บทที่ 58 จัดบอดี้การ์ดเรียบร้อย

ถังเซวียนคือเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่บริษัทส่งมาประจำทีมของหลี่รั่วสวิน โดยรับผิดชอบดูแลสื่อนิวมีเดียโดยเฉพาะ

พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ มีหน้าที่ดูแลบัญชีเวยปั๋ว ซูเปอร์ท็อปปิก เสี่ยวหงซู และโต่วอินของศิลปิน คอยเก็บฟุตเทจชีวิตประจำวัน ตัดต่อคลิปเบื้องหลังกับคลิปสั้น และบางครั้งก็ต้องตามถ่ายวล็อก เขียนแคปชัน ตลอดจนคอยตอบคอมเมนต์

เมื่อจำเป็นก็ต้องควบตำแหน่งผู้ช่วย คอยวิ่งเต้นธุระ ไปรับของ และตรวจเช็กตารางงาน

สิ่งที่เธอกังวลที่สุดในตอนนี้คือ เจ้านายคนใหม่จะเข้าถึงยากหรือเปล่า

ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าพวกศิลปินมักถูกคนรอบข้างประคบประหงมจนเคยตัว ลอยอยู่บนหอคอยงาช้าง นิสัยเสียก็มีไม่น้อย ถ้าซวยไปเจอพวกเอาแต่ใจเหมือนเด็กไม่รู้จักโตเข้าคงได้ปวดหัวตายแน่…

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่รั่วสวินยังมีภาวะซึมเศร้าอีกต่างหาก!

ในเน็ตพวกกระทู้พวกนั้นเขียนไว้ว่ายังไงนะ?

คิดจะช่วยคนเป็นโรคซึมเศร้า สุดท้ายกลับถูกพลังงานลบอันไร้ก้นบึ้งของอีกฝ่ายฉุดดิ่งลงไปด้วย จนตัวเองพลอยแทบจะต้องไปพบจิตแพทย์ตามกัน

แค่คิดก็ชวนปวดหัวแล้ว

ถังเซวียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“ถอนหายใจทำไมเหรอครับ”

เสียงที่ค่อนข้างกระด้างทึบดังขึ้นข้างตัว

ถังเซวียนหันไปมอง

ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ดูอายุยังไม่ถึงสามสิบปี เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสะอาดสะอ้านเรียบร้อย กระดุมข้อมือติดเป๊ะทุกเม็ด

ผมสั้น สวมแว่นตากรอบดำ หน้าตาธรรมดา จัดเป็นประเภทที่โยนเข้าไปในฝูงชนแล้วกลืนหายไปได้ทันที

หวังเหวินซู

ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการที่บริษัทส่งมาให้หลี่รั่วสวิน

รับผิดชอบประสานงานกิจกรรมและดูแลธุระหน้างาน

ทั้งคู่เพิ่งเคยร่วมงานกันเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน

พอถูกเขาเอ่ยปากทัก ถังเซวียนก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เธอกดดับหน้าจอมือถือ เผยรอยยิ้มแบบมืออาชีพที่ดูเป็นธรรมชาติ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเวลาต้องเริ่มอะไรใหม่ๆ นิดหน่อย”

“เมื่อก่อนตอนรับโปรเจกต์ใหม่ก็เป็นแบบนี้ทุกที เดี๋ยวพอคุ้นเคยแล้วก็ดีขึ้นเองค่ะ”

น้ำเสียงของเธอดูผ่อนคลาย พยายามกลบเกลื่อนความกังวลใจจริงๆ ที่แวบขึ้นมาเมื่อครู่

หวังเหวินซูพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ในใจเขานั้นค่อนข้างปล่อยวางและรับมือได้ดีกว่า

เด็กที่มาจากบ้านนอกยังไงก็มีความอดทนสูง

เขาเรียนมาไม่สูง อาศัยการกัดฟันสะสางงานให้เรียบร้อยไปทีละเรื่องๆ จนค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาได้งานนี้

การเป็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการเดิมทีก็คือการแบกรับเรื่องจิปาถะแทนศิลปิน ทั้งรับโทรศัพท์ เดินทางตามตารางงาน คุมหน้างาน คอยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ช่วงที่ยุ่งมากๆ ข้าวยังแทบไม่ได้กินตรงเวลา สรุปแล้วก็แค่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานไปนั่นแหละ

…

เสียงหึ่งๆ แผ่วเบาอันเป็นเอกลักษณ์ของตู้ออกซิเจนแรงดันสูงเงียบสงบลงแล้ว

หลี่รั่วสวินถูกพยาบาลเข็นกลับมายังห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวอย่างระมัดระวัง

ห้องสีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูกจางๆ ทุกอย่างดูเงียบสงัดเกินไป

เขาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย

การบำบัดด้วยออกซิเจนแรงดันสูงสร้างภาระให้ร่างกายของเขาในตอนนี้ไม่น้อย ทุกครั้งที่เสร็จสิ้นลงก็ไม่ต่างอะไรกับการเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง

สิ่งที่ตามมาคืออาการวิงเวียนศีรษะเป็นระลอกและคลื่นไส้เล็กน้อย หน้าอกพลอยอึดอัดแน่นตึงไปด้วย

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

เสียงของเฉินซือเยว่ดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา

“เสี่ยวสวิน ตื่นอยู่ไหม คนจากเยวี่ยเย่ามาถึงแล้วนะ”

หลี่รั่วสวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แพขนตาดกหนาสั่นไหวเบาๆ พลางปรับสายตาให้ชินกับแสงไฟในห้องที่ค่อนข้างแยงตา

อาการเวียนหัวยังไม่หายดี ความรู้สึกอึดอัดที่หน้าอกคอยเตือนไม่ให้เขาขยับตัวแรง แต่ในเมื่อคนมาถึงแล้ว เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายยืนรอนาน

“ครับ ผมตื่นอยู่ พี่ซือเยว่ ให้พวกเขาเข้ามาเถอะครับ”

ประตูเปิดออก

เฉินซือเยว่เดินนำเข้ามาก่อน ด้านหลังมีคนเดินตามมาอีกสามคน

หลี่รั่วสวินมองตามเสียงไป

คนที่เดินนำหน้าสุดเป็นชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อต ใส่แว่นกรอบดำ ดูอายุยังไม่ถึงสามสิบ สีหน้าค่อนข้างตึงเครียด สายตาดูจริงจัง

ข้างๆ เขาเป็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่แต่งหน้ามาอย่างประณีต

เรือนผมสีดำขลับเหยียดตรงสลวยทิ้งตัวลงบนแผ่นหลัง ขับเน้นให้ผิวพรรณดูขาวผุดผ่องยิ่งขึ้น

เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีครีม ด้านในเป็นชุดกระโปรงยาวทิ้งตัวในโทนสีเดียวกัน การแต่งกายดูดีทันสมัย เป็นภาพลักษณ์ของสาวออฟฟิศในเมืองใหญ่โดยแท้

คนสุดท้ายที่เดินตามหลังมาเป็นชายร่างสูงใหญ่กำยำ พอเดินพ้นประตู สายตาคมกริบก็กวาดสำรวจสภาพแวดล้อมภายในห้องพักฟื้นทันที

หลี่รั่วสวินจับคู่คนตรงหน้ากับข้อมูลที่เฉินซือเยว่เคยส่งให้เขาก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว

สองคนแรกคือหวังเหวินซู ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการ และถังเซวียน ฝ่ายประชาสัมพันธ์

ทว่าอีกคนนั่นคือใครกัน…

บอดี้การ์ดเหรอ

เขาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรง ปรับจังหวะลมหายใจ แล้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้ทั้งสามคน

“สวัสดีครับ ผมหลี่รั่วสวินครับ”

เสียงหายใจของเขาติดขัดเล็กน้อย ราวกับแค่พูดเพิ่มอีกไม่กี่คำก็ต้องใช้แรงมหาศาล

เพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นความอ่อนล้า เขาจึงกดปลายนิ้วลงบนผ้าห่ม อาศัยแรงอันน้อยนิดนั้นพยุงร่างกายให้นิ่งไว้

“ขอโทษด้วยนะครับที่ผมอยู่ในสภาพนี้…ทำให้พวกคุณต้องมาเห็นอะไรไม่น่าดูเข้าแล้ว”

“เดินทางมาเหนื่อยแย่เลยนะครับ ลำบากกันมากเลย”

“ที่พักจัดแจงเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหมครับ”

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนนอนอยู่บนเตียงคนไข้และต้องการการดูแลแท้ๆ แต่กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามไถ่เรื่องการเดินทางและที่พักของพวกเขาก่อน ราวกับลืมปัญหาสุขภาพของตัวเองไปเสียสนิท

ถังเซวียนที่เดิมทีเตรียมคำทักทายตามมารยาทไว้ คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอฉับพลัน

หวังเหวินซูดันแว่นกรอบดำขึ้น สีหน้ายังคงดูเป็นทางการอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำถามของหลี่รั่วสวิน เขาก็พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย

“จัดแจงเรียบร้อยแล้วครับ อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล”

“มันเป็นงาน ไม่ลำบากหรอกครับ คุณหลี่ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้เลย”

ถังเซวียนลอบสังเกตเด็กหนุ่มตรงหน้าเงียบๆ

นี่น่ะหรือหลี่รั่วสวิน

เด็กหนุ่มที่สร้างคลื่นลมลูกใหญ่ในโลกออนไลน์คนนั้นน่ะหรือ

พอมองดูในระยะประชิด หลี่รั่วสวินผอมกว่าในรูปถ่ายเสียอีก ชุดคนไข้ที่สวมอยู่ดูหลวมโพลก ข้อมือที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเรียวเล็กจนเหมือนจะหักได้หากออกแรงเพียงนิดเดียว ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามยืดตัวนั่งตรง น้ำเสียงยังคงสุภาพและรอบคอบที่สุดเท่าที่จะทำได้

ช่างต่างจากที่เธอคิดเอาไว้ว่าคงเข้าถึงยากโดยสิ้นเชิง เวลาที่เขามองใคร แววตาแฝงความจริงใจที่อ่อนโยนไร้พิษสง ชวนให้คนลดกำแพงในใจลงได้ง่ายดายเหลือเกิน

อีกทั้ง…ยังหน้าตาดีมากจริงๆ

ไม่ใช่ความหล่อแบบคุกคาม แต่เป็นความงามที่ก้าวข้ามขอบเขตของเพศ เครื่องหน้าประณีตราวกับหยกที่ผ่านการสลักเสลาโดยช่างฝีมือเอก แม้จะป่วยถึงขนาดนี้ ก็ยังไม่อาจบดบังราศีอันโดดเด่นและกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ผุดผ่องนั้นได้เลย

จู่ๆ ในหัวของถังเซวียนก็แวบภาพบอยแบนด์ที่เธอเคยคลั่งไคล้แทบเป็นแทบตายสมัยเด็กขึ้นมา

อืม…ตอนนั้นไปมองว่าพวกที่แต่งหน้าจัดจ้าน ท่าทางกรีดกรายพวกนั้นหล่อฟ้าประทานได้ยังไงกันนะ

รสนิยมสมัยวัยรุ่นนี่มันชวนให้ไม่อยากนึกถึงจริงๆ

สายตาของหลี่รั่วสวินเบนไปหยุดที่ชายร่างกำยำคนสุดท้าย ก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ท่านนี้คือ…”

หวังเหวินซูรีบอธิบายทันที

“นี่คือหยางเจิ้งครับ รับผิดชอบเรื่องการรักษาความปลอดภัยและการเดินทางของคุณ”

“ประธานลู่กังวลว่าอาจจะมีปาปารัสซี่หรือใครมารบกวนการพักผ่อนของคุณที่โรงพยาบาล เลยจัดแจงเป็นพิเศษให้ครับ”

หลี่รั่วสวินแสดงสีหน้าประหลาดใจระคนเกรงใจ

“นี่มัน…รบกวนประธานลู่เกินไปแล้วครับ ผมอยู่แต่ในโรงพยาบาล คง…ไม่จำเป็นต้องมีคนคุ้มกันหรอกมั้งครับ”

น้ำเสียงของเขาเจือความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะสร้างความเดือดร้อนใหญ่หลวงให้ผู้อื่น

หวังเหวินซูมองดูสภาพอ่อนแรงของเขา คำพูดเกี่ยวกับเรื่องงานที่เตรียมจะเข้าประเด็นทันทีพลันสะดุดอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะกลืนกลับลงไป สีหน้าฉายแววลังเล

เมื่อครู่ตอนอยู่ระหว่างทาง เขายังคิดอยู่เลยว่าจะรีบยืนยันเรื่องการถ่ายทำในวันพรุ่งนี้และตารางงานต่อไปให้เรียบร้อยโดยเร็ว ทว่าพอเห็นหลี่รั่วสวินในเวลานี้ เขาก็ตระหนักได้กะทันหันว่า คนตรงหน้าน่าจะแค่พูดประโยคยาวๆ ให้จบยังยากลำบากด้วยซ้ำ

“คุณหลี่ครับ เรื่องการถ่ายทำพรุ่งนี้…

“…ร่างกายของคุณในสภาพตอนนี้จะไหวหรือครับ ถ้าคิดว่าฝืนเกินไป จะเลื่อนออกไปก่อนไหม…”

“ไม่เป็นไรครับ”

หลี่รั่วสวินเอ่ยขัดทันที แม้เสียงยังคงอ่อนแรง แต่น้ำเสียงกลับแน่วแน่ยิ่งนัก

เขาหอบหายใจเบาๆ สองมือใต้ผ้าห่มออกแรงเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังพยายามยันกายให้นั่งตรงขึ้นอีกนิด

“พี่หวัง พวกพี่นั่งเครื่องบินมาตั้งไกล พอลงเครื่องก็รีบตรงมาที่โรงพยาบาลทันที คงเหนื่อยกันแย่แล้วครับ”

“มีงานอะไรวางไว้ ตอนนี้บอกผมมาตรงๆ ได้เลยครับ”

“ตกลงเรื่องให้เสร็จเร็วหน่อย พอคุยจบพวกพี่จะได้รีบกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม ไม่ต้องมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ครับ”