บทที่ 57 บทใหม่

!!!

สมองคล้ายถูกฟ้าผ่าลงกลางกบาล จู่ๆ ก็ขาวโพลนไปชั่วขณะ

เจียงอันเหยาเบิกตากว้าง จ้องมองทุกตัวอักษรบนหน้าจออย่างเอาเป็นเอาตาย หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอกแทบจะหลุดกระดอนออกมาทางคอหอย

สตูดิโอ?

เยวี่ยเย่ามิวสิก?

เปิดฉากบทใหม่?!

คำเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับระเบิดที่จุดชนวนตูมตามต่อเนื่องอยู่ในหัวของเธอ

"เอ๊ะ?"

เสียงแหลมสั้นๆ หลุดรอดออกมาจากลำคอ

ยังไม่พอ

"เอ๊ะ?!"

ระดับเสียงสูงปรี๊ดขึ้น เต็มไปด้วยความสั่นเครือไม่อยากเชื่อสายตา

ยังคงไม่พอ!

"เอ๊ะ?! กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!"

เจียงอันเหยาสปริงตัวลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที เสียงกรีดร้องดังลั่นทะลุกำแพงห้องพักหอพัก ปลดปล่อยความตื่นเต้นและความปีติยินดีที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน กระทั่งยังแฝงไปด้วยความรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

"ก๊อกๆ"

ประตูห้องพักเดี่ยวถูกเคาะ เสียงของเพื่อนข้างห้องดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"เหยาเหยา? เธอเป็นอะไรหรือเปล่า มีเรื่องอะไรเหรอ"

เจียงอันเหยาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองเสียอาการไปแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับหน้าอกที่กระเพื่อมไหวรุนแรงให้สงบลง แล้วตะโกนบอกไปทางหน้าประตู

"ไม่มีอะไรๆ! ฉันไม่เป็นไร!!"

เธอจะไปไม่เป็นไรได้ยังไง เธอโคตรของโคตรดีเลยต่างหาก!

ปลายนิ้วมือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะจับโทรศัพท์มือถือไม่อยู่ อยากจะกระโดดโลดเต้นแหกปากร้องเพลงให้รู้แล้วรู้รอด

สายตาวกกลับมามองที่หน้าจออีกครั้ง ตรวจสอบข้อความในเวยปั๋วนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เป็นเรื่องจริง

นี่ไม่ใช่ความฝัน

และไม่ใช่พวกต้มตุ๋นด้วย

สวินเป่า…เขากลับมาแล้วเหรอ?!

จังหวะนั้นเอง เสียง "ติ๊งต่อง" เบาๆ จากมือถือก็ขัดจังหวะความคิดของเธอ

แถบแจ้งเตือนข้อความวีแชตเด้งขึ้นมาตรงขอบบนของหน้าจอ

เป็นกลุ่มเล็กสามคน "กระท่อมวานิลลา" ของพวกเธอนั่นเอง

คนที่ส่งข้อความมาคือเยี่ยผิง

"กรี๊ดพวกแก! ฉันจะบ้าตายแล้ว!!!"

"คนจากสตูดิโอทักมาหาฉันแล้ว!!!"

"เรื่องจริงด้วยเว้ยยย!!! คนของทางการเลย!!!"

เพราะเยี่ยผิงมีเวลาว่างค่อนข้างมาก จึงรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มแฟนคลับ

การที่ทำให้เธอตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ได้ขนาดนี้ ย่อมแสดงว่าข่าวนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลเพียงใด

เจียงอันเหยารีบกดเข้าไปในหน้าต่างแชตทันที

"!!!! จริงหรือหลอกเนี่ย?!"

เหลียนเหลียนชอบรสวานิลลาที่สุด: "เชี่ยจริงปะเนี่ย?! สตูดิโอ?! จู่ๆ สตูดิโอโผล่มาจากไหน?! อย่าบอกนะว่าโดนหลอก?! เดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพยิ่งมีลูกเล่นเยอะอยู่ด้วย…"

ข้อความของสวีชิงเหอตามมาติดๆ เธอเริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมา

เจียงอันเหยาใจหายวาบ

"นั่นสิพี่ผิง! พี่เช็กชัวร์แล้วแน่นะ ตอนหนูเห็นเวยปั๋วเมื่อกี้ หัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอกแล้วเนี่ย!"

ผิงเอ๋อร์รักหลี่ing: "พวกเธอสองคนใจเย็นก่อน! ใจเย็น! หายใจลึกๆ!"

ผิงเอ๋อร์รักหลี่ing: "ฟู่…(เธอไม่ยอมบอกหรอกว่าเมื่อกี้ตื่นเต้นจนเกือบทำมือถือร่วงเหมือนกัน)"

ผิงเอ๋อร์รักหลี่ing: ฉันเช็กดูแล้ว ในเวยปั๋วมีเครื่องหมายยืนยันตัวตนระดับองค์กร ทีมงานที่ทักมาก็โชว์บัตรพนักงานยืนยันแล้วด้วย ไม่มีปัญหาแน่นอน!

ผิงเอ๋อร์รักหลี่ing: สตูดิโอตัวจริงเสียงจริงเลย!

เหลียนเหลียนชอบรสวานิลลาที่สุด: !!!!!!

เหลียนเหลียนชอบรสวานิลลาที่สุด: งั้น…งั้นก็แปลว่าสวินเป่า…เขาไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ใช่ไหม?!

เหลียนเหลียนชอบรสวานิลลาที่สุด: เขากำลังจะกลับมาแล้วเหรอ?! กรี๊ดดด น้ำตาจะไหลแล้วเนี่ยให้ตายสิ!

เจียงอันเหยาที่อยู่หน้าจอก็รู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นกัน

ใช่แล้ว!

ในเมื่อเริ่มมีความเคลื่อนไหวใหม่ๆ นั่นหมายความว่ายังไงล่ะ!

ก็หมายความว่าสวินเป่าของพวกเราฟื้นแล้วน่ะสิ!

และนั่นก็เท่ากับว่าเขาต้องปลอดภัยดีแล้วแน่นอน!

"ฮึก…"

เจียงอันเหยาเอามือปิดปากไว้ ทว่าเสียงสะอื้นที่กลั้นไม่อยู่ก็ยังคงเล็ดลอดผ่านร่องนิ้วออกมา

ดีใจ ตื่นเต้น ปวดใจ ตื้นตัน…

หลากหลายอารมณ์ประเดประดังผสมปนเป จนในที่สุดก็กลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตาอุ่นร้อนที่บดบังสายตาจนพร่ามัว

ดีเหลือเกิน

ดียิ่งกว่าอะไรทั้งหมด!

การเฝ้ารอของพวกเธอ คำอธิษฐานของพวกเธอ และความไม่ยอมแพ้ของพวกเธอ…

ในที่สุดก็ได้รับการตอบรับแล้ว!

…

นอกหน้าต่างเครื่องบินคือทะเลเมฆที่แผ่คลี่เป็นชั้นๆ ถูกแสงอาทิตย์ฉาบเคลือบไว้ด้วยประกายสีทองอ่อน

ปลายนิ้วของถังเซวียนเลื่อนผ่านทัชแพดของคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก บนหน้าจอนั้นคือหน้าเพจเวยปั๋วของ "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน"

ในช่องคอมเมนต์เดือดพล่านไปหมดแล้ว

"ฮือๆ ร้องไห้แล้ว!!! สวินเป่าไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?!"

"สตูดิโอ! สตูดิโอมีชีวิตจริงด้วย!"

"แปลว่าสวินเป่าเซ็นสัญญากับเยวี่ยเย่าแล้วสินะ ฮือๆ ดีใจจัง พี่เราจะไม่ลาวงการแล้ว ดียิ่งกว่าอะไรทั้งหมด สวรรค์รู้ดีว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน!"

"สุ่มแจกฉันที สุ่มฉันเถอะ! รูปพร้อมลายเซ็น กรี๊ดๆ!"

"ฉลองกันทั้งแผ่นดิน!!! แจกหนึ่งคนร้อยหยวนไปเลย!!!"

"แม่ถามว่าฉันเป็นบ้าอะไร? จะไม่ให้เป็นบ้าได้ยังไง (กรีดร้อง) (บิดตัว) (คลานอย่างมืดมน) (เลื้อย) (เลื้อยดิ้น) (กระดึ๊บอย่างมืดมน) (กลิ้งตัว) (คลานดุเดือด) (บิดเกร็ง) (ชักกระตุก) (คำรามลั่น) (ขยับดุ๊กดิ๊ก) (ส่งเสียงต่ำชวนขนลุก) (คลานไปข้างหน้า) (แยกร่าง) (เดินขึ้นฝั่ง) (บิดเอว) (ชักกระตุก) (กระดึ๊บๆ) (เดินบิดเบี้ยว) (โจมตีไม่เลือกหน้า)"

เมื่อมองดูความตื่นเต้นดีใจที่แทบจะล้นทะลักออกมานอกหน้าจอเหล่านั้น คิ้วและดวงตาอันประณีตของถังเซวียนก็โค้งลง มุมปากยกยิ้มจางๆ

ความรักความคลั่งไคล้ของเหล่าแฟนคลับมักบริสุทธิ์เช่นนี้เสมอ แฝงไว้ด้วยความดื้อดึงชนิดแทบจะไม่คิดหน้าคิดหลัง

ดีจริงๆ

แต่ก็ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

เธอส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มนั้นถูกแทนที่อย่างรวดเร็วด้วยความเยือกเย็นอันเป็นนิสัยของคนทำงานที่คุ้นชิน

กาลครั้งหนึ่ง เธอก็เคยเป็นเด็กสาวติ่งดาราที่คลั่งไคล้ขนาดนี้เหมือนกัน

เพราะชอบบอยแบนด์วงหนึ่ง ถึงกับยอมจากบ้านเกิดเมืองนอนไปเรียนศิลปะที่ต่างประเทศ ในหัวมีแต่ความคิดที่ว่าอนาคตจะต้องเข้าวงการบันเทิงให้ได้ ฝันว่าวันหนึ่งจะได้ทำงานให้อีกฝ่าย

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

หลังจากนั้น ฟองสบู่แห่งความฝันก็ถูกความจริงเจาะจนแตกกระเจิง

ลานประลองเกียรติยศและผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ของวงการบันเทิงนี้ พอลองได้เข้ามาสัมผัสใกล้ๆ ถึงได้พบว่า ระหว่างไอดอลที่เปล่งประกายเจิดจ้าบนเวทีกับแฟนคลับข้างล่าง มันถูกกั้นไว้ด้วยระยะห่างที่คำนวณมาอย่างประณีต แผนงานธุรกิจที่ห่อหุ้มไว้หลายชั้น และสายสัมพันธ์ทางผลประโยชน์อันเย็นชา

เธอจึงเก็บความเพ้อฝันที่ไม่เป็นจริงพวกนั้นไป แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนอย่างสงบเสงี่ยม

จะมีก็แต่ช่วงเวลาส่วนตัวในกลุ่มแชตกับแก๊งเพื่อนสาวเท่านั้นที่เธอจะเปิดโหมดบ่นระบาย แบ่งปันเรื่องราวและผู้คนแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นที่เจอมาในวงการ

"ท่านผู้โดยสารคะ เครื่องบินของเรากำลังลดระดับลง คาดว่าจะถึงท่าอากาศยานนานาชาติเมืองจวี๋ในอีกสิบห้านาที…"

เสียงประกาศอ่อนหวานตามมาตรฐานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินดังแว่วผ่านระบบกระจายเสียง ขัดจังหวะห้วงความคิดของเธอ

ถังเซวียนพับฝาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กลง

หน้าจอดับสนิท ตัดขาดความอึกทึกครึกโครมจากฟากฝั่งของโลกอินเทอร์เน็ตไปโดยสิ้นเชิง

เธอเก็บคอมพิวเตอร์ใส่กระเป๋าเป้ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเค้าโครงของพื้นดินที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

หลี่รั่วสวิน

เจ้านายในอนาคตของเธอ

พอคิดถึงชื่อนี้ ในใจของถังเซวียนก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุคคลที่มีประเด็นร้อนแรงระเบิดเถิดเทิงที่สุดในช่วงนี้

เว้นเสียแต่จะตัดขาดจากโลกอินเทอร์เน็ตไปเลย ไม่อย่างนั้นคนที่ไม่เคยได้ยินหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับหลี่รั่วสวินเลยคงนับว่าหายากยิ่ง

ถ้าเมื่อสามวันก่อนมีใครมาบอกว่าต่อไปเธอจะต้องไปช่วยงานหลี่รั่วสวิน

เธอคงกลอกตาใส่ไปแล้ว พี่ชาย ล้อกันเล่นหรือไง

ถังเซวียนคิดไม่ถึงจริงๆ!

ประธานลู่ของบริษัทที่สายตาเฉียบคมและเด็ดขาดคนนั้น กลับเซ็นสัญญากับหลี่รั่วสวินเนี่ยนะ!

แล้วเธอดันเพิ่งจบโปรเจกต์ชั่วคราวตัวก่อนหน้าพอดี อยู่ในช่วงว่างรอรับงานใหม่ จึงถูกส่งมาให้หลี่รั่วสวินเสียอย่างนั้น

นี่มัน…เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

ถึงแม้เธอจะเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ในแผนกประชาสัมพันธ์ของเยวี่ยเย่ามิวสิก แต่ก็พอจะได้ยินข่าวแว่วๆ มาบ้าง

เห็นว่าเพราะเรื่องเซ็นสัญญากับหลี่รั่วสวิน ภายในบริษัทถึงกับเกิดคลื่นใต้น้ำย่อมๆ ขึ้นมาเลยทีเดียว

แต่ก็ไม่แปลกหรอก พูดกันตามตรง การตัดสินใจของบริษัทก็ต้องมองผลประโยชน์เป็นหลักอยู่แล้ว

ศิลปินที่เคยป่วยเป็นโรคซึมเศร้า แถมสภาพร่างกายยังไม่รู้เลยว่าจะฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติได้หรือไม่ มูลค่าทางการค้าในอนาคตย่อมเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

หมากตานี้ของประธานลู่ เดินได้เสี่ยงเกินไปจริงๆ

เธอชักอยากรู้แล้วสิว่าหลี่รั่วสวินเอายาเสน่ห์ขนานไหนไปกรอกหูประธานลู่กันแน่

ช่างเถอะ

ถังเซวียนปัดความคิดสับสนวุ่นวายเหล่านั้นทิ้งไป

การตัดสินใจของระดับสูงย่อมมีเหตุผลของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องไปกังวลแทน