บทที่ 54 โวยวายอย่างหมดท่า

“เสี่ยวสวิน เธออย่าเพิ่งร้อนใจไปนะ!”

เฉินซือเยว่รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที ปลายนิ้วพิมพ์รัวบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ส่งข้อความไปหาลู่หนิงเซวียนเพื่ออธิบายสั้นๆ ถึงความลำบากใจของหลี่รั่วสวินที่อยากส่งข่าวบอกความปลอดภัยให้แฟนคลับคลายกังวล

ไม่นาน ลู่หนิงเซวียนก็ตอบกลับมา

กลุ่มวีแชตชื่อ "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน (ทีมเตรียมการ)" ถูกสร้างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ลู่หนิงเซวียนดึงทั้งเธอและหลี่รั่วสวินเข้ากลุ่ม

ปลายนิ้วของหลี่รั่วสวินเลื่อนหน้าจอ มองดูรูปโปรไฟล์ของสมาชิกในกลุ่มที่ทยอยเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ

ผู้จัดการส่วนตัว ฝ่ายประชาสัมพันธ์ ฝ่ายธุรกิจ และอื่นๆ

เฉินซือเยว่เห็นดังนั้นก็รีบเปลี่ยนชื่อตัวเองให้อยู่ในรูปแบบเดียวกันทันทีว่า เฉินซือเยว่ (ผู้ช่วย)

ไม่นาน บัญชีที่ใช้ชื่อ "หวงหว่าน (ผู้จัดการส่วนตัว)" ก็ส่งข้อความเข้ามา

"สวัสดีค่ะทุกคน ฉันหวงหว่าน ต่อไปนี้จะรับหน้าที่ดูแลงานผู้จัดการส่วนตัวของรั่วสวินค่ะ"

หลังเอ่ยทักทายสั้นๆ เธอก็เข้าประเด็นหลักทันที

"เกี่ยวกับการออกมาเคลื่อนไหวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกของรั่วสวิน ทุกคนมีความเห็นว่ายังไงบ้างคะ"

"ทั้งเรื่องช่วงเวลา เนื้อหา และแพลตฟอร์ม จำเป็นต้องเคาะให้เร็วที่สุดค่ะ"

น้ำเสียงของหวงหว่านแฝงความเฉียบขาดและเป็นมืออาชีพอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

หลี่รั่วสวินพิงหัวเตียง มองข้อความที่เลื่อนผ่านหน้าจอไปเงียบๆ พลางแอบสังเกตการณ์ด้วยความเพลิดเพลิน

หลังจากถกเถียงกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหวงหว่านก็ส่งข้อความสรุปประเด็นลงในกลุ่ม

"เบื้องต้นกำหนดไว้ว่าอีกสามวัน จะปล่อยคลิปวิดีโอทักทายหนึ่งคลิปค่ะ"

"ส่วนข้อความประกอบกับรายละเอียดต่างๆ ทางทีมประชาสัมพันธ์รีบทำแผนเสนอมานะคะ"

หลี่รั่วสวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความแรกส่งลงไปในกลุ่มด้วยน้ำเสียงลังเล

"แต่สภาพผมตอนนี้…จะยิ่งทำให้ทุกคนเป็นห่วงหรือเปล่าครับ"

หวงหว่านแทบจะตอบกลับมาในวินาทีนั้น

ข้อความเสียงเด้งขึ้นมา พอเปิดฟังก็เป็นน้ำเสียงอันหนักแน่นมั่นใจของเธอ

"รั่วสวิน เธอคิดมากไปแล้ว"

"สิ่งที่แฟนคลับอยากเห็นมากที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่ว่าเธอมีสภาพร่างกายดีแค่ไหน แต่คือการที่เธอยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยต่างหาก"

"แค่ให้พวกเขารู้ว่าเธอไม่เป็นไร เท่านี้ก็พอแล้ว"

"ส่วนเรื่องอื่นๆ เดี๋ยวพวกเราค่อยเป็นค่อยไปกัน"

โอ้โห ผู้จัดการคนนี้ไม่เบาแฮะ

คำปลอบใจแทงใจดำเข้าเป้าสุดๆ

หลี่รั่วสวินคิดในใจ

ต่อให้เขาจะสวมบทบาทพ่อพระแสนดีขนาดไหน พอเจอคำพูดนี้เข้าไปก็คงต้องยอมคล้อยตามอยู่ดี

หลี่รั่วสวินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปคำเดียวว่า "ครับ"

เมื่อกำหนดทิศทางได้แล้ว การหารือในกลุ่มก็เปลี่ยนไปสู่รายละเอียดการปฏิบัติงานจริงทันที

สถานที่ถ่ายทำ แน่นอนว่าต้องเป็นที่โรงพยาบาลเท่านั้น

อุปกรณ์จัดไฟ ฝ่ายตากล้องและฝ่ายประชาสัมพันธ์คงต้องเหนื่อยเดินทางมาที่เมืองจวี๋สักรอบ

การเลือกช่วงเวลาที่จะปล่อยคลิป

แผนรับมือและจับตากระแสสังคม

ทุกอย่างถูกจัดแจงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

งานเตรียมการเบื้องต้นที่ยุ่งยากซับซ้อนพวกนี้ มีทีมงานมืออาชีพคอยจัดการให้อยู่แล้ว

สำหรับหลี่รั่วสวินในเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

การฝึกทำกายภาพบำบัด!

เขาต้องพยายามทำให้ตัวเองมีสภาพร่างกายที่ดีขึ้นตอนถ่ายคลิปให้ได้!

…

จากนั้นหลี่รั่วสวินก็เริ่มใช้ชีวิตอย่างมีแบบแผน ทุกวันเขาต้องฝึกทำกายภาพบำบัดหลากหลายรูปแบบตามแผนการฟื้นฟูของแพทย์ ควบคู่ไปกับการเข้ารับการบำบัดทางจิตวิทยาให้ครบตามวงรอบ

ฮู่ว——

เสียงพ่นลมหายใจออกอย่างยากลำบากดังขึ้นอีกครั้ง

ปลายนิ้วของหลี่รั่วสวินสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำอุปกรณ์ฝึกหายใจแน่น

ลูกบอลสีสดใสทั้งสามลูกลอยนิ่งอยู่ในช่องของตัวเอง รอคอยให้แรงลมดันขึ้นไป

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วออกแรงเป่าเข้าไปในท่อเป่า

ในพริบตา ความเจ็บแปลบเสียดแทงก็ระเบิดขึ้นจากส่วนลึกของปอดและลุกลามออกไปอย่างรวดเร็ว

หน้าอกถูกแรงมหาศาลที่มองไม่เห็นกดทับไว้แน่น อึดอัดจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก

เพียงแค่ทำท่าเป่าลมง่ายๆ นี้ เม็ดเหงื่อเย็นเยียบก็ผุดซึมออกมาเต็มหน้าผาก ก่อนจะไหลรินลงมาตามขมับ

หลี่รั่วสวินทิ้งตัวพิงหัวเตียงอย่างหมดแรง ร่างกายจมยวบลงไปบนหมอนอย่างอ่อนเปลี้ย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หอบหายใจถี่กระชั้น ทุกลมหายใจมีเสียงแหบพร่าราวกับเสียงเครื่องสูบลมดังแทรกออกมา

ส่วนลึกในลำคอยังผะอืดผะอมไปด้วยรสชาติฝาดเฝื่อนของสนิมเหล็ก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ

จะบ้าตายให้ได้!

ความสมจริงบ้านี่มันอะไรกัน!

เขาหลับตาลง ดึงสติกลับเข้าไปในห้วงความคิด

"ระบบ ตอนนั้นสมองฉันมีน้ำเข้าหรือไงกันนะ"

หลังจากจมน้ำคราวนั้น ตั้งแต่อยู่บนรถพยาบาล เขาก็ซื้อไอเทมแบบใช้ครั้งเดียวในร้านค้าของระบบมาแล้ว นั่นคือ "วันนี้ก็ไม่อยากไปทำงานเหมือนกัน"

ผลลัพธ์ยอดเยี่ยม ไม่มีหลอกลวง

สามารถกำหนดสภาพร่างกายที่ต้องการให้ปรากฏขึ้นในช่วงเวลาที่กำหนดได้ตามใจชอบ ไม่ว่าจะเป็นประเภทของโรค ความรุนแรง หรือแม้กระทั่งความแม่นยำในแต่ละขั้นตอนของการฟื้นฟูร่างกาย ก็จำลองออกมาได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ

เพื่อไม่ให้ความแตก และทำให้ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล ตอนนั้นเขากัดฟันเลือกแผนการที่รัดกุมและสมจริงที่สุด

นั่นคือสารพัดอาการแทรกซ้อนหลังการจมน้ำ

ผลการตรวจของแพทย์จำลองตามการตั้งค่าของเขาออกมาได้แทบจะสมบูรณ์แบบ

ขั้นตอนการฟื้นฟูก็กำหนดไว้อย่างชัดเจน

หนึ่งเดือนหลังจากนี้ เขาจะสามารถพยุงตัวยืนได้ชั่วครู่โดยอาศัยอุปกรณ์ช่วยเดิน

สามเดือนหลังจากนี้ น่าจะพอพ้นจากการนั่งรถเข็นได้ แต่ร่างกายจะยังคงอ่อนแอและเหนื่อยง่าย

ต้องรอจนถึงหกเดือนให้หลัง ถึงจะฟื้นตัวกลับสู่สภาพของคนปกติได้เป็นส่วนใหญ่ และยังคงห้ามออกกำลังกายหักโหม

ตอนนี้ ฤทธิ์ของไอเทมกำลังทำงานในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ

แค่คนดูแลปรับหัวเตียงคนไข้ให้สูงขึ้นนิดเดียว เพื่อให้เขานั่งได้ ภาพตรงหน้าก็มืดลงทันควัน ดวงตาวูบวาบไปด้วยประกายแสงระยิบระยับ ต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะค่อยๆ ทรงตัวได้

พอคิดว่าสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายและต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้จะต้องดำเนินต่อไปอีกตั้งหลายเดือน…

ตรงหน้าของหลี่รั่วสวินก็มืดลงไปอีกระลอก

"ระบบ ทำไมนายถึงไม่มีไอเทมแกล้งป่วยที่ได้ผลทันทีแล้วก็ยกเลิกได้ตลอดเวลาบ้างล่ะ!"

หลี่รั่วสวินโวยวายอย่างหัวเสียอยู่ในใจ

"ความต้องการดังกล่าวขัดแย้งกับการตั้งค่าเริ่มต้นของโฮสต์ที่ 'ต้องการความสมจริงขั้นสูงสุด และหลีกเลี่ยงการถูกแอบถ่ายจนความแตกหลังจากไอเทมชั่วคราวหมดฤทธิ์'"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น สื่อชัดเจนว่ามันไม่ยอมรับความผิดนี้เด็ดขาด

"โปรดอย่าโทษว่าเป็นความผิดพลาดของฟังก์ชันระบบ อันเนื่องมาจากการตัดสินใจเลือกของโฮสต์เอง"

หลี่รั่วสวินสะอึกไปชั่วขณะ ได้แต่หุบปากลงอย่างกระดากอาย

เอาเถอะ เขายอมรับก็ได้ ว่าเป็นเพราะความรักความสมบูรณ์แบบบ้าบอของตัวเองแท้ๆ

ยังไงเขาก็ไม่ใช่เทวดา ไม่อาจควบคุมเหตุการณ์ไม่คาดฝันได้ทั้งหมด

ถ้าต้องมาความแตกเพราะอุบัติเหตุแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ของเขาไม่สูญเปล่าไปหมดเลยเหรอ

ถึงตอนนั้นเขาคงต้องไปกระโดดน้ำดูอีกรอบจริงๆ ว่าจะข้ามมิติกลับโลกเดิมได้ไหม…

บอกได้แค่ว่า ในฐานะคนที่ชาติก่อนสุขภาพแข็งแรงจนแทบไม่เคยเป็นหวัดหนักๆ เลยสักครั้ง เขาประเมินความเจ็บปวดและความอ่อนแอของผู้ป่วยหนักต่ำไปจริงๆ

เฮ้อ สรุปแล้ว ร่างกายแข็งแรงนี่แหละสำคัญที่สุดแล้ว!!

"จากการตรวจวัดของระบบ ขณะนี้การทำงานของร่างกายโฮสต์เป็นปกติดีทุกอย่าง แข็งแรงมาก สภาพด้านลบทั้งหมดล้วนเป็นผลจากการจำลองของไอเทมทั้งสิ้น"

ในน้ำเสียงเย็นชาของระบบ ดูเหมือน…จะแฝง…แววเยาะเย้ยจางๆ เอาไว้ด้วยหรือเปล่านะ

เขาคิดไปเองหรือเปล่า

"แต่ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกอยู่เนี่ย มันเป็นของจริงนะเว้ย!"

หลี่รั่วสวินคำรามก้องอยู่ในใจอย่างเงียบงัน

ของจำลองแล้วมันไม่ทรมานหรือไงกันเล่า!

หลี่รั่วสวินโวยวายอย่างหัวเสียอีกครั้ง

เฉินซือเยว่ยืนอยู่ไม่ไกลจากข้างเตียง มองดูภาพที่หลี่รั่วสวินดิ้นรนอย่างทรมานเมื่อครู่นี้แล้ว หัวใจของเธอก็บีบรัดแน่นด้วยความเจ็บปวด

เธออยากจะหยิบสายออกซิเจนเส้นเล็กๆ นั่นมาสวมให้เขาเสียเดี๋ยวนี้เลยจริงๆ เพื่อให้เขาหายใจได้โล่งขึ้น แม้จะช่วยให้สบายขึ้นเพียงนิดเดียวก็ยังดี

"ทรมานมากไหมคะ ให้ฉัน…"

ในที่สุดเฉินซือเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก แต่คำพูดหลังจากนั้นกลับกลืนหายลงคอไป

เธอรู้ดีว่าหมอได้กำชับไว้อย่างชัดเจนแล้ว หัวใจสำคัญของการฝึกฟื้นฟูร่างกายก็คือการค่อยๆ ละการพึ่งพาออกซิเจนเสริม เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัวและฟื้นฟูด้วยตัวเอง

"ผมไม่เป็นไรครับ…"

เขาพยายามเพ่งสายตามองไปที่เฉินซือเยว่ ริมฝีปากที่แห้งผากขยับเปิดปิดสองสามครั้ง ถึงจะเค้นเสียงแหบพร่าแผ่วเบาออกมาได้ โดยมีเสียงหอบหายใจที่ไม่อาจควบคุมดังแทรกอยู่เป็นระยะ

"ผม…ฮู่ว…ไม่เป็นไรครับ…"

เขาพยายามจะฝืนยิ้มปลอบโยนออกมา แต่มุมปากกลับขยับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดูยากลำบากอย่างยิ่ง

"พี่ซือเยว่…ฮู่ว…พี่…ออกไป…ก่อน…เถอะครับ ฮู่ว ฮู่ว…มองดูผมแบบนี้…ในใจพี่…คง…ทรมานเหมือนกัน…"

"เธอยังพยายามอดทนสู้ขนาดนี้ได้เลย แล้วฉันแค่ยืนมองอยู่ตรงนี้ จะกล้าพูดว่าทรมานได้ยังไงกันคะ"

เฉินซือเยว่รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มเยาะตัวเองออกมา

ในใจคอยนับเวลาแทนเขาอย่างเงียบๆ หวังเพียงให้เขาผ่านพ้นความทรมานที่ราวกับจะขาดใจนี้ไปได้โดยเร็ว