บทที่ 1122 บทส่งท้าย สวัสดีนะ หลี่รั่วสวิน (4)

ต่อมา เขาอดรนทนไม่ไหวจริงๆ จึงเริ่มแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นนักแสดงในชีวิตจริง

คอยสังเกตผู้คนที่แตกต่างกันไป พยายามทำความเข้าใจสีหน้า น้ำเสียง และกิริยาท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขา

เวลาอยู่คนเดียว เขาก็จะลองสวมบทบาทเป็นตัวละครต่างๆ ดู