บทที่ 96 ถั่วฝักยาวดองเค็ม

“โอย เถ้าแก่ พูดตรงๆ เลยนะ ไม่แถมมื้อเช้ายังพอว่า แต่ไอ้บริการส่งอุปกรณ์ตกปลาเนี่ย นายต้องทำต่อไปเรื่อยๆ เลยนะเว้ย!”

“จริงด้วย! ตอนขามาน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ก่อนตกปลามันยังมีแรง ผสมเหยื่อประกอบสายก็ตื่นเต้นดี แต่ตอนตกเสร็จแล้วต้องเก็บของแบกกลับนี่สิ ทรมานชะมัด!”

“เอาเป็นว่าบ่อตกปลาทั่วหลูโจวฉันไปมาเกือบหมดแล้ว แต่ถ้าพูดถึงบริการรถรับส่งล่ะก็ ที่นี่เป็นที่แรกเลย สุดยอดจริงๆ!”

นี่คือเสียงสะท้อนจากใจจริงของลูกค้า บางคนอาจพูดไปเพราะเหนื่อยล้า พอนานไปก็คงลืม

แต่คนที่เคยทำงานสายเซลส์อย่างเขารู้ดีว่า สินค้าที่ดีจำนวนมากไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหน เพียงแต่ทำได้เหนือกว่าเจ้าอื่นไปหนึ่งก้าว พูดให้ถึงที่สุดก็คือคำว่า ‘เปรียบเทียบ’

ลูกค้าหันหลังกลับไปแล้วจะลืมก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องมีวันที่ไปตกบ่ออื่นอยู่ดี ถึงตอนนั้นเวลาเก็บของแล้วต้องทนหลังขดหลังแข็งแบกอุปกรณ์เดินขึ้นถนน ก็จะนึกถึงบริการของบ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่าขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

แล้วพอนึกถึงบ่อยๆ เข้า มีหรือจะไม่กลับมาอุดหนุนอีก

บริการนี้เขาตั้งใจจะทำต่อไปเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลังจากได้ตัวหลี่ฉางหมิงกับพ่อรองมาช่วยวิ่งรถรับส่ง ความคิดนี้ก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น

หลี่ฟานคาบบุหรี่ มองรถอีกคันที่แล่นผ่านไปข้างหน้า พลางคิดคำนวณในใจ

ลานจอดรถฝั่งโน้นน่าจะใกล้เต็มแล้ว กะว่าพ่อกับพวกเขาก็น่าจะกำลังกลับมา

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่นานนัก หลี่เฉียงก็ขี่รถสามล้อกลับมาก่อนเป็นคนแรก

“สองคนนั้นเป็นไงบ้างพ่อ ไหวไหม”

“หมูๆ สบายมาก”

หลี่เฉียงเหยียบเบรก แล้วค่อยๆ เทียบรถริมถนน

“อืม เดี๋ยวพอพวกเขากลับมา ก็ต้องไปรับลูกค้าเมื่อคืนแล้ว ผมโทรไปถามก่อนดีกว่า”

หลี่ฟานพูดพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาเหรินชวน

วันนี้เขานับจำนวนคนอยู่ตลอด ตอนนี้เข้าไปแปดคนแล้ว ถ้ารอช้ากว่านี้ ที่นั่งคงเหลือไม่มาก

พอปลายสายรับถึงได้รู้ว่าพวกนั้นตื่นกันหมดแล้ว และกำลังเดินทอดน่องมาทางนี้

หลังจากวางสาย หลี่ฟานก็รีบให้หลี่เฉียงขี่รถล่วงหน้าไปดักรอหลี่ฉางหมิงกับพ่อรอง เพื่อจะได้ไปรับพวกเหรินชวนพร้อมกัน

รออยู่ครู่เดียว ทั้งสามคันก็รับกลุ่มคนที่กำลังเดินเล่นอยู่บนถนนมาถึง

“พี่ชวน เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมครับ”

หลี่ฟานช่วยเหรินชวนยกอุปกรณ์ตกปลาลงจากรถพลางเอ่ยถามยิ้มๆ

“ดีมาก ฮ่าๆ เงียบสงบดีจริงๆ”

เหรินชวนหัวเราะ มือไม้ขยับคล่องแคล่ว ขนอุปกรณ์ขึ้นกระบะรถอย่างรวดเร็ว

สองคันบรรทุกกล่องใส่อุปกรณ์ อีกคันบรรทุกซองคันเบ็ด ถังขังปลา กระชัง และอื่นๆ พอจะให้คนนั่งเบียดได้อีกสองสามคนพอดี แต่ทุกคนกลับโบกมือ บอกว่าเดินยืดเส้นยืดสายเอาก็ดีเหมือนกัน

รถสามล้อจึงบรรทุกอุปกรณ์แล่นฉิวผ่านไป ส่วนกลุ่มของเหรินชวนก็ค่อยๆ เดินเลียบถนนตามไป

เวลาหกโมงกว่าไม่ได้ถือว่าเช้ามากสำหรับมื้อเช้า คนในหมู่บ้านที่ทำไร่ทำนาพอกินข้าวเสร็จก็แบกจอบมุ่งหน้าไปแปลงนา ย่อมต้องเดินสวนกับหลี่ฉางหมิงและพ่อรองเป็นธรรมดา

“อ้าว เอ้อร์หรง ร้านรวงไม่เปิด ดันมาช่วยไอ้หนุ่มบ้านหลี่เฉียงรับส่งคนซะงั้นล่ะ”

“นั่นสิ เขาให้เงินรึไง ถึงได้มาช่วยวิ่งรถรับส่งน่ะ”

พวกตาลุงเอ่ยแซว อาเฉียงได้ยินก็ได้แต่ยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร

แต่หลี่ฉางหมิงที่ขี่รถอยู่ข้างๆ กลับเชิดคอขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “จะไม่ให้เงินได้ไงล่ะ วันละตั้ง 20 หยวนเชียวนะ! แค่วิ่งรอบเช้ารอบหนึ่ง รอบบ่ายอีกรอบหนึ่งก็เสร็จแล้ว!”

ชาวบ้านที่เดิมทีแค่กะจะเดินไปทำงานในนาแล้วเอ่ยปากถามไปเรื่อยเปื่อย ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้ค่าจ้างจริงๆ

พอมองดูรถสามล้อที่แล่นฉิวผ่านไป ชายชราทั้งสองคนก็หันมาสบตากัน บ้านใครบ้างไม่มีรถสามล้อ เรื่องดีๆ แบบนี้ทำไมถึงไม่ตกมาถึงตาพวกตนบ้างนะ

…

หลี่ฟานรอจนถึงเจ็ดโมง เหลือบมองไปทางปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วหันไปพูดกับหลี่เฉียง

“พ่อ เดี๋ยวผมไปทำข้าวผัดไข่นะ พ่อกับพวกอาช่วยดูตรงนี้หน่อย”

พูดจบก็ยื่นบุหรี่ให้หลี่ฉางหมิงกับอาเฉียงคนละมวน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในลานบ้าน

หูเยว่ตื่นแล้วเหมือนกัน แต่เธอกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมกับข้าวสำหรับมื้อเที่ยง งานบ้านงานสวนก็มีให้ทำไม่หยุด ช่วงนี้ฝนไม่ตกเลย แปลงผักหน้าบ้านจึงต้องหาบน้ำมารด

หลี่ฟานเดินเข้าครัว มุดเข้าไปหลังเตาไฟ หยิบฟางแห้งมากำหนึ่งแล้วจุดไฟ จากนั้นก็ใส่ต้นถั่วเหลืองตากแห้งตามลงไป พอกองไฟเริ่มลุกโชน ถึงค่อยเติมฟืนท่อนลงไปอีกสองสามดุ้น

พอลุกขึ้นกลับมายืนหน้ากระทะเหล็ก ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงไอความร้อน หลี่ฟานคว้าตะหลิวเหล็กอันใหญ่ ตักน้ำมันหมูก้อนโตจากกะละมังหย่อนลงไปในกระทะ

“ซ่า!”

น้ำมันหมูละลายอย่างรวดเร็ว ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยเตะจมูก เขาใช้ตะหลิวกลิ้งน้ำมันให้เคลือบทั่วผิวกระทะเหล็ก แล้วเทไข่ไก่ที่ตีไว้ลงไปทันที

หลี่ฟานมองไข่ที่เริ่มเซ็ตตัวอย่างรวดเร็วในกระทะจนอดกลืนน้ำลายไม่ได้ จากนั้นก็ยกกะละมังข้าวสวยข้างเตา เทลงไปทีละทัพพี

พอกะว่าได้ปริมาณสำหรับสิบคนแล้วถึงได้หยุดมือ แล้วเริ่มลงมือผัดต่อ

เขาใส่เกลือลงไปนิด เหยาะซีอิ๊วขาวหน่อย พอเม็ดข้าวเริ่มร่วนกระจายตัวสวย ก็กอบต้นหอมซอยที่เตรียมไว้ข้างเตาโรยลงไป

หูเยว่เพิ่งถือตะกร้าผักกลับมาจากโถงบ้าน พอได้ยินเสียงกุกกักในครัวก็รีบเข้ามาช่วยทันที

"ให้แม่ผัดเองก็ได้นี่นา แม่อุตส่าห์รอให้ลูกเรียกอยู่เนี่ย คนมากันครบแล้วเหรอ"

"ยังเลยครับ มายังไม่ถึงสามสิบคน ผมกะว่าจะผัดล่วงหน้าไว้ก่อน เดี๋ยวคนที่เหลือมาค่อยผัดเพิ่มครับ"

หลี่ฟานสูดจมูกฟุดฟิด รับกล่องข้าวที่หูเยว่ยื่นให้แล้วตักข้าวผัดใส่ลงไปหนึ่งตะหลิวพูนๆ ก่อนจะตักใส่กล่องถัดไป

ถ้าพูดว่าข้าวผัดไข่ทั่วไปอร่อยแล้วละก็ ข้าวผัดไข่ที่ใช้น้ำมันหมูผัดนี่แหละคือที่สุดของความอร่อยบนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง

"ต้องทำกับข้าวแนมด้วยไหมลูก"

หูเยว่ที่กำลังปิดฝากล่องเอ่ยถามขึ้นมา

"ก็ดีเหมือนกันครับ แม่ช่วยซอยถั่วฝักยาวดองให้หน่อย เดี๋ยวผมเอามาผัดกับพริกแห้งเร็วๆ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

"ได้เลยจ้ะ"

หูเยว่ขานรับ ล้างมือเสร็จก็ก้มลงไปล้วงถั่วฝักยาวดองขึ้นมาจากไหหนึ่งกำมือใหญ่

หลี่ฟานยืนมองภาพนั้นอยู่ข้างๆ พลันรู้สึกแสบจมูกขึ้นมานิดๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นผักดองมันฉุนเตะจมูก หรือเพราะรู้สึกสะเทือนใจแทนพ่อกับแม่กันแน่

ไหผักดองใบนี้ใช้มานานหลายปีแล้ว ที่บ้านเวลาจะดองผักก็ใช้ไหใบนี้มาตลอด

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขากลับบ้านมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า มาถึงตอนมื้อข้าวพอดี ภาพที่เห็นคือพ่อกับแม่กินแค่ไข่ตุ๋นจานเดียวกับผักดองอีกจาน ตอนนั้นเขาถึงกับขอบตาร้อนผ่าว แล้วก็พาลโมโหอาละวาดใส่พ่อแม่ยกใหญ่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

แต่พอมาคิดดูทีหลัง เขากลับรู้สึกว่าอารมณ์โกรธของตัวเองตอนนั้นมันช่างน่าขันสิ้นดี

ถ้าคิดว่าพ่อแม่กินอยู่ไม่ดี สิ่งที่ควรทำคือขยันทำงานหาเงินสร้างความเป็นอยู่ที่ดีให้พวกเขา ไม่ใช่ไปพาลใส่แล้วสั่งห้ามไม่ให้กินของพวกนี้

พ่อแม่ยอมกินผักดองก็เพื่อประหยัดเงิน สุดท้ายก็เก็บหอมรอมริบไว้ให้ลูกชายอย่างเขาทั้งนั้น

หลี่ฟานส่ายหน้า ไม่คิดเรื่องพวกนี้อีก ต่อไปนี้เขาจะต้องทำให้พ่อแม่ได้อยู่อย่างสุขสบายให้ได้

หูเยว่หยิบถั่วฝักยาวดองขึ้นมาล้างน้ำสะอาด วางลงบนเขียงแล้วซอยเป็นชิ้นเล็กๆ จากนั้นก็ซอยพริกแห้งเตรียมไว้

"เสร็จแล้วครับแม่ แม่ไปทำอย่างอื่นเถอะ ตรงนี้ผมคนเดียวเอาอยู่"

หลี่ฟานพูดพลางตักมันหมูขึ้นมาอีกหนึ่งช้อนใหญ่ เริ่มลงมือทำข้าวผัดไข่กระทะที่สอง ผัดกระทะหนึ่งได้ราวๆ สิบคนกิน โชคดีที่เมื่อวานตอนเที่ยงยังมีข้าวสวยเหลืออยู่อีกหน่อย รวมๆ กันแล้วน่าจะทำได้สี่สิบกว่ากล่องพอดี