บทที่ 98 ใบทะเบียนพาณิชย์

หลี่ฟานยิ้มพลางเดินเคียงข้างพ่อรองมุ่งหน้าไปยังบ่อปลา

ในมุมของหลี่ฟาน เขาก็รู้สึกว่าตัวเองได้กำไรเต็มๆ อยู่ดี ได้รถรับส่งมาฟรีๆ คันหนึ่ง ประหยัดเงินไปวันละ 20 หยวน ต้นทุนค่าเชือดไก่ก็ลดลง ไม่ต้องเสียเวลาเทียวไปเทียวมาเพื่อขายเครื่องดื่ม แถมยังไม่ต้องควักกระเป๋าซื้อตู้แช่ขนาดใหญ่เพิ่มอีก

โดยเฉพาะตอนเดินมาถึงริมบ่อปลาแล้วเห็นแม่ไก่แก่สี่ตัวนั้นในดงไม้ข้างๆ ก็ยิ่งตอกย้ำให้เขามั่นใจในความคิดของตัวเองมากขึ้น

แค่ล้อมรั้วดงไม้เอาไว้ ช่วงแรกเลี้ยงสักสองสามร้อยตัวก็ไม่มีปัญหา แถมพอเลี้ยงไว้ข้างบ่อปลา อาหารสัตว์ก็แทบไม่ต้องซื้อ ข้าวที่เหลือกินตอนเที่ยงของพวกนักตกปลาก็แค่กวาดหว่านลงไปในดงไม้ ใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่าสุดๆ

เหล่านักตกปลาเริ่มทยอยล้อมวงเข้ามาซื้อน้ำ

"เถ้าแก่หลี่ ข้าวผัดไข่นายมันก็อร่อยดีอยู่หรอก แต่มันเยิ้มไปหน่อยนะ"

"ถ้าไม่มันเยิ้ม พวกนายจะยอมควักเงินซื้อน้ำกินเรอะ ฮ่าๆ"

"ข้างๆ เริ่มเลี้ยงไก่แล้วเหรอเนี่ย ถ้าตกปลาไม่ได้ อุ้มไก่กลับบ้านสักตัวได้ไหม"

"ถ้าแกตกปลาเฉาดำตัวใหญ่ได้ ก็น่าจะอุ้มไก่กลับไปได้สักตัวว่ะ ฮ่าๆ"

เหล่านักตกปลารุมล้อมรถสามล้อของพ่อรอง ต่อคิวจ่ายเงินพลางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

หลี่ฟานยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แม้จะไม่รู้ว่าทำไมคำว่า 'เถ้าแก่หลี่' ถึงกลายเป็นคำเรียกติดปากที่คนยอมรับได้ง่ายขนาดนี้ แต่อย่างน้อยมันก็ฟังดูสนิทสนมกว่าคำว่า 'เจ้านาย' อยู่พอสมควร

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่าส่วนใหญ่แทบไม่มีคนคุ้นหน้า คนที่มาเมื่อวานมีแวะเวียนมาอีกสองสามคนในวันนี้ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นสนิทกัน

พ่อรองที่อยู่ข้างๆ พอส่งเครื่องดื่มเสร็จก็ตั้งท่าจะยืนคุยเล่นกับหลี่ฟานต่อ แต่ถูกเขาคะยั้นคะยอให้กลับไปพักผ่อนเสียก่อน

เห็นเหงื่อที่ไหลท่วมหัวแบบนั้น เขาอดกลัวไม่ได้ว่าพ่อรองจะวูบหมดสติไปเสียก่อน

หลี่ฟานเดินดูรอบๆ หนึ่งรอบ เห็นบางคนใช้คันเบ็ดยาว แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร บ่อตกปลาเพิ่งเปิดใหม่ กฎระเบียบบางอย่างไม่จำเป็นต้องเข้มงวดจนเกินไป ยิ่งเมื่อวานพี่หวงก็ใช้คันยาว ไม่อย่างนั้นการจะงัดปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นมาด้วยคันสั้นคงยากเอาเรื่อง

ตราบใดที่นักตกปลาฝั่งตรงข้ามไม่ว่าอะไร และคนข้างซ้ายขวาไม่มีปัญหา เขาก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย

เขาเดินไปยังร่มเงาใต้ต้นไม้ในดงไม้ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสองสามใบแล้วส่งเข้าไปในกลุ่ม ทำเอาสมาชิกที่ติดงานจนไม่มีเวลามาตกปลาต่างพากันอิจฉาตาร้อน

"คำว่าอิจฉาพิมพ์จนแป้นจะพังแล้วเนี่ย"

"พรุ่งนี้กูเอาแน่!"

"คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฐานะการเงินของสมาชิกในกลุ่มจะมั่นคงขนาดนี้"

"มีใครสอยปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นมารึยัง"

หลี่ฟานพิมพ์ตอบไปสั้นๆ "วันนี้ปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นแน่นอน ไม่ต้องรีบ"

เมื่อเห็นข้าวโพดลอยละลิ่วจากกระบวยลงสู่ผืนน้ำ เม็ดอาหารโปรยปรายลงกระทบผิวน้ำ เหยื่อก้อนเล็กก้อนใหญ่ทิ้งตัวจมลงไป อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาทันตา

การโปรยเหยื่อล่อนี่มันดีจริงๆ ประหยัดแรงเลี้ยงปลาไปได้ตั้งเยอะ

พอเห็นนักตกปลาคนหนึ่งยิ้มแก้มแทบปริตอนวัดได้ปลาบรีม หลี่ฟานก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปวิดีโอด้วยความคึกคัก

"ดูเอาเถอะครับ ดิ้นพึ่บพั่บเลย! กินเบ็ดไม่หยุด ปลาบรีมเข้าโหมดฮุบกระจายแล้วครับ"

เขาบรรยายไปพลางถ่ายคลิปไป พลอยทำให้นักตกปลาข้างๆ หัวเราะร่วนกันเป็นแถว

"ฮึ่ม บ่อของเถ้าแก่นี่ตกง่ายจริงๆ คราวหน้าฉันจะมาล่าปลาเฉาดำตัวใหญ่บ้าง"

หลี่ฟานยิ่งรู้สึกว่าแผนการตลาดของตัวเองสมบูรณ์แบบเหลือเกิน นักตกปลาที่มีฝีมือหน่อยก็มุ่งเป้าไปที่รางวัลปลาไซซ์ยักษ์ แน่นอนว่าสุดท้ายคนที่จะคว้ามันไปได้ก็มีแค่คนเดียว เขาไม่มีทางขาดทุนอยู่แล้ว ส่วนพวกมือใหม่ส่วนใหญ่ก็ตกได้ปลาบรีมกับปลาเฉา ความหนาแน่นของปลาบรีมในบ่อเล็กทำให้มือใหม่พวกนี้ไม่มีทางตกไม่ได้สักตัว ประสบการณ์ที่ได้จึงยอดเยี่ยมสุดๆ วัดปลาติดๆ กันแทบไม่หยุดหย่อน

และตราบใดที่พวกมือใหม่เหล่านั้นเอากลับบ้านไปคนละไม่เกินสิบหรือยี่สิบชั่ง เขาก็ไม่มีวันขาดทุน มีแต่จะได้กำไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบางคนที่เอาไปแค่สี่ห้าตัว

เหตุผลที่เขารู้สึกว่าแผนการตลาดของตัวเองยอดเยี่ยมมาก ก็เพราะประโยคที่นักตกปลาคนนั้นเพิ่งพูดออกมา ว่าคราวหน้าจะมาล่าปลาเฉาดำตัวใหญ่บ้างนั่นแหละ

ความหนาแน่นของปลาบรีมทำให้พวกมือใหม่เริ่มฮึกเหิมลำพองใจ เหมือนอย่างที่พี่หวงเคยเป็น

โดยเฉพาะการได้เห็นคนอื่นสอยปลาเฉาดำตัวใหญ่ขึ้นมาได้ทุกวัน มันยิ่งกระตุ้นให้คันไม้คันมือจนอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า ถ้าฉันลองล่าปลาเฉาดำตัวใหญ่ดูบ้าง วันนี้ก็คงฟันเงิน 300 หยวนไปแล้วสิเนี่ย

หลี่ฟานมองว่านี่คือวงจรที่ส่งผลดีอย่างยิ่ง กลไกรางวัลของปลาเฉาดำตัวใหญ่ทำให้พวกเซียนปลาละเว้นปลาบรีมในบ่อ ส่วนมือใหม่ก็ตกปลาบรีมได้อย่างต่อเนื่อง พลางเฝ้ามองพวกเซียนสู้กับปลาเฉาดำตัวใหญ่ ความคิดจะค่อยๆ เปลี่ยนไป จนวันหนึ่งก็จะต้องลองกระโจนลงมาล่าปลาเฉาดำตัวใหญ่ดูบ้าง

โกยกำไรได้ไม่รู้จบ เงินทองเยอะจนนับแทบไม่หวาดไม่ไหว

เชือดต้นหอมได้ไม่มีหมด มือใหม่หน้าใหม่พร้อมให้เชือดอยู่เสมอ

ตอนนี้แค่รอให้บ่อใหญ่พร้อมใช้งาน เขาเชื่อว่าทั้งพวกเซียนและต้นหอมมือใหม่ที่รอวันโดนเชือดจะต้องอยากย้ายสมรภูมิไปยังบ่อใหม่อย่างใจจดใจจ่อแน่นอน

เวลาแปดโมงกว่า เหล่านักตกปลาที่จองไว้เมื่อวานก็มากันครบ บ่อตกปลาแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เหลือเพียงจุดตกปลาเดียวที่ยังว่างอยู่ วันนี้ขายตั๋วตกปลาได้ทั้งหมด 39 ใบ

หลี่ฟานเดินเข้าไปถามว่าเที่ยงนี้จะกินข้าวที่นี่หรือไม่ จากนั้นจึงส่งยอดจำนวนคนกินข้าวชุดใหม่ไปให้พ่อ

ตลอดช่วงเช้า หลี่ฟานนั่งยองๆ อยู่ริมบ่อปลา เมื่อใดที่บรรยากาศเริ่มกร่อยลง เขาก็จะกดรีโมตควบคุมสักนิด ปลาเฉาดำตัวใหญ่ช่างแสนรู้จริงๆ เหมือนกับเมื่อวานไม่มีผิด มันเลือกพุ่งเป้าไปที่พวกที่ตกปลาบรีมโดยเฉพาะ สายเบ็ดเส้นเล็กๆ แบบนั้น พอกลืนเบ็ดลงคอไปได้ไม่ทันไร สายก็ขาดผึง ทำเอานักตกปลาทั้งบ่ออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงถอนหายใจด้วยความเสียดาย

อีกด้านหนึ่ง เขาก็ใช้เวลานี้ทำความรู้จักกับเหล่านักตกปลา เพราะอย่างไรเสียเขาก็ยังมีลูกค้าประจำน้อยเกินไป

ลูกค้านั้นต้องอาศัยการผูกสัมพันธ์ อาจเป็นเรื่องผลประโยชน์ อาจเป็นเรื่องบริการ และแน่นอนว่าการชวนคุยก็เป็นส่วนสำคัญ นักตกปลาบางคนรู้สึกว่าเถ้าแก่อัธยาศัยดี คุยถูกคอ ก็อาจจะแวะเวียนมาบ่อยขึ้น ไปมาหาสู่กันเข้า หากไม่มีปัญหาอะไรตามมา ในที่สุดก็จะกลายเป็นลูกค้าประจำที่เหนียวแน่นของบ่อไปเอง

ช่วงเวลาสิบโมงกว่า มีรถสามล้อคันหนึ่งค่อยๆ แล่นตรงมายังบ่อปลา

หลี่ฟานหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเป็นหลี่เฉียง พ่อของเขาเอง จึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหา

"ท่าทางบ่ายนี้คงต้องเหนื่อยกันทั้งบ่ายอีกแน่"

เมื่อเห็นตาข่ายล้อมที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่ในกระบะท้าย หลี่ฟานก็อดที่จะบ่นพึมพำออกมาไม่ได้

"ช่วยกันยกลงมาก่อนเถอะ เดี๋ยวพ่อต้องรีบกลับไปช่วยแม่แกทำกับข้าวอีก"

หลี่เฉียงจอดรถพลางยกมือปาดเหงื่อแล้วเอ่ยขึ้น

"แล้วลูกไก่ล่ะครับ"

"ขึงตาข่ายให้เรียบร้อยก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปซื้อกัน"

หลี่เฉียงกับหลี่ฟานช่วยกันยกม้วนตาข่ายแล้วโยนลงไปบนที่รกร้างหลังบ่อปลา พอยกของลงหมด หลี่เฉียงก็ไม่รั้งรอ เขากลับรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

หลี่ฟานยืนคิดอยู่กับที่ บ่ายนี้อย่างไรก็ต้องขนตาข่ายพวกนี้ไปที่ดงไม้อยู่ดี ตอนนี้กำลังว่างพอดี ขนไปเลยจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแรงตอนบ่ายอีกรอบ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็มานั่งพักใต้ร่มไม้ หลี่ฟานหยิบโทรศัพท์ออกมาศึกษาเรื่องการจ้างทำใบอนุญาตประกอบธุรกิจต่อ

สมัยนี้การจ้างทำใบอนุญาตสะดวกสบายมาก แค่ใช้รูปถ่ายบัตรประชาชน แล้วดาวน์โหลดแอปพลิเคชันมาสแกนใบหน้า ตัวจริงไม่ต้องเดินทางไปไหน พอเสร็จแล้วเขาก็ส่งเอกสารมาให้ทางไปรษณีย์ เพียงแต่ต้องเสียค่าบริการ 1,200 หยวน

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร หลี่ฟานก็กดชำระเงินทันที เรื่องที่สามารถแก้ปัญหาด้วยเงินได้ถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ในช่วงเริ่มต้นของบ่อตกปลาแบบนี้ จำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอด

หลี่ฟานเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาคำนวณรายได้ของวันนี้ ตั๋วตกปลา 39 ใบ หักตั๋วฟรีของผู้โชคดีไป 1 ใบ รวมเป็นเงิน 2,280 หยวน อาหารกลางวัน 42 คน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 2 ถ้วย รวมเป็นเงิน 850 หยวน

เขาเหลือบมองเหรินชวนที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนอยู่ข้างๆ เดี๋ยวตอนส่งข้าวต้องคอยเตือนเรื่องค่าเหล้าสักหน่อยแล้ว