บทที่ 52 คุณค่า

ทว่าสีหน้าของหลี่รั่วสวินกลับเผยความลังเลใจขึ้นมาอีกครั้ง ประกายแสงที่เพิ่งจุดติดเพียงน้อยนิดคล้ายจะหม่นแสงลงไปใหม่อีกหน

เขาหลุบตาลง นิ้วมือลูบขอบผ้าห่มเนื้อนุ่มไปมาโดยไม่รู้ตัวจนเนื้อผ้าผืนบางยับย่น

ลู่หนิงเซวียนช่างเฉียบไวนัก ย่อมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนนั้นได้ทันที จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลง

"เสี่ยวสวิน เธอยังมีเรื่องอะไรที่กังวลอยู่อีกไหม มีอะไรติดค้างในใจก็พูดออกมาได้เลยนะ"

แววตาของหลี่รั่วสวินไหวระริก

เขาไม่กล้าสบสายตาเปี่ยมความห่วงใยของลู่หนิงเซวียน ความปรารถนาดีที่ส่งมาตรงๆ เช่นนี้ทำให้เขาทำตัวไม่ค่อยถูก

เด็กหนุ่มลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

"พี่ลู่ครับ…ผม…ก่อนหน้านี้ผมเตรียมตัวสอบเข้าสถาบันศิลปะมาตลอด…แต่สภาพในตอนนี้…"

เขาชะงักไป คล้ายต้องรวบรวมเรี่ยวแรงมหาศาลถึงจะเค้นคำพูดต่อได้

"คงไม่มีทางไปสอบได้แล้ว และหมอก็ตอบไม่ได้ด้วยว่าผมจะฟื้นตัวเต็มที่เมื่อไหร่…ถ้าหากว่า…"

เสียงของเขาแผ่วเบาลงไปอีกระลอก อวลไปด้วยความกังวล

"ถ้าหากว่า…ผมไม่หายสักที หรือฟื้นตัวได้ช้ามาก…สำหรับพี่ลู่แล้ว ผม…ผมคงไม่มีค่าพอให้เซ็นสัญญาแล้วใช่ไหมครับ"

ยามที่เอ่ยคำว่า "ค่า" ออกมา มันคล้ายกับการกรีดชำแหละตัวเอง แฝงไว้ด้วยการตระหนักรู้ในตนเองอันโหดร้ายอย่างยิ่ง

ได้ยินเช่นนั้น ลู่หนิงเซวียนก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก ทว่าสีหน้ากลับไม่แสดงความหวั่นไหวออกมาเลยสักนิด

เธอมองลึกเข้าไปในแววตาของเด็กหนุ่มที่ซ่อนความไม่มั่นคงและการด้อยค่าตัวเองเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เสี่ยวสวิน อย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านไปไกลขนาดนั้นสิ เรื่องจะฟื้นตัวได้ไหมต้องฟังหมอ ขอแค่เราร่วมมือกับการรักษาอย่างเต็มที่ก็พอแล้ว การเอาแต่คาดเดาผลลัพธ์ในแง่ร้ายที่สุดไว้ล่วงหน้าน่ะไม่ใช่เรื่องดีเลยนะ รู้ไหม"

"ส่วนเรื่องสอบเข้า มันอาจจะมีช่องทางพิเศษหรือทางออกอื่นก็ได้ เรื่องพวกนี้เธอไม่ต้องกังวลหรอก หน้าที่สำคัญที่สุดของเธอตอนนี้คือพักฟื้นร่างกายให้แข็งแรง และปรับสภาพจิตใจให้ดีก็พอ"

เธอชะงักไปนิด แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นเคร่งขรึม

"แล้วก็นะ เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ ไม่มีค่าเหรอ เมื่อก่อนเธอเป็นคนบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบโลกที่เอาแต่มองเรื่องผลประโยชน์พวกนี้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเอาคำว่า 'ค่า' มาตีราคาตัวเองเสียเองล่ะ เสี่ยวสวิน ถ้าเธอยังพูดแบบนี้อีก นั่นแปลว่าเธอกำลังดูถูกฉัน ลู่หนิงเซวียนคนนี้ และดูถูกน้ำใจไมตรีระหว่างพวกเราแล้วนะ"

"อีกอย่าง ใครบอกว่าเธอไม่มีค่ากัน ต่อให้ตอนนี้เธอไม่ทำอะไรเลย แค่เพลงทั้งสี่เพลงที่เธอร้องในรายการ 'นักร้องหน้ากากทายใครเอ่ย' ได้ค่าลิขสิทธิ์มาก็มากพอจะเลี้ยงตัวเองไปได้ตลอดแล้ว นี่ไม่ใช่คุณค่าหรอกเหรอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์เรื่องแต่งเพลงของเธอเลย ทุกคนต่างก็ประจักษ์แก่สายตากันหมดแล้ว"

"พี่เชื่อว่าต่อไปเธอจะต้องกลับมาร้องเพลงได้อีกแน่ และต้องได้กลับขึ้นไปยืนบนเวทีใหม่อีกครั้งแน่นอน!"

ถ้อยคำเหล่านั้นเปรียบเสมือนสายธารอันอบอุ่นที่ค่อยๆ ไหลรินชโลมหัวใจอันแห้งผากของหลี่รั่วสวิน

เขาเหม่อมองลู่หนิงเซวียน สบสายตาที่เปี่ยมด้วยกำลังใจอันจริงใจและความเชื่อมั่นอันหนักแน่นไม่สั่นคลอนของเธอ เมฆหมอกดำมืดและความคลางแคลงใจในตัวเองที่เกาะกุมอยู่ในอก คล้ายจะถูกพัดพาให้สลายไปไม่น้อยจริงๆ

เขารู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอีกระลอก ความรู้สึกอุ่นใจที่ได้รับการยอมรับและเชื่อมั่นอย่างหมดใจเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาแทบไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย

เขาสูดจมูกเบาๆ แล้วเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

"ครับ…ขอบคุณนะครับ พี่ลู่"

ทั้งสองอยู่เป็นเพื่อนหลี่รั่วสวินต่ออีกครู่หนึ่ง เมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาหมดจดเริ่มปรากฏร่องรอยความเหนื่อยล้า ลู่หนิงเซวียนจึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง กำชับให้เขาพักผ่อนให้สบายใจ จากนั้นก็พากันเดินออกจากห้องพักฟื้นพร้อมกับเฉินซือเยว่ แล้วค่อยๆ ดึงประตูปิดลงอย่างเบามือ

พอเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เฉินซือเยว่ก็หยุดชะงักฝีเท้ากะทันหัน

เธอสูดหายใจเข้าลึก คล้ายตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างได้ จึงหันกลับไปมองลู่หนิงเซวียน

"ประธานลู่คะ"

เสียงของเธอไม่ดังนัก แต่แฝงความตึงเครียดที่สะกดไม่อยู่

นิ้วของลู่หนิงเซวียนที่กำลังจะกดปุ่มลิฟต์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้ามองเธอ

"หืม?"

เฉินซือเยว่เม้มริมฝีปาก แววตาไหวระริกไปวูบหนึ่ง ทว่าสุดท้ายก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก

"ฉัน…ฉันลาออกจากช่องส้มแล้วค่ะ"

ลู่หนิงเซวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ

"ลาออกแล้วเหรอ"

ข่าวนี้เหนือความคาดหมายของเธออยู่บ้าง

เธอเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"งานที่สถานีโทรทัศน์จวี๋จื่อ ทั้งชื่อเสียงองค์กร ทั้งผลตอบแทนก็นับว่าไม่เลวเลยไม่ใช่เหรอคะ"

เฉินซือเยว่ก้าวตามลู่หนิงเซวียนเข้าไปในลิฟต์ แล้วกดปุ่มปิดประตู

"ความจริงก็แค่นั้นแหละค่ะ"

เฉินซือเยว่ยกยิ้มเจื่อนอย่างนึกสมเพชตัวเอง

"พูดให้ถึงที่สุด ก็เป็นแค่คนทำงานระดับล่าง ไม่ได้ต่างจากการทำงานในบริษัททั่วไปหรอกค่ะ"

"แล้วคุณก็รู้นี่คะว่าวงการพวกเราเวลาอัดรายการมักจะหามรุ่งหามค่ำ มันบั่นทอนร่างกายเกินไป"

เธอชะงักไปนิด แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเว้าวอนจริงจัง

"ประธานลู่คะ ฉันอยากไปอยู่เยวี่ยเย่า อยากไปเป็นผู้ช่วยของเสี่ยวสวินค่ะ"

เธอรีบพูดเสริมอย่างรวดเร็วด้วยกลัวว่าลู่หนิงเซวียนจะเข้าใจผิด

"ฉันเป็นห่วงเขามากจริงๆ ค่ะ"

"สภาพของเขาตอนนี้ จำเป็นต้องมีคนที่ไว้ใจได้คอยดูแลอยู่ข้างๆ"

"ฉันตามถ่ายเขาในรายการมานานขนาดนี้ ก็นับว่ารู้จักเขาดีพอสมควร"

"แถมฉันยังมีประสบการณ์ด้านการผลิตรายการและการคุมงานหน้าเซตอยู่ไม่น้อย เรื่องจัดการธุระจิปาถะในชีวิตประจำวันไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ!"

เธอพูดรวดเดียวจบ แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง จับจ้องลู่หนิงเซวียนไม่วางตา

ลู่หนิงเซวียนมองเธอโดยไม่ได้ตอบในทันที

ลิฟต์เคลื่อนลงอย่างนุ่มนวล ผนังโลหะสะท้อนเงารางๆ ของคนทั้งสอง

สายตาของลู่หนิงเซวียนสงบนิ่ง ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

"ซือเยว่ งานผู้ช่วยศิลปินก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่นะ"

"หลายครั้งก็ต้องอดหลับอดนอนเหมือนกัน"

"แล้วเธอยังต้องคอยจัดการเรื่องหยุมหยิมสารพัด ประสานงานตารางงานทุกอย่าง แถมยังต้องบินตามเขาไปทั่วทุกสารทิศ"

"ดีไม่ดีตลอดทั้งปีอาจไม่ได้กลับบ้านสักกี่ครั้งด้วยซ้ำ"

ลู่หนิงเซวียนแจกแจงความยากลำบากของงานนี้ตามความเป็นจริง

เธอไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้งให้ถอดใจหรือปฏิเสธเฉินซือเยว่ เพียงแต่อยากให้อีกฝ่ายไตร่ตรองให้รอบคอบ อย่าเพิ่งตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบจนต้องมานึกเสียใจภายหลัง

เมื่อเฉินซือเยว่ได้ยินดังนั้นกลับโล่งอก

"ประธานลู่คะ ฉันไม่กลัวลำบากหรอกค่ะ!"

น้ำเสียงของเธอหนักแน่นมั่นคง

"ฉันไม่ใช่คนท้องถิ่นของเมืองจวี๋อยู่แล้ว เดิมทีก็แค่ออกมาทำงานสู้ชีวิต จะเร่ร่อนอยู่ที่ไหนมันก็เร่ร่อนเหมือนกันนั่นแหละค่ะ"

ในใจเธอยังมีเหตุผลอีกข้อที่คิดคำนวณไว้

อยู่ที่ช่องส้ม เธอไม่มีเส้นสาย ไม่มีคนหนุนหลัง โอกาสเติบโตในสายงานแทบจะมองเห็นจุดสิ้นสุดอยู่รำไร

การก้าวออกมาติดตามหลี่รั่วสวิน อาจเปิดไปสู่โลกใบใหม่ที่กว้างกว่าเดิม

โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็นว่าลู่หนิงเซวียนให้ความสำคัญกับหลี่รั่วสวินมากเพียงใด

เมื่อลู่หนิงเซวียนมองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเฉินซือเยว่ ก็พลอยนึกถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่ปิดบังที่หญิงสาวมีต่อหลี่รั่วสวินก่อนหน้านี้

ความจริงใจเช่นนี้ ในวงการบันเทิงอันซับซ้อน นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก

หากคิดจะส่งผู้ช่วยคนใหม่มา ก็คงต้องผ่านช่วงเวลาปรับตัวและทำความคุ้นเคยกับหลี่รั่วสวินอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น การมีคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ใกล้ๆ ก็น่าจะส่งผลดีต่อสุขภาพจิตของเด็กหนุ่มด้วย

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง ประตูเปิดออกอีกครั้ง

ลู่หนิงเซวียนยอมใจอ่อน พยักหน้ารับ

"ในเมื่อเธอคิดรอบคอบแล้ว งั้นก็ไม่มีปัญหา"

ดวงตาของเฉินซือเยว่เปล่งประกายขึ้นมาทันที

"ตอนนี้ทางฝั่งเสี่ยวสวินก็ต้องการคนที่ไว้ใจได้คอยดูแลอยู่ข้างๆ จริงๆ นั่นแหละ"

ลู่หนิงเซวียนเอ่ยขณะก้าวเดิน

"เดี๋ยวฉันต้องบินกลับเมืองจิงทันที แต่ดูจากสภาพร่างกายของเสี่ยวสวินแล้ว ตอนนี้คงยังไม่พร้อมให้ย้ายไปไหน"

"พอดีเลย เธอจะได้คอยดูแลเขาในฐานะผู้ช่วย แล้วก็ทำความคุ้นเคยกับงานไปพลางๆ"

"อีกไม่นานฉันจะให้ฝ่ายกฎหมายร่างสัญญาขึ้นมา พอเสี่ยวสวินเซ็นสัญญาเรียบร้อย ฉันจะส่งคนมาช่วยเพิ่มอีกสองสามคน"