บทที่ 95 ข้าวผัดไข่

นับว่าหาได้ยากยิ่งที่หลี่ฟานตื่นเองตอนตีห้าครึ่งโดยไม่ต้องรอเสียงนาฬิกาปลุก

พอมองออกไปเห็นฟ้าข้างนอกเริ่มสว่างรำไร เขาก็อ้าปากหาวหวอดพลางลุกขึ้นนั่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนาฬิกาชีวิตเริ่มปรับตัวได้ หรือเป็นเพราะตื่นเต้นที่จะต้องรับมือกับฝูงเซียนเบ็ดระลอกใหญ่กันแน่ ถึงได้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าปลอดโปร่งขนาดนี้

เขาสวมรองเท้าแตะเดินลงมาชั้นล่าง พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเพิ่งก้าวพ้นประตูห้องน้ำ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาตะกุยขา พอก้มลงมองก็พบว่าเป็นเจ้าตัวเล็กเจาไฉนั่นเอง

หลี่ฟานก้มลงช้อนตัวมันขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมอก ขยี้พุงไปพลางบ่นไปพลาง "เมื่อวานแอบหนีไปเที่ยวไหนมาฮะ ไม่เห็นหัวทั้งคืนเลยนะมึง~"

เล่นฟัดกับมันพักหนึ่ง เขาก็วางเจ้าเจาไฉลง ล้างมือจนสะอาด แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นตรงห้องโถงเพื่อยกข้าวสวยที่เหลือจากเมื่อคืนออกมา

ให้ตายสิ ข้าวสวยสองหม้อใหญ่ถูกแบ่งใส่จาน ยัดแน่นเอี๊ยดเต็มชั้นบนของตู้เย็นไปหมด

มื้อเช้าวันนี้คือข้าวผัดไข่ ไม่ต้องออกไปซื้อเกี๊ยวแป้งข้าวแล้ว ลูกค้า 40 คน คิดเป็นเกี๊ยวแป้งข้าว 80 ชิ้น น้ำเต้าหู้ 40 แก้ว รวมแล้วตั้ง 200 หยวนเชียวนะ

ถ้าไม่คิดต้นทุนพวกนี้ก็แล้วไป แต่พอคิดขึ้นมา หลี่ฟานก็รู้สึกปวดใจชะมัด เขายืนเกาหัวแกรกๆ อยู่ข้างโต๊ะ

เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อไปนี้มื้อเช้าต้องเป็นข้าวผัดไข่เท่านั้น จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง~

ส่วนเรื่องกล่องโฟมใส่อาหารที่แม่บอกว่าแพงเกินไปนั้น ก็นับว่าเป็นปัญหาจริงๆ เอาไว้ค่อยไปซื้อกล่องกระดาษมาใช้แทน ประหยัดต้นทุนไปได้เยอะ

ถ้าเป็นข้าวผัดไข่ กล่องกระดาษเอาอยู่สบายๆ ไม่เหมือนมื้อเที่ยงที่มีกับข้าว มีน้ำแกงเฉอะแฉะจนเสี่ยงจะทำให้กล่องกระดาษเปื่อยยุ่ย

ยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าท่า หลี่ฟานอารมณ์ดีเป็นบ้า เดินส่ายก้นดุ๊กดิ๊กยกจานข้าวสวยมุ่งหน้าไปทางห้องครัว โดยมีเจ้าเจาไฉส่ายหางวิ่งวนไปวนมาตามหลังต้อยๆ

ตอนเดินผ่านลานบ้านแล้วเห็นรถสามล้อสามคันจอดอยู่อย่างมั่นคง หลี่ฟานก็อดอมยิ้มไม่ได้

พอยกข้าวไปวางในครัว เขาก็ไม่ได้รีบร้อนลงมือผัด ข้าวผัดไข่น่ะถ้าทิ้งไว้นานจะแข็งกระด้าง รสชาติจะไม่อร่อย แต่เตรียมวัตถุดิบไว้ก่อนได้

อย่างแรกก็คือไข่ไก่ ตอกใส่กะละมังใบละ 10 ฟอง ทั้งหมด 40 ฟองเต็มๆ หลี่ฟานยืนมองกะละมังใบใหญ่สี่ใบตรงหน้าพลางลูบคาง

ดูเหมือนต้นทุนจะแอบสูงไปนิดแฮะ นี่มันไข่ไก่บ้านทั้งนั้นเลยนะเนี่ย~

เขาส่ายหน้าเลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วเริ่มลงมือตีไข่ เอาเถอะ อย่างน้อยต้นทุนก็ยังถูกกว่ามื้อเช้าชุดละ 5 หยวนตั้งเยอะ

พอตีไข่เสร็จ หลี่ฟานก็กระดี๊กระด๊าเดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน ถอนต้นหอมมาจากแปลงผักสองสามกำ ล้างน้ำเปล่าลวกๆ แล้วเริ่มใช้กรรไกรซอยเป็นท่อนเล็กๆ

ส่วนเรื่องที่ลูกค้าบางคนจะไม่กินต้นหอมหรือไม่นั้น อยู่นอกเหนือความสนใจของเขา จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง อาหารเช้าฟรียังจะเรื่องมากอะไรอีก~

ขณะที่กำลังซอยต้นหอม หลี่ฟานก็อดคิดเรื่อยเปื่อยขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว~

กินข้าวผัดไข่แต่เช้าแบบนี้มันฝืดคอจะตายชัก ไม่แคล้วต้องซื้อเครื่องดื่มกันแหง ดูท่าพ่อรองคงได้ประเดิมยอดขายแต่เช้าตรู่แหละงานนี้~

ขาดทุน ขาดทุนย่อยยับ~

พอเตรียมของเสร็จก็เดินมาที่ประตูหลัง ค่อยๆ เข็นรถสามล้อทั้งสามคันออกไปจอดข้างนอก เวลานี้ใกล้จะหกโมงเช้าแล้ว ต้องเตรียมตัวรับลูกค้า

เพิ่งเข็นออกมาได้คันเดียว ก็เห็นหลี่เฉียงเดินหาวหวอดตามออกมา "ตื่นเช้าจังวะ~"

"นอนหัวค่ำตื่นเช้าสุขภาพดีสิพ่อ เมื่อคืนดื่มไปเยอะล่ะสิ~"

"ฮ่าๆ ดื่มกับอาฉางหมิงของแกเพลินไปหน่อย ชักจะมึนๆ หัวอยู่เหมือนกัน~"

หลี่เฉียงพูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปล้างหน้าแปรงฟัน หลี่ฟานเบะปากทันที

พ่อเขานี่มันคนซื่อจริงๆ โดนกล่อมง่ายชะมัด สงสัยจะลืมเรื่องที่เคยโดนเฉ่งตอนไปคุยเรื่องบ่อปลาที่บ้านหลี่ฉางหมิงไปหมดแล้ว ตอนนี้เอะอะอะไรก็ 'อาฉางหมิงของแก' อยู่นั่นแหละ~

ครู่ต่อมา หลี่ฉางหมิงกับพ่อรองก็พากันเดินก้าวฉับๆ มาจากในหมู่บ้าน

"พ่อรอง อาฉางหมิง ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันใช่ไหมครับ~"

ทั้งสองคนต่างยิ้มพลางส่ายหน้า

"เดี๋ยวเสร็จงานแล้วมากินข้าวผัดไข่ที่บ้านนะ"

หลี่ฟานเอ่ยปากยิ้มๆ แล้วล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาแจก ทั้งสามคนยืนพิงรถสูบบุหรี่พ่นควันกันอย่างสบายอารมณ์ พอหลี่เฉียงล้างหน้าเสร็จเดินออกมา ก็มีคนร่วมวงควันเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน~

"เฮ้ย คันนั้นใช่ปะวะ"

หลี่ฉางหมิงนั่งยองๆ อยู่ริมทาง ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง ดวงตาที่เล็กหยีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งหรี่ลงไปอีกจนแทบจะปิดสนิทเหมือนไม่ได้ลืมตา จู่ๆ เขาก็เบิกตากว้างพลางตะโกนขึ้นมา

หลี่ฟานคาบบุหรี่แล้วลุกขึ้นยืน "น่าจะใช่ครับ เช้าขนาดนี้คงไม่มีใครเข้ามาในหมู่บ้านเราหรอก"

เป็นไปตามคาด รถยนต์คันนั้นค่อยๆ แล่นมาจอดตรงหน้าพวกเขา ก่อนที่กระจกฝั่งคนนั่งข้างจะถูกเลื่อนลง

"บ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า อยู่ตรงนี้ใช่ไหมน้องชาย?"

"ใช่ครับๆ วีแชตพี่ชื่ออะไรครับ"

หลี่ฟานยิ้มร่าเดินเข้าไปหา พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้หนึ่งตัว

"ต้องจองคิวกันจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย ธุรกิจดีขนาดนี้เชียวเหรอ~ พี่ชื่อ…"

นักตกปลารับบุหรี่ไปพลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"ต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยอุดหนุนครับ เดี๋ยวพี่ขับรถตามคุณลุงท่านนี้ไปข้างหน้านะครับ ลุงเขาจะพาไปหาที่จอดรถ แล้วค่อยนั่งรถลุงเขาไปส่งที่บ่อปลาอีกทีครับ~"

หลี่ฟานเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นหลี่ฉางหมิงก้าวขึ้นไปนั่งประจำบนรถสามล้อเรียบร้อยแล้ว จึงพูดกำชับ แล้วหันกลับมายิ้มให้เซียนเบ็ดในรถอีกครั้ง

"มื้อเช้าวันนี้เป็นข้าวผัดไข่ ทางเราบริการฟรีครับ ประมาณเจ็ดโมงเช้าจะเอาไปส่งให้นะครับ"

พอได้ยินเช่นนั้น นักตกปลาก็มีสีหน้าประหลาดใจเหมือนกับลูกค้ารายอื่นๆ ที่เพิ่งเคยมาครั้งแรก จากนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้ารับ

รถยนต์ค่อยๆ ขับตามหลังรถสามล้อของหลี่ฉางหมิงมุ่งหน้าไป หลี่เฉียงก็รีบสตาร์ตรถสามล้ออีกคันขับตามไปติดๆ

แม้ว่าเมื่อวานจะบอกรายละเอียดที่ต้องทำไปหมดแล้ว แต่บางเรื่องก็ยังต้องพาไปดูหน้างานจริงสักรอบถึงจะดีกว่า

สองวันนี้หลี่เฉียงคอยช่วยหลี่ฟานอยู่ตลอดจนเริ่มคุ้นเคยกับงานแล้ว อย่างแรกคือการยกของ โดยเฉพาะกล่องตกปลาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ พยายามอย่าให้กระทบกระแทกหรือลากถูจนสีรถของลูกค้าเป็นรอยเด็ดขาด มันดูไม่ดี

อย่างที่สองคือตอนยกขึ้นท้ายกระบะรถสามล้อก็ควรจะวางเบาๆ อย่าเห็นว่าเป็นของคนอื่นแล้วจะเหวี่ยงจะโยนยังไงก็ได้ สำหรับคนตกปลาแล้ว อุปกรณ์พวกนี้เปรียบเหมือนแก้วตาดวงใจเชียวนะ~

หลี่ฟานมองตามแผ่นหลังที่ไกลออกไปแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พอเริ่มชำนาญเข้าที่เข้าทางแล้ว รถสามล้อสามคันนี้ก็เพียงพอเหลือเฟือ เว้นเสียแต่ว่าจะเจอกลุ่มลูกค้าที่ยกขบวนคาราวานมาพร้อมกันเป็นฝูง

ครู่ต่อมา ก็มีรถแล่นเข้ามาอีกคัน หลังจากหลี่ฟานทักทายเรียบร้อยแล้ว พ่อรองก็ขี่รถสามล้อนำทางรถคันนั้นไปข้างหน้า

ส่วนพวกเขาทั้งสามคนก็ไม่จำเป็นต้องขี่รถวนกลับมา ยกเว้นแต่ว่าบริเวณหน้าโรงเรียนเก่าและหน้าบ้านพ่อรองจะจอดจนเต็มหมดแล้ว ถึงเวลานั้นค่อยขี่รถกลับมารับ

หลี่ฟานยืนคอยต้อนรับลูกค้าอยู่ริมถนนอย่างต่อเนื่อง ถ้าเห็นว่าเป็นคนที่ตั้งใจมาตกปลาที่บ่อ เขาก็จะบอกให้ขับตรงไปข้างหน้า เพราะมีคนคอยอำนวยความสะดวกอยู่ทางนั้นแล้ว

จะให้ทำถนนตัดเข้าไปน่ะเหรอ บอกเลยว่าเลิกคิดไปได้เลย สองข้างทางเป็นพื้นที่การเกษตรทั้งนั้น ถ้าทะเล่อทะล่าไปเปลี่ยนผืนนาให้กลายเป็นถนนแล้วโดนใครร้องเรียนเข้าล่ะก็ มีหวังชิบหายกันหมดแน่ บ่อตกปลานี้คงไม่ต้องเปิดกันพอดี คงโดนสั่งพักกิจการไม่มีกำหนด

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ตัดถนนไปถึงข้างบ่อปลาได้จริงๆ ก็ไม่มีที่ทางให้จอดรถอยู่ดี

บ่อเล็กอยู่ห่างจากถนนใหญ่แค่ร้อยกว่าเมตร ส่วนบ่อใหญ่ถ้าทำเสร็จเมื่อไหร่ก็อยู่ห่างจากริมถนนแค่สิบกว่าเมตรเท่านั้น ระยะทางไม่ได้ไกลเลย แต่ปัญหาต้นตอมันอยู่ที่เรื่องที่จอดรถ ที่จอดรถมีจริงอยู่หรอก แต่ถ้าไปจอดไกล มันก็ต้องเดินแบกของมาที่บ่อปลาไกลขึ้นไปด้วย

ขบวนรถรับส่งที่มีอยู่ตอนนี้ถือว่าน่าพอใจเป็นอย่างยิ่ง เสียเงินแค่นิดหน่อยก็แก้ปัญหาเรื่องที่จอดรถได้ ซ้ำยังได้คะแนนความประทับใจจากลูกค้าไปเต็มๆ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่คอยบริการรับส่งลูกค้า ไม่มีใครติเตียนเลยแม้แต่คนเดียว