บทที่ 1120 บทส่งท้าย สวัสดีนะ หลี่รั่วสวิน (2)

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงสว่างรอบตัวก็เปลี่ยนไปแล้ว

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของหลี่รั่วสวินเป็นอย่างแรก คือใบหน้าหนึ่งที่ยื่นเข้ามาใกล้จนแทบประชิด

หน้าของอีกฝ่ายอยู่ใกล้เกินไป คิ้วขมวดมุ่น ขอบตาคล้ำเป็นปื้น แถมยังมีตอหนวดที่โกนทิ้งไม่ทันเกลี้ยงเกลา