บทที่ 56 สตูดิโอส่วนตัว

ได้ยินดังนั้น แววตาของหลินซือเท่อก็ไหววูบ ดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

เขาแสร้งกระแอมไอสองทีคล้ายต้องการกลบเกลื่อน

ในที่สุดก็เหมือนจะหาเหตุผลที่เข้าท่าได้ น้ำเสียงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ไม่ต้องตอบแทนหรอกครับ"

"พูดไปก็บังเอิญ ลูกพี่ลูกน้องของผมเป็นแฟนคลับคุณ เป็นหนึ่งในวานิลลานั่นแหละ"

"เธอรู้ว่าเมื่อก่อนผมเคย… รู้จักคุณ ก็เลยชอบมาเซ้าซี้ขอให้ผมช่วยขอลายเซ็นคุณให้ตลอด"

พอพูดถึงตรงนี้ ใบหูของหลินซือเท่อดูเหมือนจะแดงระเรื่อขึ้นมาจางๆ

"แต่ตอนนั้นผมกับคุณไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ เลยไม่กล้าเอ่ยปากสักที"

"ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะมีโอกาสพอดี คุณดูสิว่า… พอจะสะดวกไหมครับ"

หลี่รั่วสวินได้ยินเข้าก็เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน

"ได้แน่นอนครับ!"

หลินซือเท่อดูเหมือนจะโล่งอก รีบล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่พกติดตัว

มันกลับเป็นโปสการ์ดภาพโปรโมตอย่างเป็นทางการในยุคแรกๆ ของหลี่รั่วสวิน!

เด็กหนุ่มในภาพมีแววตาสดใสไร้เดียงสา รอยยิ้มเจิดจ้า ช่างแตกต่างราวกับคนละคนกับเขาที่นอนซีดเซียวเปราะบางอยู่บนเตียงคนไข้ในยามนี้

หลินซือเท่อเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าการหยิบของแบบนี้ออกมามันค่อนข้างกระดากอาย สีหน้าจึงชะงักเกร็งไปชั่วขณะ แต่ก็ยังคงยื่นโปสการ์ดกับปากกาโลหะหรูหราราคาแพงส่งมาให้

หลี่รั่วสวินยื่นมือออกไป หวังจะรับเอาไว้

ทว่าผลข้างเคียงจากการจมน้ำที่ทำให้การกะระยะสายตาและมิติผิดเพี้ยนกลับแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีก ปลายนิ้วของเขารู้สึกว่าเล็งตรงเป้าหมายแล้วแท้ๆ แต่ในจังหวะที่กำลังจะแตะโดนโปสการ์ด มันกลับเฉียดพลาดไปเล็กน้อย ปลายนิ้วปัดผ่านขอบโปสการ์ดไปอย่างน่าเสียดาย

เสียง "แป๊ก" ดังเบาๆ ปากกาหลุดมือตกลงบนผ้าปูเตียง

บรรยากาศพลันแข็งค้างไปในพริบตา

หลี่รั่วสวินชะงักงันไปด้วยความรู้สึกจริงๆ

ไอ้ผลข้างเคียงที่ไอเทมจำลองขึ้นมาเนี่ย ยามที่ต้องเรียกความสงสารจากแฟนคลับด้วยการโชว์ความอ่อนแอมันก็เป็นอาวุธชั้นดีอยู่หรอก แต่ในชีวิตประจำวันแบบนี้ มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

ถ้าเลือกเวลาให้มันออกฤทธิ์ได้ก็คงดี…

เฉินซือเยว่ที่ยืนดูอยู่เงียบๆ ด้านข้างมาตลอด พอเห็นภาพนี้เข้า รอยยิ้มที่เดิมทีแอบกลั้นไว้เพราะเห็นหลินซือเท่อหยิบของสะสมรุ่นโบราณออกมาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เธอเม้มริมฝีปาก รีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ก้มลงหยิบโปสการ์ดขึ้นมาวางคืนในมือของหลี่รั่วสวินอย่างแผ่วเบา พร้อมทั้งช่วยเขาจัดท่าทางการจับปากกาใหม่อีกครั้ง

หลี่รั่วสวินสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งที่ส่งผ่านปลายนิ้วและความสั่นเทาที่ยากจะควบคุม เขาสูดหายใจเข้าลึก เงยหน้ามองหลินซือเท่อ พยายามปั้นรอยยิ้มที่แฝงความรู้สึกผิด ทว่ารอยยิ้มนี้กลับยิ่งทำให้เขาดูอ่อนแอและเปราะบางลงไปอีก

"ขอโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ผม… มือยังไม่ค่อยยอมฟังคำสั่งเท่าไหร่"

"คิดว่าลายเซ็นที่เซ็นออกมาคงไม่ค่อยสวยแน่ๆ"

น้ำเสียงของเขาเจือแววหมดหนทาง

"เอาเป็นว่า… รอให้ผมดีขึ้นอีกหน่อย ร่างกายฟื้นตัวกว่านี้แล้วค่อยเซ็นให้อีกใบ ถึงตอนนั้นผมจะส่งไปรษณีย์ไปให้นะครับ"

หลินซือเท่อได้ยินอย่างนั้นก็ส่ายหน้าทันที แววตาเป็นประกายวาววับอย่างน่าตกใจ

"ไม่ต้องเลยครับ! แบบนี้สิถึงจะมีความหมายน่าจดจำยิ่งกว่า! ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลย!"

พอตระหนักได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน ใบหน้าพลันเห่อแดงขึ้นมาอย่างน่าสงสัย ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

"ผมหมายถึง น้องสาวของผมจะต้องเก็บรักษาไว้อย่างดีแน่นอนครับ"

หลี่รั่วสวินมองท่าทางลนลานรีบแก้ตัวของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

เขาก้มหน้าลง โดยมีเฉินซือเยว่คอยช่วยจัดท่าทาง ค่อยๆ บรรจงเขียนชื่อตัวเองลงบนด้านหลังโปสการ์ดทีละขีดทีละเส้น

เป็นไปตามคาด เพราะปัญหาเรื่องการควบคุมมือ ลายมือจึงดูเก้ๆ กังๆ ราวกับเด็กหัดเขียน ทั้งยังค่อนข้างโย้เย้ไปมา

"ขออภัยที่ขายหน้านะครับ"

เขายื่นโปสการ์ดที่เซ็นเสร็จแล้วส่งให้

หลินซือเท่อกลับประคองรับมาอย่างทะนุถนอมราวกับได้รับของล้ำค่า

เขาจ้องมองลายเซ็นที่โย้เย้บิดเบี้ยวแผ่นนั้นอย่างละเอียด ราวกับกำลังเพ่งมองโบราณวัตถุระดับโลกชิ้นเอก

หลังจากพูดคุยถามไถ่กับหลี่รั่วสวินอีกสองสามประโยคและกำชับให้เขาพักผ่อนรักษาตัวดีๆ หลินซือเท่อจึงลุกขึ้นกล่าวลา

พอเดินพ้นห้องพักผู้ป่วยและปิดประตูลง หลินซือเท่อก็ก้มมองโปสการ์ดพร้อมลายเซ็นในมือ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ฝีเท้าพลอยเบาสบายขึ้นทันตา

ดีเหลือเกิน!

ลายเซ็นสดของเสี่ยวสวินเชียวนะ!

ถึงที่บ้านจะมีของแบบนี้จากงานอีเวนต์ก่อนๆ อยู่บ้าง แต่มันจะไปเทียบกับลายเซ็นที่เซ็นให้ต่อหน้าได้ยังไงกัน!

กลับไปถึงจะเอาไปใส่กรอบบูชาเดี๋ยวนี้เลย!

ทว่าความยินดีปรีดานี้อยู่ได้ไม่นานนัก

พอนึกถึงใบหน้าขาวซีดจนแทบจะโปร่งแสงของเด็กหนุ่มในห้องพัก น้ำเสียงอันอ่อนระโหยโรยแรง แววตาเจ็บใจที่ผุดขึ้นมาแวบหนึ่งในดวงตางดงามคู่นั้น รวมถึงมือข้างนั้นที่แม้แต่จะประคองโปสการ์ดแผ่นบางๆ ไว้ยังดูยากเย็นแสนเข็ญ…

หัวใจของหลินซือเท่อก็พลันดิ่งวูบลงด้วยความหนักอึ้ง

เฮ้อ

เขาถอนหายใจเงียบๆ ในใจ

มนุษย์เรานี่ละโมบไม่รู้จักพอจริงๆ

ตอนแรกที่รู้ข่าวว่าเขาฟื้นขึ้นมาปลอดภัย ก็คิดเพียงว่าเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ได้หวังอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว

แต่พอตอนนี้เห็นเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บป่วย กลับอดไม่ได้ที่จะเริ่มหวังลมๆ แล้งๆ อยากให้เขาหายดีโดยเร็ว กลับมาแข็งแรงและสดใสเหมือนในอดีต แล้วกลับไปเปล่งประกายเจิดจ้าบนเวทีอีกครั้ง

…

กาลเวลาคือยาสมานแผลชั้นดี แต่ขณะเดียวกันก็มีมนตร์วิเศษที่ทำให้คนเราเริ่มด้านชา

นับจากเกิดเรื่องครั้งนั้น เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปพักใหญ่แล้ว

ปลายนิ้วของเจียงอันเหยาเลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์อันเย็นเยียบ แสงแดดนอกหน้าต่างหอพักสาดเฉียงลงมาตรงมุมโต๊ะหนังสือ ทว่ากลับไม่อาจขับไล่ความหดหู่ที่แผ่ซ่านอยู่ในอกได้เลย

ความโศกเศร้าอาดูรครั้งใหญ่ถูกเรื่องหยุมหยิมในชีวิตประจำวันเจือจางลงไป ทว่าเพียงแค่คิดถึงหลี่รั่วสวิน ความเจ็บปวดแปลบปลาบนั้นก็จะเปลี่ยนเป็นความทรมานอันยาวนานและตื้อตัน คล้ายกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่คอยทิ่มแทงลงบนส่วนที่เปราะบางที่สุดของหัวใจอยู่เป็นระยะ

เธอแตะเปิดไอคอนที่คุ้นเคย ปลายนิ้วเลื่อนไปยังซูเปอร์ท็อปปิกที่เคยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความหวังแทบจะด้วยความเคยชินของกล้ามเนื้อ

ข้อความแจ้งเตือน "เช็กอินสำเร็จ" ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ เปรียบเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในแอ่งน้ำนิ่ง ไม่ก่อให้เกิดระลอกคลื่นใดๆ ขึ้นมาแม้แต่น้อย

โพสต์ปักหมุดยังคงเป็นกิจกรรมสวดมนต์ขอพรที่เหล่าแฟนคลับจัดขึ้นกันเอง ไอคอนริบบิ้นสีแดงที่สะดุดตากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างหมดหนทาง

ยังต้องรออีกนานแค่ไหนกันนะ

ถ้าหาก…

ถ้าหากสวินเป่าต้องเป็นอะไรไปจริงๆ…

ความคิดนี้แวบเข้ามาเพียงครู่เดียว ก็ถูกเธอสลัดทิ้งไปทันที

ไม่กล้าคิด และคิดไม่ได้เด็ดขาด

ทว่าเสียงอันว่างเปล่าจากก้นบึ้งหัวใจกลับก้องสะท้อนไม่หยุดหย่อน

สิ่งทั้งหลายที่พวกเราทำอยู่ในตอนนี้ มันยังมีความหมายอยู่อีกเหรอ

การซัปพอร์ตพวกนั้น การเฝ้ารอข้ามวันข้ามคืนแบบไม่หลับไม่นอนพวกนั้น…

ถ้าเขาไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้วล่ะ

ปลายนิ้วเลื่อนลงไปตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น รูปโปรไฟล์และชื่อบัญชีที่ไม่คุ้นตาก็พลันปรากฏแก่สายตา

"สตูดิโอหลี่รั่วสวิน"?

เอ๊ะ

สตูดิโอเหรอ

เจียงอันเหยากะพริบตา คิดว่าตัวเองตาฝาดไป!

เธอขยี้ตาแล้วเพ่งมองดูอีกที

ไม่ผิดแน่ คือ "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน" จริงๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น โพสต์เวยปั๋วนี้ยังถูกหัวหน้าห้องซูเปอร์ท็อปปิกปักหมุดเอาไว้ด้วย

พอกดเข้าไป

ข้อความเวยปั๋วที่บัญชีนี้โพสต์ไว้ก็ปรากฏสู่สายตาทันที

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป @สตูดิโอหลี่รั่วสวิน เปิดทำการอย่างเป็นทางการแล้วครับ!

รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้แบ่งปันจุดเริ่มต้นใหม่นี้กับทุกคน หลี่รั่วสวินได้จับมือร่วมกับเยวี่ยเย่ามิวสิก มุ่งหน้าสู่สิ่งที่รักด้วยท่าทีที่หนักแน่นมั่นคงยิ่งขึ้น เพื่อเปิดฉากบทใหม่ในเส้นทางการทำงาน!

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา ขอขอบคุณเพื่อนๆ แฟนคลับที่คอยอยู่เคียงข้างกันเสมอมาอย่างไม่เปลี่ยนแปลง และขอขอบคุณพันธมิตรทุกท่านสำหรับความไว้วางใจและการสนับสนุน

ในวันข้างหน้า สตูดิโอจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อคอยปกป้องคุ้มครองหลี่รั่วสวิน และเปิดประตูสู่ผลงานอันยอดเยี่ยมกับเซอร์ไพรส์อีกมากมาย!

ติดตามพวกเรา เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในการเปลี่ยนทุกพลังแห่งความรักให้กลายเป็นแสงสว่าง!

ผลงานใหม่กำลังอยู่ในระหว่างการเตรียมงาน โปรดตั้งตารอ!

สุ่มแจกรูปถ่ายพร้อมลายเซ็นของหลี่รั่วสวินให้กับแฟนคลับผู้โชคดี 5 ท่านในช่องคอมเมนต์ครับ!"