บทที่ 461 ความรักในครอบครัวที่ไม่มีวันเอื้อมถึง

ทางซ้ายมือของเว่ยสืออี หญิงสาวผมยาวดัดลอนสลวยคนหนึ่งกำลังร้องไห้จนไหล่สั่นเทาเช่นกัน น้ำตาเปียกชุ่มปกเสื้อด้านหน้า

แต่ต่างจากเว่ยสืออี น้ำตาของเยี่ยผิงไม่ได้ไหลเพราะสงสารตัวเอง หากแต่เป็นความปวดใจและสงสารหลี่รั่วสวินจับขั้วหัวใจ

เด็กเอ๋ยที่รัก เด็กน้อยคนที่อยากกลับบ้าน คนที่ก้าวเดินอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิดและทำของขวัญล้ำค่าหล่นหายไปคนนั้น แท้จริงแล้วก็คือตัวหลี่รั่วสวินเองไม่ใช่หรือ