บทที่ 59 ความจริงใจ

คำพูดของหลี่รั่วสวินช่างใส่ใจจนไม่มีใครปฏิเสธลง

ถังเซวียนมองดูท่าทางที่ฝืนประคองแรงของเขา ความเย็นชาและการจับผิดตามประสาคนทำงานในใจพลันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอ่อนยวบลงโดยไม่รู้ตัว

นี่แตกต่างจากภาพที่เธอคิดไว้ก่อนมาอย่างสิ้นเชิง ภาพของคนที่ถูกโรคซึมเศร้ากัดกินจนอ่อนไหว เปราะบาง หรืออาจถึงขั้นมืดมนและเก็บตัว

เด็กหนุ่มตรงหน้ารู้ความจนชวนให้รู้สึกปวดใจ

แทบสัมผัสไม่ได้เลยว่ามีพลังงานด้านลบที่หนักอึ้งและชวนอึดอัดแผ่ออกมาจากตัวเขา

เมื่อเห็นเขายืนกราน หวังเหวินซูก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พยักหน้ารับ

"ได้ครับ งั้นผมจะพูดสั้นๆ ให้จบเร็วๆ"

"อย่างที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ พรุ่งนี้เราต้องอัดคลิปทักทายสั้นๆ ตอบรับความห่วงใยจากแฟนคลับ"

"เนื้อหาหลักๆ คือขอบคุณทุกคนที่เฝ้ารอและคอยสนับสนุน พร้อมกับพูดถึงความหวังต่ออนาคตข้างหน้า"

"ไม่ต้องยาวมาก ไม่เกินห้านาทีก็พอครับ"

หลี่รั่วสวินตั้งใจฟัง พลางพยักหน้ารับเบาๆ เป็นระยะ

"เดี๋ยวถังเซวียนจะส่งดราฟต์สคริปต์แรกให้คุณดูก่อน"

"ลองดูว่ามีปัญหาตรงไหนไหม ทำความคุ้นเคยกับเนื้อหา ไม่ต้องท่องจำครับ"

"ถึงเวลาเราจะพรินต์สคริปต์ออกมา วางไว้ข้างนอกเฟรมกล้องในจุดที่คุณมองเห็น คุณอ่านตามได้เลย"

เขาหันไปมองถังเซวียน

ถังเซวียนยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้หลี่รั่วสวินทันที ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมืออาชีพตามมาตรฐาน

หลี่รั่วสวินพยักหน้าให้เธอ น้ำเสียงยังคงแผ่วเบานุ่มนวล

"ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ"

หลังกำชับข้อควรระวังสำหรับวันพรุ่งนี้อีกสองสามประโยค หวังเหวินซูก็ขอตัวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปก่อน เขาก้าวเท้าฉับไว เห็นได้ชัดว่ายังมีงานส่วนอื่นที่ต้องไปตรวจสอบและจัดการต่อ

เธอเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องบางที่พกติดตัวมา แสงจากหน้าจอสว่างส่องกระทบใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีต

เธอคลิกเปิดเอกสารอย่างคล่องแคล่ว แล้วหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางเด็กหนุ่มบนเตียงผู้ป่วยด้วยท่วงท่าลื่นไหลและเป็นมืออาชีพ

"คุณหลี่คะ นี่คือดราฟต์สคริปต์ของคลิปวันพรุ่งนี้ ลองดูนะคะว่ามีตรงไหนอยากแก้ไขไหม"

"เอ่อ… คุณถังเซวียน ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหลี่หรอกครับ ฟังดู… ทางการไปหน่อย ผมไม่ค่อยชินเท่าไร"

เขาหัวเราะแห้งๆ อย่างอ่อนแรง มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

"พี่ซือเยว่เรียกผมว่าเสี่ยวสวิน งั้น… คุณเรียกผมแบบนั้นก็ได้ครับ หรือจะเรียกรั่วสวินก็ได้ ผม… เรียกคุณว่าพี่ถังเซวียนได้ไหมครับ"

ถังเซวียนไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเพื่อสร้างความสนิทสนม แถมยังวางตัวอ่อนน้อมถ่อมตนขนาดนี้

เธอชะงักไปเล็กน้อย ดวงตารูปผลซิ่งคู่งามเบิกกว้างขึ้นนิดๆ ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มที่ดูจริงใจกว่าเดิม

"ได้สิคะ เสี่ยวสวิน"

"แต่ไม่ต้องเรียกฉันว่าพี่หรอกนะ ฉันเพิ่งเรียนจบมาทำงานได้ปีเดียวเอง ถ้าเธอไม่ถือสา เรียกฉันว่าเซวียนเซวียนก็ได้ เพื่อนๆ ฉันก็เรียกแบบนี้ทั้งนั้น"

ถังเซวียนเริ่มผ่อนคลายลง

ดูท่าเด็กหนุ่มคนนี้จะไม่ใช่คนรับมือยากอย่างที่คิด!

ยังไงเสียในอนาคตเขาก็คือเจ้านายที่จะต้องทำงานร่วมกันไปอีกนาน สนิทกันไว้หน่อยย่อมดีกว่าอยู่แล้ว!

หลี่รั่วสวินยื่นมือออกไปรับคอมพิวเตอร์

ปลายนิ้วของเขาขาวซีดจนแทบไม่เห็นสีเลือด ยามแตะโดนขอบคอมพิวเตอร์ก็ดูสั่นไหวเล็กน้อยเพราะไม่มีแรง

จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลง แผงขนตาหนาหลุบต่ำ ตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อหาข้างใน

อืม…

จะว่าไปก็ไม่มีข้อผิดพลาดหรือช่องโหว่อะไรใหญ่โต ทว่าปัญหาก็คือสคริปต์นี้มันเพลย์เซฟเกินไป เป็นสูตรสำเร็จตามแบบแผนจนเกินไป!

สำหรับเขาแล้ว แค่นี้มันยังไม่พอ!

หลี่รั่วสวินเงยหน้าขึ้นสบตากับถังเซวียน แววตามีความลังเลและรู้สึกผิดเจืออยู่ ราวกับพูดยากเหลือเกิน

ถังเซวียนย่อมมองออกว่าเขาเหมือนมีอะไรอยากพูดแต่ไม่กล้า

ในใจอดประหลาดใจไม่ได้

ก่อนหน้านี้เธอถึงขั้นคิดไปเองว่าเด็กหนุ่มน่าจะเป็นดาราประเภทเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ชอบก้าวก่ายชี้นิ้วสั่งงานคนอื่นเหมือนคนทั่วไป แต่พอมาดูตอนนี้ กลับตรงกันข้ามเลย เด็กหนุ่มคนนี้ออกจะขี้อายและเก็บตัวเกินไปเสียด้วยซ้ำ?

เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า

"ไม่เป็นไรนะ มีอะไรอยากพูดก็พูดได้เลย งานเขียนบทงานออกแบบพวกนี้ต้องแก้ไปแก้มาหลายรอบอยู่แล้วเป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

"ขอโทษด้วยนะครับ"

หลี่รั่วสวินเริ่มประโยคด้วยคำขอโทษทันที ราวกับว่าการออกความเห็นคือความผิดอย่างหนึ่ง

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดนะครับ… คือแบบนี้ครับ…"

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วชี้ไปยังกล่องกระดาษใบใหญ่หลายกล่องที่วางซ้อนกันอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ในนั้นเต็มไปด้วยจดหมายและของขวัญที่แฟนคลับส่งมา

"วานิลลา… แฟนคลับของผม พวกเธอรอผมมานานขนาดนี้ ทำเพื่อผมตั้งมากมาย"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแรงสนับสนุนและกำลังใจจากพวกเธอมาโดยตลอด ผมคิดว่า ตัวเองคงไม่มีความกล้า… ที่จะกลับมายืนต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง"

"ผมเลยอยากใช้คำพูดที่จริงใจมากกว่านี้เพื่อตอบพวกเธอครับ"

เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เปี่ยมไปด้วยความจริงจัง

ถังเซวียนนิ่งอึ้งไป

แม้หลี่รั่วสวินจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่เธอก็เข้าใจความหมายของเด็กหนุ่มแล้ว

เขาหมายความว่าเธอเขียนเป็นทางการเกินไป เป็นสูตรสำเร็จเกินไป และยังจริงใจไม่พอ

แน่นอน เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองถูกลบหลู่เลยสักนิด เพราะเธอเขียนตามรูปแบบที่เป็นทางการและปลอดภัยที่สุดจริงๆ ซึ่งนี่ก็เป็นแนวทางที่ทีมประชาสัมพันธ์ประชุมหารือกันแล้วเลือกใช้ เพราะมันเป็นวิธีที่ผิดพลาดได้ยากที่สุด

คลื่นอารมณ์ประหลาดสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเธอเงียบๆ

จนถึงตอนนี้ ภาพลักษณ์ทั้งหมดของหลี่รั่วสวินคอยแต่จะทำลายกรอบความคิดเดิมๆ ที่เธอเคยตั้งแง่ไว้ก่อนมา

ให้เกียรติแฟนคลับงั้นเหรอ?

ในวงการบันเทิงที่ยอดเอนเกจเมนต์คือพระเจ้า และแฟนคลับถูกมองเป็นแค่ตัวเลข เป็นต้นหอมรอให้เคียวเกี่ยว หรือแม้กระทั่งเป็นเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้ง คำพูดแบบนี้ฟังดูเพ้อฝันราวกับนิทานหลอกเด็ก

ทว่าเขากลับพูดมันออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

แววตาคู่นั้นใสกระจ่าง ไร้ร่องรอยของการเสแสร้งแกล้งทำ

จู่ๆ ในใจของถังเซวียนก็ผุดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

รู้สึก… อิจฉาแฟนคลับของเขาขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

การที่ถูกไอดอลของตัวเองเก็บมาใส่ใจและคิดถึงอย่างจริงใจขนาดนี้ มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันนะ?

เธอรีบดึงสติกลับมา สะกดอารมณ์ที่ไม่เข้าท่าลงไป แล้วกลับมาทำหน้าที่อย่างมืออาชีพตามเดิม

"เข้าใจแล้ว เสี่ยวสวิน ฉันเข้าใจความคิดแบบนี้ของเธอเป็นอย่างดีเลย งั้นเธอคิดว่าตรงไหนที่ต้องแก้บ้างคะ หรือว่าเธอมีความคิดเห็นที่ชัดเจน มีเนื้อหาตรงไหนที่อยากใส่เพิ่มเข้าไปไหม"

หลี่รั่วสวินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง สายตาก้มลงมองสคริปต์นั้นอีกครั้ง

"ผมคิดว่า… เรื่องการตัดสินใจก่อนหน้านี้ของผม…"

เขาช้อนตาขึ้นมองถังเซวียน แววตาเปิดเผยและจริงใจ

"ในสคริปต์หลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไปทั้งหมด ผมรู้ว่านี่คือความหวังดีที่อยากจะปกป้องผม"

"แต่ผมคิดว่า ในเมื่อผมเลือกที่จะกลับมายืนขึ้นใหม่อีกครั้ง ผมก็ไม่ควรแสร้งทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"การที่ผมนอนอยู่บนเตียงคนไข้นี้แล้วอัดคลิป มันก็เป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดอยู่แล้วในตัวมันเอง"

"ถ้าจงใจมองข้ามไป มันจะยิ่งเหมือนพยายามกลบเกลื่อน และยิ่งดูไม่จริงใจเข้าไปใหญ่ครับ"

หัวใจของถังเซวียนกระตุกวูบอย่างแรง

นั่นปะไร…

เธอสังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียวว่าอาจจะเป็นประเด็นที่เปราะบางที่สุดเรื่องนี้…

เธอเหลือบมองเฉินซือเยว่โดยสัญชาตญาณ แล้วก็เป็นไปตามคาด สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันที

พูดถึงเรื่องคิดสั้นงั้นเหรอ?

ในกลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ของศิลปิน นี่คือกับระเบิดที่ต้องหลีกเลี่ยงให้ถึงที่สุดโดยเด็ดขาด!

ผลกระทบมันเป็นด้านลบมากเกินไป

ไม่ว่าจะทำยังไงก็จะถูกตราหน้าว่า 'ขายความน่าสงสารเรียกคะแนนเห็นใจ' บ้างละ 'หากินกับโรคซึมเศร้า' บ้างละ หรือไม่ก็ 'ชักจูงให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบที่ไม่ดี'

ถังเซวียนคิดทบทวนคำพูดก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามประนีประนอมที่สุด

"แต่ว่า เรื่องนั้นยังไงมันก็… ค่อนข้างเปราะบางมากนะคะ"

"ถ้ามองจากมุมมองของการโปรโมตและการประชาสัมพันธ์ ปกติเราจะแนะนำให้ปล่อยเบลอ ปล่อยให้เวลาค่อยๆ ช่วยลบเลือนกระแสไปเอง"

"ถ้าหากตอนนี้เราเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาเอง อาจจะทำให้เกิดข้อพิพาทที่ไม่จำเป็น และอาจส่งผลเสียซ้ำสองต่อภาพลักษณ์ของคุณได้นะคะ"