บทที่ 417 ร้องไปเล่นไปเท่ที่สุดแล้ว

เหอจั๋วเอ่อร์ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับหลี่รั่วสวินตรงๆ เขารีบก้มหน้าลง สายตาจับจ้องอยู่ที่ปลายรองเท้าของตัวเอง

"เปล่า…แค่เคล็ดน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก…"

"งั้นก็ดีแล้วครับ แต่ดูพี่จั๋วหน้าตาไม่ค่อยดีเลย เจ็บมากหรือเปล่า ผมเคยมีครั้งหนึ่งกระดูกร้าว…"