เห็นพ่อรองกำลังถือชามข้าวยืนกินอยู่หน้าประตูรั้วพอดี

"พ่อรอง เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จก็เอาพวกน้ำหวานน้ำอัดลมไปขายได้เลยนะคร้าบ"

หลี่ฟานตะโกนบอกยิ้มๆ

"ได้ๆ กินเสร็จแล้วเดี๋ยวอาไปเลย"

พ่อรองยิ้มแก้มแทบปริ

พอกลับถึงบ้าน แม่หูเยว่ก็ยกกับข้าวมาตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

"รีบมานั่งกินข้าวสิลูก ตอนบ่ายยังต้องไปทำเล้าไก่อะไรนั่นอีกไม่ใช่เหรอ"

"ครับ แค่เอาตาข่ายไปล้อมสวนต้นไม้ไว้เฉยๆ"

หลี่ฟานล้างมือเสร็จก็มานั่งลง ยกชามข้าวขึ้นมาพุ้ยเข้าปากไปสองคำ

"งั้นตอนบ่ายแม่ไปช่วยพวกแกด้วยดีกว่า มีคนช่วยเพิ่มอีกคนจะได้เสร็จไวๆ ตอนบ่ายแม่ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว"

"เอาสิครับ อยู่ใต้ร่มไม้ไม่ร้อนหรอก"

"โธ่เอ๋ย นึกไม่ถึงเลยว่าบ่อตกปลาจะค้าขายรุ่งขนาดนี้ ลูกชายนี่มันเก่งจริงๆ"

"มันแน่นอนอยู่แล้วสิแม่"

สามคนพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวคุยกันอย่างอบอุ่นเปี่ยมสุข

จนกระทั่งจู่ๆ เงาร่างของหญิงชราคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นนอกบ้าน

"อ้าว แม่ กินข้าวมาหรือยังล่ะ"

หลี่เฉียงซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะกำลังจิบเบียร์เย็นๆ อยู่ พอเหลือบไปเห็นเงาแม่ตัวเองยืนอยู่หน้าประตูก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

"กินมาแล้ว ข้าแวะมาถามเรื่องหน่อย ได้ยินคนเขาพูดกันว่าที่บ่อตกปลาของไอ้ฟานจ้างคนขี่สามล้อไปรับส่งคน แล้วยังมีเงินให้อีกเหรอ"

หญิงชราเอามือไพล่หลังเดินเข้ามา พลางถามขึ้นมาลอยๆ

หลี่ฟานกับหูเยว่ไม่ได้ส่งเสียงอะไร มีเพียงหลี่เฉียงที่พยักหน้ารับ

"ใช่ครับ ตอนนี้ที่บ่อตกปลามีคนมาเยอะขึ้น มีรถคันเดียวมันไม่ทันใจ ก็เลยให้อาสองกับหลี่ฉางหมิงมาช่วยกันวิ่ง แม่นี่หูตาว่องไวดีแท้"

หลี่เฉียงหัวเราะแหะๆ กิจการของลูกชายไปได้สวย มีหรือที่คนเป็นพ่อจะไม่ดีใจ

"แล้วแกจะไปจ้างคนนอกทำไมล่ะ ที่บ้านข้าก็มีรถอยู่คันหนึ่งไม่ใช่เหรอ ถ้าหูเยว่ไม่ยอมไปวิ่ง ข้าไปช่วยวิ่งให้ก็ได้นี่"

หญิงชราขมวดคิ้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ได้ยินคำนี้เข้า หลี่เฉียงถึงกับอึ้งไป "แม่ แม่อายุปูนนี้เข้าไปแล้ว จะให้มาทำงานแบบนี้ได้ยังไงกัน ส่วนหูเยว่เขาก็ต้องคอยทำข้าวเที่ยงให้ลูกค้า มันปลีกตัวไปไหนไม่ได้หรอก"

"ขนาดเอ้อร์หรงยังวิ่งได้เลย แล้วทำไมข้าจะวิ่งไม่ได้ล่ะ แล้วข้ายังได้ยินมาอีกว่าแกยกการค้าไปให้เอ้อร์หรงทำคนเดียวอีก มันจะเลอะเลือนเกินไปแล้ว!"

หญิงชรายิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ ถึงกับกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างขัดใจ

มือที่ถือตะเกียบกำลังคีบกับข้าวของหลี่ฟานชะงักไปนิด คิดในใจพลางถอนหายใจเงียบๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

เรื่องพรรค์นี้ ปล่อยให้พ่อเขาเป็นคนจัดการเองดีกว่า

"โธ่แม่ มันยุ่งจนหัวหมุนไปหมด เรื่องขับรถวิ่งส่งเครื่องดื่มไปๆ มาๆ นี่มันเสียเวลาจะตาย ต้องคอยจับตาดูโทรศัพท์ตลอดเวลาด้วย อีกอย่าง รถของแม่น่ะคันเล็กนิดเดียว เอาไว้ให้เด็กนั่งซ้อนท้ายน่ะพอไหว แต่ถ้าเอามาบรรทุกของมันจะไปจุอะไรได้ล่ะ เดี๋ยวรถพังขึ้นมา วันหลังจะเอาอะไรไปรับส่งเด็กๆ เล่า"

หลี่เฉียงพูดด้วยสีหน้าปวดเศียรเวียนเกล้า

พอได้ยินพ่อตัวเองพูดออกไปแบบนั้น หลี่ฟานก็แอบคิดในใจทันที… ฉิบหายแล้วไง

แล้วก็เป็นจริงตามคาด พอหญิงชราได้ยินหลี่เฉียงตอบมาแบบนั้น โทสะก็แล่นพล่านขึ้นสมองทันที

"ถ้าพังแล้วมันซื้อใหม่ไม่ได้รึไง ข้าไม่มีปัญญาจ่ายเงินเหรอไงฮะ?!!"

หญิงชราแผดเสียงเสร็จก็ตวัดสายตาไปมองหลี่ฟานที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ ก่อนจะพ่นลมหายใจฮึดฮัด

"โตป่านนี้แล้วยังไม่ยอมแต่งงานแต่งการ ดูซิว่าทำตัวเข้า!"

พูดจบ หญิงชราก็เดินสะบัดก้นจากไปอย่างเดือดดาล ทิ้งให้หลี่เฉียงนั่งทำหน้าเหวออยู่ตรงนั้น

"คุณก็นะ จะไปพูดจาแบบนั้นทำไมล่ะ ไม่ใช่ว่าตั้งใจหาเรื่องให้แม่เขาหงุดหงิดหรอกเหรอ"

หูเยว่อดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมาอย่างเหลืออด