บทที่ 390 นายชักจะแปลกๆ ไปแล้วนะ…

หลี่รั่วสวินยังคงสวมชุดผ้ากระสอบหยาบๆ ตัวเดิม ยังคงมีใบหน้าหล่อเหลาหมดจดใบหน้าเดิม แต่กลับไม่มีใครรู้สึกเลยว่าเขากำลังสวมบทบาทเป็นตัวละครอยู่

เขาค่อยๆ ก้าวเดินมาจากสุดปลายทางเดินบนเขา ฝีเท้าเหยียบลงบนพื้นดินโคลนอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง คนทั้งร่างราวกับสายหมอกยามเช้าที่ลอยละล่องออกมาจากส่วนลึกของหุบเขา ชัดเจนทว่าเลือนราง

แฝงไอเย็นชุ่มฉ่ำ ลอยพลิ้วเป็นเส้นสาย แลเห็นได้ ทว่าไม่อาจเอื้อมคว้าไว้