บทที่ 157 เพื่อนเก่า

หลี่รั่วสวินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ลำคอยืดระหง ปล่อยให้สายลมวสันต์อันอบอุ่นพัดผ่านพวงแก้มและปลายผมอย่างแผ่วเบา เส้นผมพลิ้วไหวไปตามจังหวะสายลม

กลีบดอกซากุระแสนซุกซนสองสามกลีบหมุนเคว้งร่วงหล่นลงมาจากกิ่งก้าน

บางกลีบปัดผ่านหัวไหล่เขาไปเบาๆ บางกลีบก็ตกลงบนเรือนผม