บทที่ 53 สัญญา

ลู่หนิงเซวียนทำงานได้รวดเร็วฉับไวอย่างน่าทึ่ง

ช่วงบ่ายของวันที่เธอบินกลับถึงสำนักงานใหญ่เยวี่ยเย่าเอนเตอร์เทนเมนต์ที่เมืองจิง คำสั่งก็ถูกส่งลงมาตามลำดับขั้นทันที

ฝ่ายกฎหมายเร่งทำงานล่วงเวลาเพื่อร่างสัญญาศิลปินฉบับใหม่เอี่ยมขึ้นมาอย่างรวดเร็วตามที่ลู่หนิงเซวียนต้องการ

ขณะเดียวกันฝ่ายบุคคลก็เริ่มดำเนินเรื่องขั้นตอนการรับเฉินซือเยว่เข้าทำงาน ทุกกระบวนการขับเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ณ โรงพยาบาลในเมืองจวี๋ซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้

หลี่รั่วสวินนั่งพิงหัวเตียง ใบหน้ายังคงซีดเซียว

เขายกมือที่ยังควบคุมได้ไม่คล่องนักเนื่องจากเส้นประสาทได้รับความเสียหาย แตะเปิดอีเมลฉบับใหม่ที่เพิ่งได้รับในกล่องข้อความบนโทรศัพท์มือถือ

"สัญญาศิลปินระดับ S"

หัวข้อขนาดใหญ่สะดุดตาสะท้อนเข้าสู่สายตา หลี่รั่วสวินตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ระดับ S งั้นเหรอ

ระบบขั้นสัญญาในวงการบันเทิงนั้นเข้มงวดมาก ปกติเด็กใหม่ทั่วไปจะได้แค่ระดับ C หรือระดับ B ถ้ามีศักยภาพและมูลค่าสูงเป็นพิเศษก็อาจจะแตะถึงระดับ A

ส่วนสัญญาระดับ S ตามปกติแล้วจะมอบให้เฉพาะศิลปินตัวท็อปที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง มีกระแสล้นหลามและมูลค่าเชิงพาณิชย์มหาศาลในตัวเองเท่านั้น

ศิลปินที่เซ็นสัญญาระดับ S มักจะมีอำนาจต่อรองสูงมาก บริษัทจะทุ่มเททรัพยากรระดับแนวหน้าให้อย่างเต็มที่ จัดทีมงานมืออาชีพที่สุดให้ หรือแม้กระทั่งการตัดสินใจบางเรื่อง ตัวศิลปินเองก็ยังมีสิทธิ์ร่วมตัดสินใจหรือมีสิทธิ์วีโต้คัดค้านได้ด้วยซ้ำ

นี่แทบจะเป็นสิ่งที่ศิลปินทุกคนใฝ่ฝัน!

แม้แผนการของเขาจะพยายามมุ่งไปในทิศทางนี้ แต่เขาก็ไม่เคยมั่นใจเต็มร้อยว่าจะทำสำเร็จหรือไม่

เดิมทีแผนของเขาคือใช้แรงกระแทกจากกระแสสังคมครั้งใหญ่ในคดีฆ่าตัวตาย รวมกับความนิยมที่สั่งสมมาจาก "คนพเนจรต่างภพ" และเพลงเหล่านั้น เพื่อช่วงชิงจุดเริ่มต้นที่ดีให้กับตัวเอง

ขอแค่มีเงื่อนไขอิสระมากกว่าระดับ A อีกสักสองสามข้อก็พอ

เพราะอย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็กใหม่อยู่ดี

แต่พอได้เห็นสัญญาระดับ S ตัวจริงเสียงจริงวางอยู่ตรงหน้า ก็ยังทำให้รู้สึกเหมือนฝันไปอยู่ดี!

"ว้าว! ระบบ ดูสิ ระดับ S เชียวนะ!"

หลี่รั่วสวินคุยกับระบบในใจ แฝงความอวดโอ้อยู่ลึกๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว

"ผ่านการประเมินแล้ว การจัดสรรทรัพยากรของสัญญานี้เหนือกว่าเด็กใหม่ในระดับเดียวกันถึง 98.7% ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี"

ก้าวแรกของการหวนคืนสู่วงการนี้ ดูเหมือนจะราบรื่นกว่าที่คาดไว้เสียอีก!

เขากดข่มความตื่นเต้นในใจลง แล้วดึงสมาธิกลับมายังความเป็นจริง

เฉินซือเยว่กำลังช่วยเขาปอกส้มอยู่

เมื่อครู่นี้ตอนที่หลี่รั่วสวินคุยกับระบบ แววตาของเขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ ม่านตาไร้จุดโฟกัส

หัวใจของเฉินซือเยว่กระตุกวูบ

เสี่ยวสวินใจลอยอีกแล้ว!

นี่ต้องเป็นหนึ่งในอาการของโรคซึมเศร้าแน่ๆ ที่ทำให้สมาธิหลุดลอยและจดจ่อได้ยาก

จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อก่อนตอนถ่ายรายการ เด็กหนุ่มก็เคยมีท่าทางแบบนี้อยู่บ้างเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนั้นไม่มีใครใส่ใจ และตัวเธอเองก็ไม่ได้สังเกตเห็น

ความรู้สึกเสียใจและโทษตัวเองผุดขึ้นมาในใจเธอ

หลี่รั่วสวินไม่รู้เลยสักนิดว่าเฉินซือเยว่จะคิดเตลิดไปคนละทิศละทางขนาดนี้ เขาเอ่ยปากถาม

"พี่ซือเยว่ พี่ลาออกจริงๆ เหรอครับ"

มือของเฉินซือเยว่ชะงักไป

เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้ามีความเก้อเขินเหมือนโดนจับได้ไล่ทัน ทว่าก็รีบปรับเป็นพูดอย่างหนักแน่นเต็มปากเต็มคำในทันที

"ใช่สิ ลาออกแล้ว!"

เฉินซือเยว่หยุดมือแล้วฉีกยิ้มกว้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

"แหม คิดว่าที่พี่ตามมาด้วยนี่มันแปลกใช่ไหมล่ะ"

"ก็พี่เป็นห่วงนายนี่นา! นายเป็นแบบนี้ ถ้าไม่มีคนคุ้นเคยอยู่ข้างๆ จะไปได้ยังไง"

"อีกอย่าง ค่าตอบแทนที่ประธานลู่ให้นี่ไม่เลวเลยนะ ดีกว่าที่พี่ต้องไปทำงานหนักเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าที่สถานีตั้งเยอะ! เขาเรียกว่านกดีเลือกเกาะกิ่งไม้ต่างหากล่ะ!"

เธอกะพริบตา เอ่ยอย่างมีชีวิตชีวา

"เพราะงั้นนะ นายไม่ต้องมากังวลเรื่องของพี่หรอก ดูแลรักษาตัวให้หายดีนั่นแหละสำคัญที่สุด!"

หลี่รั่วสวินรับผลไม้ที่เธอยื่นให้มา พลางกล่าวเสียงเบาว่า "ขอบคุณครับ" โดยไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัดไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงยวดยานแล่นผ่านแว่วมาจากนอกหน้าต่าง

ไม่นานนัก แพทย์เจ้าของไข้ของหลี่รั่วสวินก็ถือแฟ้มรายงานผลตรวจสองสามฉบับเดินเข้ามาในห้อง

คุณหมอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ก่อนจะเริ่มอธิบายอาการปัจจุบันของหลี่รั่วสวินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ยิ่งฟังคำอธิบาย บรรยากาศในห้องก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นทีละน้อย

"…โดยรวมแล้ว สภาพร่างกายของคุณหลี่ในตอนนี้ค่อนข้างแย่ครับ"

หมอดันแว่นตาขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม

"อย่างแรกคือการทำงานของหัวใจและปอด จากอุบัติเหตุก่อนหน้านี้ ปอดได้รับความเสียหาย แม้จะฟื้นตัวขึ้นมาบ้างหลังการรักษา แต่คาดว่าสมรรถภาพการทำงานของปอดจะลดลงอย่างถาวร ต่อให้หลังจากนี้จะทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูอย่างเต็มที่ ก็คงฟื้นกลับมาได้แค่ราวๆ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของคนปกติเท่านั้น"

เฉินซือเยว่สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

สมรรถภาพปอดเหลือแค่แปดสิบเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ

สำหรับคนเป็นนักร้อง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่หมายถึงอะไร!

หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

"แต่ว่า ร่างกายมนุษย์เรามีกลไกการชดเชยที่สูงมาก หากผ่านการฟื้นฟูฝึกฝนอย่างถูกหลักวิทยาศาสตร์ การร้องเพลงทั่วไปและการใช้ชีวิตประจำวันก็จะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก เพียงแต่การลากเสียงสูงมากๆ หรือการเค้นพลังเสียงระเบิดอารมณ์อย่างต่อเนื่อง อาจจะได้รับผลกระทบอยู่บ้าง"

หมอหยุดเว้นจังหวะ พลิกรายงานไปหน้าถัดไปแล้วพูดต่อ

"อย่างที่สอง จากการตรวจพบว่าคุณหลี่มีภาวะสมองขาดออกซิเจนเล็กน้อย สาเหตุหลักมาจากการที่สมองขาดออกซิเจนจนเซลล์ประสาทบางส่วนเสียหาย อาจส่งผลให้มีอาการหลงเหลืออยู่บ้าง เช่น ความผิดปกติด้านการประสานงานของกล้ามเนื้อมัดเล็ก"

"และสุดท้ายคือภาวะกล้ามเนื้อหัวใจผิดปกติจากความเครียดครับ"

"เอ๊ะ หัวใจก็มีปัญหาด้วยเหรอคะ"

เสียงของเฉินซือเยว่สั่นเครือ

"อย่าเพิ่งตกใจไปครับ" หมอรีบปลอบ "ไม่ใช่รอยโรคที่ตัวอวัยวะหัวใจโดยตรงครับ สาเหตุหลักเกิดจากการตอบสนองทางสรีรวิทยาต่อความเครียดจากการจมน้ำ"

"ตอนนี้จะแสดงอาการออกมาเป็นการทำงานของหัวใจที่ค่อนข้างอ่อนแอ เคลื่อนไหวนิดหน่อยหัวใจก็อาจเต้นเร็ว แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก อาการนี้ฟื้นตัวได้ด้วยการพักผ่อนและการรักษา แต่ต้องใช้เวลาครับ"

เขามองหลี่รั่วสวิน พลางกำชับอย่างจริงจัง

"ช่วงหลายเดือนหลังจากนี้ คุณหลี่ต้องหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายหักโหมและอารมณ์ที่แปรปรวนรุนแรงทุกชนิดโดยเด็ดขาดเลยนะครับ"

"เมื่อดูโดยรวมแล้ว" หมอปิดแฟ้มรายงานลงแล้วสรุป "หากต้องการฟื้นฟูกลับมาให้อยู่ในสภาพใกล้เคียงกับคนปกติ อย่างน้อยต้องใช้เวลารักษาและทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูอย่างเป็นระบบประมาณห้าถึงหกเดือนครับ"

คำพูดของหมอเปรียบเสมือนสายฝนเย็นเยียบที่สาดซัดลงมากลางใจของเฉินซือเยว่

เธอมองหลี่รั่วสวินด้วยความสงสารจับใจ

เด็กคนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานมามากขนาดไหนกัน!

เธอมองไปยังหลี่รั่วสวินด้วยความเป็นห่วง พบว่าแก้มของเด็กหนุ่มที่เดิมทีแทบไม่มีเลือดฝาดอยู่แล้ว บัดนี้กลับยิ่งซีดเผือดราวกับกระดาษ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

เขาจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ใช่ไหม

แพขนตายาวของเด็กหนุ่มสั่นระริกแผ่วเบา บดบังระลอกคลื่นอารมณ์ที่ซัดส่ายอยู่เบื้องลึกในดวงตา

เนิ่นนานทีเดียวกว่าหลี่รั่วสวินจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มุมปากยกเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงแต่อบอุ่น

"ขอบคุณครับคุณหมอ ผมเข้าใจแล้วครับ"

เฉินซือเยว่มองท่าทางของเขาแล้วลำคอตีบตัน อยากจะเอ่ยปลอบใจสักคำ ทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

กลับเป็นหลี่รั่วสวินที่เปิดปากพูดขึ้นมาก่อน

เขาเอียงหน้าไปเล็กน้อย ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างยังท้องฟ้าสีเทาหม่น เสียงของเขาแผ่วเบาลง แฝงความเหงาเดียวดายที่ไม่อาจซ่อนเร้น

"ก่อนหน้านี้…ผมเห็นจดหมายที่พวกวานิลลาเขียนให้ แล้วก็คำอวยพรที่แฟนเพลงในเน็ตส่งมาให้ด้วยนะครับ"

เขาพูดเบาๆ ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

"ขอบคุณทุกคนจริงๆ ที่ยังเป็นห่วงผมขนาดนี้…ความจริงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยแท้ๆ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเจือความขมขื่นและจนใจออกมาเล็กน้อย

"เดิมทีผมยังคิดอยู่เลยว่าจะอัดคลิปบอกทุกคนว่าปลอดภัยดีได้ไหม จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกันขนาดนี้"

"แต่สภาพผมตอนนี้…ถ้าให้พวกเขาเห็นเข้า คงยิ่งเป็นห่วงกว่าเดิมแน่ครับ"

ที่แท้…เขาก็กำลังเป็นห่วงแฟนคลับอยู่เหรอเนี่ย

พอได้ยินผลการวินิจฉัยที่หนักหนาขนาดนี้ สิ่งแรกที่เขานึกถึงกลับไม่ใช่หน้าที่การงานที่อาจจะได้รับผลกระทบ แต่เป็นเพราะกลัวว่าแฟนคลับเห็นสภาพซูบเซียวของตัวเองแล้วจะยิ่งกังวลใจไปกันใหญ่

หัวใจของเฉินซือเยว่เหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบรัดเข้าอย่างจัง ทั้งเจ็บแปลบทั้งตื้นตัน

คนคนนี้ ทำไมถึงได้…

ทำไมถึงได้จิตใจดีขนาดนี้กันนะ

ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังเอาแต่คิดถึงคนอื่นอีก!

เมื่อมองสีหน้าที่ดูเหงาหงอยทว่าแสร้งทำเป็นเข้มแข็งของเด็กหนุ่ม เฉินซือเยว่ก็พลันขอบตาร้อนผ่าว ความรู้สึกแรงกล้าสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

เธอต้องช่วยเขาให้ได้!