บทที่ 97 ค่าเหล้ายังไม่ได้จ่ายเลยนะ~

พอผัดข้าวผัดไข่เสร็จไปสามกระทะ หลี่ฟานคิดดูแล้วก็ตัดสินใจผัดส่วนที่เหลือให้หมดไปเลย เมื่อกี้เขาเพิ่งเห็นหลี่ฉางหมิงขี่รถสามล้อบึ่งผ่านหน้าต่างไป ดูท่าคงมีคนมาเพิ่มอีกแล้ว

พอกระทะสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยก็ไม่รอช้า ตักน้ำมันเรปช้อนใหญ่ใส่ลงไป โยนถั่วฝักยาวดองกับพริกแห้งบนเขียงลงกระทะเริ่มผัดไฟแรงทันที

ผัดไปไม่ถึงนาที กลิ่นฉุนกึกก็ตลบอบอวลไปทั่วครัว หลี่ฟานที่เตรียมใจไว้อยู่แล้วกลั้นหายใจพลางควงตะหลิวไม่หยุด

พอกะว่าสุกได้ที่ ก็เริ่มตักถั่วฝักยาวดองรสเค็มเผ็ดหยอดใส่กล่องข้าวที่วางเรียงไว้ข้างๆ ทีละกล่อง หลี่เฉียงที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงเลยแวบเข้ามาช่วยปิดฝากล่อง ครบห้ากล่องเมื่อไหร่ก็ยกออกไปขึ้นรถสามล้อทันที

พอทำเสร็จ หลี่ฟานก็รีบตักน้ำหนึ่งกระบวยใส่ลงไปในกระทะเหล็กที่ยังควันขึ้นฉุย ไฟในเตายังลุกอยู่ ถ้าปล่อยให้กระทะแห้งเดี๋ยวจะไหม้เสียของ

เขาหยิบกล่องข้าวไม่กี่กล่องที่เหลือวิ่งพรวดพราดออกไป สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ฉุนชะมัด

ข้างประตูด้านหลัง ท้ายกระบะรถสามล้อของหลี่เฉียงปูกระดาษลังเอาไว้เรียบร้อย มีกล่องข้าวผัดไข่วางซ้อนกันเป็นตั้งๆ ข้างๆ มีตะเกียบใช้แล้วทิ้งที่ห่อพลาสติกวางกระจายอยู่

"ข้างหลังมากันกี่คนครับ"

หลี่ฟานวางกล่องข้าวในมือลงไปพลางถามขึ้น

ข้างนอกมีแค่รถสามล้อของหลี่เฉียงจอดอยู่คันเดียว ดูท่าอาหลี่กับหลี่ฉางหมิงคงขี่ไปส่งคนอีกแล้ว

"มาเจ็ดคน พ่อเลยบอกให้อาฉางหมิงของแกพารถไปจอดแถวบ้านเขา แล้วค่อยพาคนกลับมาส่ง"

"ครับๆ ดีเลย พ่อต้องย้ำให้อาจำให้แม่นด้วยนะว่าใครเป็นลูกค้าคนไหน ตอนบ่ายไปส่งจะได้ไม่รับผิดคน"

หลี่ฟานอดเตือนไม่ได้ แม้เมื่อคืนจะคุยกันเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี

"เออๆ งั้นพ่อเอาข้าวผัดไข่ไปส่งก่อนนะ"

"ครับ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวพ่อก็เอาไปให้หลี่ฉางหมิงกับพวกอาสองเลยนะ นี่ก็สายแล้ว พ่อช่วยถามด้วยล่ะว่าตอนเที่ยงมีใครจะกินข้าวบ้าง จะได้เก็บเงินมาเลย ถ้าคนไหนยังไม่ได้เข้ากลุ่ม พ่อก็ดึงเข้ากลุ่มด้วย ถ้าทำไม่เป็นก็ถามคนแถวนั้นดูนะ"

หลี่ฟานสั่งรัวเป็นชุด พอหลี่เฉียงได้ยินเรื่องเก็บเงินค่าข้าว หน้าตาก็บานเป็นกระด้ง คิดดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร จึงขี่รถมุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลา

มองดูแผ่นหลังของหลี่เฉียงที่ลับสายตาไป หลี่ฟานก็เดินกลับเข้าครัว ตักข้าวผัดไข่ที่เหลือแบ่งใส่ชาม แล้วมองไปทางหูเยว่ที่กำลังล้างผักอยู่ในลานบ้าน

"แม่ มากินข้าวผัดไข่เร็ว~"

"จ้า รอล้างผักพวกนี้เสร็จก่อน แกกินก่อนเลย"

หลี่ฟานยกข้าวสองชามไปไว้ที่ห้องโถง จากนั้นหยิบโค้กแช่เย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นมาวางบนโต๊ะ เขาโกยข้าวเข้าปากคำโตสองคำอย่างเอร็ดอร่อย แล้วบิดฝาโค้กยกซดดังอั้ก

"เอิ๊ก~"

พอเรอออกมาทีหนึ่ง พิธีกรรมก็เสร็จสมบูรณ์~ สีหน้าของหลี่ฟานฟินสุดกู่

อันที่จริงข้าวผัดไข่จะอร่อยที่สุดก็ช่วงฤดูใบไม้ผลิกับใบไม้ร่วง ซดคู่กับซุปไข่น้ำมะเขือเทศร้อนๆ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเด็ดจริง แต่หน้าร้อนแบบนี้ได้กระดกโค้กเย็นเจี๊ยบตามเข้าไป ก็ฟินไม่แพ้กันเลย

ไม่ถึงสองนาที ข้าวผัดไข่ทั้งชามก็เกลี้ยง หลี่ฟานถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ เขายกม้านั่งตัวเล็กเดินไปทางประตูหลัง ขี้เกียจขยับตัวไปไหนแล้วจริงๆ แต่ถ้ามีลูกค้ามาแล้วไม่มีคนอยู่คอยต้อนรับก็คงไม่ดีเท่าไร

วางม้านั่งลงริมถนน เขานั่งลงแล้วหยิบมือถือขึ้นมากดจัดการคำขอเข้ากลุ่มแชต

ตอนนี้จำนวนสมาชิกในกลุ่มพุ่งแตะสามร้อยสี่สิบกว่าคนแล้ว อีกไม่นานก็คงทะลุห้าร้อยคน

ธุรกิจบ่อตกปลาช่วงไม่กี่ปีมานี้มีรูปแบบการตลาดที่ค่อนข้างลงตัวแล้ว กลุ่มแชตบ่อตกปลานับเป็นเครื่องมือการตลาดชั้นยอด คนรุ่นก่อนถางทางไว้ให้แล้ว หลี่ฟานก็แค่ลอกตามมาตรงๆ

เรื่องใบอนุญาตประกอบการคงต้องรีบจัดการ แต่เขาไม่ได้เชี่ยวชาญด้านนี้สักเท่าไร แถมไม่มีเวลาว่างพอจะวิ่งไปตัวอำเภอบ่อยๆ เดี๋ยวคงต้องลองดูว่าจ้างคนรับดำเนินการแทนทางเน็ตได้ไหม

พอหลี่เฉียงกลับมา ก็หิ้วข้าวกล่องติดมือมาด้วยสี่กล่อง

"ผมนึกว่าพ่อจะกินข้างนอกเสียอีก นี่ผมกินอิ่มไปแล้วนะ" หลี่ฟานพูดปนยิ้ม

"งั้นก็ดี พ่อกินก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยมาคิดบัญชีกัน"

หลี่เฉียงหยิบกล่องข้าวขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี นั่งลงบนม้านั่งที่หลี่ฟานลุกสละให้ แล้วลงมือกินทันที

แต่พอกินไปได้ไม่กี่คำก็อดใจไม่ไหว เลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดอย่างกระดี๊กระด๊า

"ฝั่งพ่อมีคนกินข้าวสามสิบแปดคน มาม่าสองถ้วย แล้วก็พวกมาตกปลาสามสิบห้าคน ตัดกลุ่มลูกค้าเมื่อคืนออกไป คนอื่นเก็บเงินได้ครบหมดแล้ว"

หลี่ฟานที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เพิ่งคาบบุหรี่เข้าปาก พอได้ยินก็พยักหน้ารับ

น่าจะมีนักตกปลาอีกสองสามคนตามมาสายหน่อย แต่จำนวนรวมไม่น่าคลาดเคลื่อน อยู่ที่ราวสี่สิบคน

"กลุ่มเมื่อคืนผมเก็บมา 2,000 หยวน ค่าข้าวเมื่อคืน 600 มื้อเที่ยงวันนี้เป็นข้าวกล่อง 240 รวมเป็น 840 ค่าที่พัก 440 หยวน เดี๋ยวตอนค่ำผมโอนเงินให้พ่อนะ"

ได้ยินลูกชายว่าอย่างนั้น หลี่เฉียงก็หัวเราะหึๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

"งั้นผมแวะไปดูที่บ่อตกปลาหน่อยนะพ่อ ช่วงบ่ายพ่ออย่าลืมซื้อตาข่ายล้อมรั้วกับพวกลูกเจี๊ยบล่ะ อ้อ แล้วก็ซื้อกล่องกระดาษใส่อาหารมาเพิ่มด้วย ผมลองคำนวณดูแล้ว ข้าวผัดไข่คุ้มกว่าซื้อเกี๊ยวแป้งข้าวเยอะเลย"

หลี่ฟานลุกขึ้นยืนสั่งความเสร็จสรรพ ก็เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลา

คนในกลุ่มชักจะเยอะขึ้น คอนเทนต์ก็ต้องอัปเดตให้ทัน แถมกฎการันตีปลาเฉาดำตัวใหญ่ที่ตั้งไว้ ก็ต้องไปเริ่มลงมือจัดการให้เรียบร้อยด้วย

พอเลี้ยวพ้นทางดินขึ้นมา ก็เห็นอาหลี่กำลังเหงื่อท่วมตัว ขนเครื่องดื่มเย็นขึ้นรถสามล้อ

"โห อาหลี่ ลูกค้าบ่อผมสั่งใช่ไหมเนี่ย"

"ฮ่าๆ ใช่เลย ข้าวผัดไข่เอ็งนี่ผัดได้เด็ดจริง!"

อาหลี่ปาดเหงื่อพลางยกนิ้วโป้งให้

"ฮะๆ อาหลี่ค่อยๆ ทำนะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเกินไป อ้อ ค่าเหล้าเมื่อคืนคิดเท่าไร เดี๋ยวผมโอนให้นะ"

หลี่ฟานพูดไปพูดมาก็เริ่มรู้สึกว่าชักแปลกๆ แม่งเอ๊ย เหรินชวนไอ้เฒ่านี่ลืมคิดค่าเหล้าหรือเปล่าวะเนี่ย

"ค่าเหล้าเรอะ เดี๋ยวข้าดูแป๊บนะ"

อาหลี่ล้วงสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า เปิดพลางพึมพำอ่าน

"หนิวหลานซานขวดละ 13 หยวน 12 ขวดก็ 156 เบียร์ขวดละ 4 หยวน สี่ลังก็ 192 รวมทั้งหมด 348 หยวน ปัดเศษทิ้ง เอ็งให้มา 200 ก็พอ"

ตอนแรกหลี่ฟานฟังก็ยังดูปกติดีอยู่หรอก แต่พอได้ยินว่า 348 หยวนถูกปัดเศษเหลือแค่ 200 เขาก็สงสัยว่าหูฝาดไปหรือเปล่า

"หืม? ปัดทิ้งไปตั้ง 148 หยวนเนี่ยนะอาหลี่?"

"เอ็งแบ่งงานแบ่งเงินมาให้ข้า ตามหลักข้าไม่ควรเก็บเงินเอ็งด้วยซ้ำ อีกอย่างเมื่อคืนข้าก็ร่วมวงก๊งไปด้วยนี่หว่า"

อาหลี่เอ่ยด้วยความเกรงใจ

"แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ค้าขายที่ไหนเขาทำกันแบบนี้เล่า"

หลี่ฟานเริ่มปวดหัว รีบเอ่ยปากห้าม

"งั้นเอ็งให้ 300 แล้วกัน ต่อไปถ้าจะซื้อไก่ ข้าคิดเอ็งตัวละ 80 เหมือนเดิม ส่วนค่าเชือดไก่เอ็งค่อยให้ตามเห็นสมควร ไม่ต้องคิดตัวละ 5 หยวนแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าละเกรงใจแย่"

อาหลี่มองหน้าหลี่ฟานด้วยแววตาจริงจัง

หลี่ฟานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเบาๆ "เอาตามนั้นครับ เดี๋ยวผมสแกนจ่ายให้"

การค้าขายต้องเน้นปรองดอง วินวินกันทั้งสองฝ่าย หลี่ฟานเข้าใจข้อนี้ดี อาหลี่เองก็เข้าใจ

ในมุมของอาหลี่ เขาถือว่าได้กำไรแล้ว อยู่เฉยๆ ก็มีรายได้วันละหลายสิบหยวนลอยมาเข้ากระเป๋า แถมพวกเถ้าแก่ในเมืองก็ใจกว้าง ไม่จู้จี้ขี้เหนียวเหมือนคนในหมู่บ้าน ทำมาหากินแบบนี้สบายใจกว่ากันเยอะ