บทที่ 158 แวดวง

บรรยากาศในห้องคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ซูอี้โจวเดินวนไปวนมาด้วยความหงุดหงิด รองเท้ากระทบพื้นดังกึกๆ แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่กลับเหมือนเสียงรัวกลองที่เคาะลงบนเส้นประสาทอันตึงเปรี๊ยะของผู้ช่วย

ผู้ช่วยประคองแก้วน้ำไว้แน่น ฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมด แม้แต่หายใจยังต้องผ่อนให้เบาที่สุด เพราะกลัวว่าการขยับตัวผิดจังหวะเพียงนิดเดียวจะไปจุดชนวนระเบิดเวลาลูกนี้เข้า