บทที่ 139 ก้าวออกมาไม่ได้

เมื่อวางสาย ฉีอวี่เกอก็ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเหมันต์สาดส่องผ่านกระจกเข้ามา ทอดประกายแสงสว่างไสวและอบอุ่นลงบนโต๊ะหนังสือ ละอองฝุ่นจิ๋วที่ลอยคว้างมองเห็นได้ชัดเจนในลำแสง ชวนให้รู้สึกถึงความอบอุ่นอันเงียบสงบ

ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นตัวหนังสือแถวเล็กๆ บนโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ว่า "มูลนิธิกลุ่มแฟนคลับหลี่รั่วสวิน"