บทที่ 1119 บทส่งท้าย สวัสดีนะ หลี่รั่วสวิน (1)

รอบด้านไม่มีลม ไม่มีเสียง แม้แต่เสียงลมหายใจของตัวเองก็ไม่ได้ยิน

หลี่รั่วสวินยืนอยู่ท่ามกลางความขาวโพลนไร้ขอบเขต ใต้ฝ่าเท้าปูลาดด้วยแสงสีขาวจางๆ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่าน แสงนั้นจะกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น

เขาหันกลับไปมอง