บทที่ 460 ในหัวใจยังมีเด็กน้อยคนหนึ่งอาศัยอยู่เสมอ

เว่ยสืออีได้แต่นิ่งฟังอยู่อย่างนั้น

"ฉันอายุสามสิบแปดแล้ว ลูกน้อยช่างเชื่อฟัง อยากอยู่เคียงข้างเธอให้นาน แต่จำต้องทำงานล่วงเวลา ควรทำอย่างไรดี?"

พี่สาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ทางขวามือ พอได้ยินท่อนนี้เข้าก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่นเทิ้ม พลางหยิบทิชชูขึ้นมาซับน้ำตาที่รินไหลไม่ขาดสาย