บทที่ 55 แฟนคลับผู้ชายแล้วมันทำไม

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

เฉินซือเยว่สูดหายใจเข้าลึก สงบอารมณ์ลงเล็กน้อย แล้วเดินไปเปิดประตู

ด้านนอกมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่คนหนึ่ง

ชายคนนั้นสวมสูทสีเข้มตัดเย็บประณีตพอดีตัว สวมแว่นตาขอบบางดูสุภาพ จัดแต่งทรงผมเรียบร้อยไร้ที่ติ ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความเฉียบคมของชนชั้นหัวกะทิในสายงานออกมาอย่างชัดเจน

บุคลิกของเขาดูขัดกับบรรยากาศห้องพักผู้ป่วยที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแห่งนี้อยู่ไม่น้อย

"อ๊ะ! คุณหลิน! คุณมาเยี่ยมเสี่ยวสวินเหรอคะ! ยินดีต้อนรับค่ะ!"

เฉินซือเยว่เอ่ยทักด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

หลินซือเท่อพยักหน้าอย่างสุภาพ สายตามองข้ามเฉินซือเยว่ ตรงไปยังหลี่รั่วสวินบนเตียงคนไข้เป็นอันดับแรก

เวลานี้หลี่รั่วสวินหลับตาลง เอนพิงหัวเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง หอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ขมับและแก้มเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นที่ยังไม่แห้ง เหงื่อเปียกชุ่มจนซึมถึงคอเสื้อคนไข้ แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหายใจ

รอยยิ้มตามมารยาทบนใบหน้าของหลินซือเท่อพลันมลายหายไปทันที คิ้วขมวดมุ่น น้ำเสียงร้อนรน

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่เรียกหมอครับ"

เฉินซือเยว่รีบโบกมืออธิบาย

"คุณหลินไม่ต้องตกใจนะคะ! เสี่ยวสวินไม่เป็นไรค่ะ เขากำลังทำกายภาพบำบัดอยู่!"

"ถึงฉันจะปวดใจเหมือนกัน แต่คุณหมอบอกว่านี่เป็นการฝึกที่จำเป็นค่ะ"

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวทางนี้ หลี่รั่วสวินก็พยายามข่มความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกลงไป

เขาฝืนลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างยากลำบาก สายตายังคงพร่ามัวเล็กน้อย พอต้องกะพริบตาถี่ๆ ถึงมองเห็นผู้มาเยือนได้ชัดเจน จึงทำได้เพียงหอบหายใจพลางเอ่ยปลอบออกไปก่อน

"แค่ก…แค่ก…ผมไม่เป็นไรครับ…ไม่ต้อง…ไม่ต้องห่วง…ก็แค่…ซ้อมเหนื่อยไปหน่อย…พัก…พักสักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้วครับ…"

หลินซือเท่อยืนอยู่ข้างเตียง พอมองดูท่าทางอ่อนแอเปราะบางของอีกฝ่าย หัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น แววตาแฝงความปวดใจและเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่มองหลี่รั่วสวินเงียบๆ

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดลมหายใจของหลี่รั่วสวินก็ค่อยๆ สงบลงมาก แม้หน้าอกจะยังเจ็บแปลบอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ทรมานเจียนตายเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

เขาถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง ใบหน้าซีดขาวคลี่ยิ้มอ่อนแรงเจือความรู้สึกผิด

"ขอโทษด้วยนะครับ…ที่ทำให้คุณต้องมาเห็นสภาพนี้…ตอนนี้สภาพผม…ค่อนข้างดูไม่ได้เลย…"

เขาชะงักไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาสุภาพของชายหนุ่ม แฝงความสงสัยใคร่รู้ได้อย่างพอดิบพอดี ราวกับกำลังพยายามนึกทบทวน

"แต่ว่า…คุณคือ…?"

สายตาของหลี่รั่วสวินจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่าย รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง ทว่าชั่วขณะนั้นกลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน

เขารีบขุดค้นความทรงจำของร่างเดิมอย่างเร่งด่วน

เฉินซือเยว่ที่อยู่ด้านข้างรีบช่วยแนะนำอย่างกระตือรือร้น

"เสี่ยวสวิน คนนี้คือคุณหลินซือเท่อค่ะ! คนใจดีที่กระโดดลงไปช่วยเธอในแม่น้ำวันนั้นทันทีไงล่ะ!"

หลินซือเท่อยิ้มอย่างสุภาพทว่าแฝงความห่างเหินเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแนะนำตัวเอง

"ใช่ครับ ผมหลินซือเท่อ จริงๆ แล้วพวกเราเคยเจอกันมาก่อนนะ"

หลินซือเท่อ?

ชื่อนี้…

ในที่สุดหลี่รั่วสวินก็นึกออกเสียทีว่าความคุ้นเคยนี้มาจากไหน

ที่แท้ก็เขานี่เอง!

หนึ่งในเด็กฝึกร้อยกว่าคนที่เคยเข้าร่วมรายการ "ผลิบานเถิดหนุ่มน้อย" พร้อมกับร่างเดิม นับว่าเป็นกลุ่มที่อายุมากที่สุดในหมู่พวกเขา แต่ทั้งความสามารถและกระแสความนิยมกลับไม่โดดเด่น แข่งไปได้ไม่กี่รอบก็ตกรอบกลับบ้าน

ตอนนั้นเขายังนึกว่า "หลินซือเท่อ" เป็นแค่ชื่อในวงการที่ตั้งให้ดูอินเตอร์เพื่อใช้เดบิวต์เสียอีก ใครจะไปคิดว่าเป็นชื่อจริงกันล่ะเนี่ย

เดี๋ยวสิเพื่อน นายไปเจออะไรมากันแน่เนี่ย…

หลี่รั่วสวินเลื่อนสายตากลับมามองหลินซือเท่ออีกครั้ง พินิจดูอย่างละเอียด

เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มวัยละอ่อนในช่วงที่เป็นเด็กฝึกตามความทรงจำแล้ว หลินซือเท่อในตอนนี้เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่แว่น แต่งหน้าสเตจจัดเต็มตามที่ช่างประโคมให้ ทรงผมทันสมัย เสื้อผ้าก็ล้วนเป็นชุดที่เปล่งประกายพลังวัยรุ่นตามแบบฉบับที่ไอดอลควรใส่

ทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับดูสุขุมขึ้นมาก แว่นตาขอบบางบดบังดวงตาไปบางส่วน ชุดสูทผูกเนกไทเนี้ยบกริบยิ่งเพิ่มระยะห่างขึ้นไปอีกขั้น

อย่าโทษที่เขามองปราดแรกแล้วจำไม่ได้เลย

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนที่มีภาวะจำหน้าคนไม่ได้ มานั่งจ้องสักแปดร้อยปีก็คงจับคู่หน้าเดิมไม่ถูกหรอก

หลี่รั่วสวินแอบบ่นอุบในใจ

เดี๋ยวสิ…หลินซือเท่อ…สเตอลิง…

สเตอลิงสวิน?

แฟนคลับตัวท็อปคนนั้นที่จับสังเกตเจตนาของเขาได้อย่างเฉียบคม แล้วส่งข้อความส่วนตัวมาบอกให้เขา "อย่าจากไป" น่ะเหรอ

"กำลังวิเคราะห์ความเชื่อมโยงของข้อมูล… Sterling = สเตอลิง ≈ หลินซือเท่อ"

"ชื่อแฟนคลับมีข้อมูลของไอดอล Xun = สวิน"

"ข้อสรุป: หลินซือเท่อ = สเตอลิงสวิน"

"เมื่อผนวกกับพฤติกรรมการช่วยชีวิตในจุดเกิดเหตุจมน้ำ ความน่าจะเป็นของข้อสรุปอยู่ที่ 95.8%"

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวได้ถูกจังหวะพอดี

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ทุกอย่างสมเหตุสมผลแล้ว!

มิน่าล่ะเด็กฝึกรุ่นเดียวกันที่ดูเหมือนไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลย ถึงได้โผล่มาอยู่ริมแม่น้ำที่เขาจมน้ำ แถมยังช่วยเขาไว้ได้พอดิบพอดี

ลงล็อกเกินไปแล้ว

ไม่ใช่สิ ช้าก่อน…

แต่เมื่อก่อนหลินซือเท่อก็เป็นไอดอลนี่นา

แล้วเขาจะมาตามติ่งทำไมกัน

สายตาที่หลี่รั่วสวินมองหลินซือเท่อเริ่มเจือแววประหลาดใจขึ้นมา

ทว่าหลินซือเท่อไม่ได้สังเกตเห็นแววตาเพียงชั่ววูบนั้นของหลี่รั่วสวิน

ดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้อยากให้หลี่รั่วสวินรู้ว่าตัวเองคือสเตอลิงสวินเช่นกัน

เขาเพียงแค่วางกระเช้าผลไม้ที่นำติดมือมาไว้บนโต๊ะข้างเตียง สีหน้าเป็นปกติ เอ่ยอธิบายจุดประสงค์ที่มาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ก่อนหน้านี้ได้ยินว่านายฟื้นแล้ว ฉันก็อยากจะมาเยี่ยมตลอด แต่ที่บริษัทมีเรื่องยุ่งๆ วันนี้ถึงเพิ่งปลีกตัวมาได้"

สายตาของเขาจับจ้องบนใบหน้าซีดเผือดของหลี่รั่วสวิน แฝงความห่วงใยอย่างพอดิบพอดี

"ร่างกายรู้สึกยังไงบ้าง"

หลี่รั่วสวินกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มอ่อนแรง

"ดีขึ้นแล้วครับ คงต้องใช้เวลาฟื้นตัวอีกหน่อย ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ คุณหลิน"

เขาชะงักไป น้ำเสียงยังคงแหบแห้งและอ่อนล้าหลังฟื้นไข้

"จะว่าไปแล้ว ผมยังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณคุณดีๆ เลย วันนั้น…ที่ริมแม่น้ำ…ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ทันเวลา…" เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงบนใบหน้าซีดขาว "ผมก็คง…"

หลินซือเท่อรีบโบกมือขัดคำพูดของหลี่รั่วสวินทันที สีหน้าดูเก้อเขินไปแวบหนึ่ง

"อย่าพูดแบบนั้นเลย เรื่องเล็กน้อยน่า อีกอย่างไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหลินหรอก ห่างเหินเกินไป ถึงเมื่อก่อนในรายการพวกเราจะไม่ค่อยได้สุงสิงกันเท่าไหร่ แต่ตอนซ้อมก็เคยคุยกันอยู่บ้าง นายเรียกฉันว่าพี่หลินเหมือนเดิมเถอะ"

"ครับ"

หลี่รั่วสวินพยักหน้ารับ

หลินซือเท่อเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับต้องการเปลี่ยนเรื่องคุย

"ความจริงวันนั้นฉันบังเอิญมาคุยงานแถวเมืองจวี๋พอดี ก็เลยแวะไปดูรอบชิงชนะเลิศของรายการ 'นักร้องหน้ากากทายใครเอ่ย' พอจบรายการยังมีเวลาเหลือ ก็เลยไปเดินเล่นรับลมแถวริมแม่น้ำเรื่อยเปื่อย ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเข้าพอดี… คงได้แต่บอกว่าเป็นโชคชะตาล่ะนะ"

เดินเล่น?

เดินเล่นไปถึงริมแม่น้ำเนี่ยนะ?

แล้วก็บังเอิญเจอพอดีเนี่ยนะ?

เอิ่ม…

คิดว่าผมจะเชื่อไหมล่ะ

แน่นอนว่าหลี่รั่วสวินได้แต่แอบแขวะในใจ ขืนไปฉีกหน้าอีกฝ่ายตรงๆ ก็คงไม่ใช่เรื่อง

เขาจึงเออออตามน้ำไปกับคำพูดของหลินซือเท่อ สีหน้าเผยแววประหลาดใจและซาบซึ้งใจยิ่งกว่าเดิมอย่างพอดิบพอดี ราวกับถูก "โชคชะตาอันน่าอัศจรรย์" นี้ทำให้ตื้นตันใจเข้าจริงๆ

"งั้น… งั้นก็บังเอิญมากจริงๆ ครับ! แต่ไม่ว่ายังไง คุณหลินก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้!"

เขาหลุบตาลงต่ำเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบาลง แฝงความเปราะบางที่พอดิบพอดีเอาไว้

"ทำให้คุณต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายขนาดนั้น ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดีจริงๆ ครับ…"