บทที่ 462 ยังมีใครเทียบได้อีก

บทเพลงจบลง ทว่าเสียงก้องกังวานยังคงทอดสายยาว

ภายในฮอลล์อันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน

หลี่รั่วสวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วระบายลมหายใจยาว