บทที่ 463 แด่คนธรรมดา

เมื่อตัวโน้ตสุดท้ายจางหายไปในอากาศ เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจคลื่นซัดสาดก็ระเบิดขึ้น พลันหลอมรวมกลายเป็นคลื่นเสียงทรงพลังจนสัมผัสได้

เหอยวี่พยายามดึงตัวเองออกจากห้วงอารมณ์อันท่วมท้น เพื่อฟื้นคืนความสุขุมและเป็นกลางตามปกติ

แต่มันยากเกินไปจริงๆ!