บทที่ 60 ไถ่บาป

หลี่รั่วสวินส่ายหน้าเบาๆ

"ผมเข้าใจความกังวลของพวกคุณครับ"

"แต่การหนีไม่ใช่ทางแก้ปัญหา"

สายตาของเขาทอดมองท้องฟ้าสว่างไสวนอกหน้าต่าง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนกลับเข้ามาในห้อง แฝงความนิ่งสงบเกินวัย

"ในฐานะไอดอลที่มีคนจับตามองมากมาย ผมได้สร้างตัวอย่างที่ไม่ดีเอามากๆ เรื่องนี้ผมต้องยอมรับครับ"

"ผมไม่สามารถเสวยสุขกับสปอตไลต์และแรงสนับสนุนที่แฟนคลับมอบให้ พร้อมกับปัดความรับผิดชอบที่ควรต้องแบกรับจากการกระทำที่ไม่เหมาะสมของตัวเองได้อย่างสบายใจหรอกครับ"

"ถ้าประสบการณ์ครั้งนี้ของผม การทบทวนตัวเอง และการ…ดิ้นรนของผม จะช่วยให้ผู้คนหันมาสนใจกลุ่มผู้ป่วยโรคซึมเศร้ามากขึ้น หันมาตระหนักถึงความสำคัญของสุขภาพจิต…"

"และสามารถเตือนสติคนที่อาจกำลังดิ้นรนอยู่ในความมืดมิดเหมือนผม บอกพวกเขาว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้กับความหวังง่ายๆ …"

"นั่นก็คงถือเป็น…การชดเชยเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมพอจะทำได้สำหรับความผิดพลาดของตัวเองครับ"

"ถือเป็นการ…ไถ่โทษของผมอย่างหนึ่ง"

พอพูดถึงคำท้ายๆ น้ำเสียงของเขาก็แผ่วลง ขนตาไหวระริก เผยความเปราะบางที่สังเกตได้ยากออกมาแวบหนึ่ง

แต่เพียงพริบตาเดียว เขาก็เก็บซ่อนความเปราะบางนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้นมองถังเซวียนอีกครั้ง

"อีกอย่าง นี่จะเป็นแค่ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายครับ!"

"พูดสิ่งที่ควรพูดให้ชัดเจน ถือเป็นการตอบกลับและให้คำอธิบายอย่างเป็นทางการแก่ทุกคนที่เป็นห่วงผม"

"หลังจากนี้ ผมจะไม่หยิบยกเรื่องพวกนี้ขึ้นมาพูดซ้ำๆ อีก ผมไม่อยากให้ทุกคนมองว่าผมเอาแต่ขายความน่าสงสารไม่รู้จบเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ…"

ต้องรู้ก่อนนะว่า การเทอารมณ์ลบใส่คนอื่น เอาแต่บ่นคร่ำครวญทั้งวันน่ะ เป็นเรื่องที่น่ารำคาญที่สุด

หลี่รั่วสวินไม่มีทางทำเรื่องระดับต่ำแบบนั้นแน่!

โฮ ทำไมชีวิตฉันขมขื่นขนาดนี้ จิตใจฉันทรมานเหลือเกิน พวกเธอทุกคนมาดูฉันสิ มาเป็นห่วงแล้วสงสารฉันเถอะนะ!

หากให้ความรู้สึกแบบนั้นออกมา สิ่งที่ได้รับกลับมาคงไม่ใช่พล็อตแนวแมรีซูที่คนทั้งโลกพร้อมใจกันมารุมรักรุมห่วง แต่จะเป็นเสียงก่นด่าทำนองว่า "หมอนี่เอาอีกแล้วเหรอ แกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอไง" เสียมากกว่า

ยิ่งถ้าคนคนนั้นดันทำตัวเหมือนพวกคุณหนูที่ไม่เข้าใจความลำบากของชาวบ้าน แล้วเที่ยวไประบายความทุกข์ใส่คนที่ชีวิตลำบากกว่าตัวเองด้วยแล้วล่ะก็ พังพินาศยิ่งกว่าเดิมแน่นอน

คะแนนความเอ็นดูจากคนทั่วไปคงติดลบเอาๆ

คนทำงานหาเช้ากินค่ำเหนื่อยแทบขาดใจมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้านก็แค่อยากเปิดดูรายการวาไรตี้ขำๆ คลายเครียด แต่กลับต้องมาเจอแต่พลังลบจากพวกคนมีอันจะกินที่เอาแต่บ่นชีวิตตัวเอง ใครจะไปอยากดูล่ะ

ต่อให้ตอนแรกจะรู้สึกสงสารเห็นใจจริงๆ สุดท้ายมันก็ต้องกลายเป็นความรำคาญอยู่ดี

ฐานแฟนคลับต่างหากที่เป็นรากฐานสำคัญของหลี่รั่วสวิน

แทนที่จะไปหวังให้คนทั่วไปมานั่งเวทนา สู้ตั้งหน้าตั้งตาทำผลงานดีๆ เปลี่ยนคนทั่วไปให้กลายมาเป็นแฟนคลับขาจร หรือพัฒนาจนกลายมาเป็นแฟนคลับตัวจริงไปเลย ยังจะถูกต้องเหมาะสมกว่าเสียอีก

ถังเซวียนชะงักไปเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้พบเด็กหนุ่มคนนี้ ที่เธอจับอารมณ์ด้านลบของเขาได้จริงๆ แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตาก็ตาม

ไม่ใช่การบ่นก่นด่า ไม่ใช่ความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เป็น…การโทษตัวเอง

เป็นการก่นด่าตำหนิตัวเองอย่างหนักหน่วงและเจ็บปวด

"เสี่ยวสวิน!"

เฉินซือเยว่ทนไม่ไหวอีกต่อไปจนต้องเอ่ยปากขึ้นมา น้ำเสียงเจือไปด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้และความเจ็บปวดใจ

"นายพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!"

"นั่นไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย! นายแค่ป่วย! นายไม่จำเป็นต้องไปชดใช้ความผิดอะไรทั้งนั้น!"

เธอสาวเท้าเร็วๆ มาข้างเตียง ขอบตาเริ่มแดงก่ำ เสียงสั่นเครือไปหมด

"นายมักจะเป็นแบบนี้เสมอ! มักจะคิดถึงคนอื่นก่อนตลอด! คิดถึงผลกระทบ! คิดถึงเรื่องไร้สาระพวกนั้น!"

"นายหัดรักหัดสงสารตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?!"

เฉินซือเยว่จ้องหลี่รั่วสวิน หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

ถ้อยคำของจิตแพทย์ผุดขึ้นมาในหัวของเธอทีละคำๆ ราวกับเศษกระจกที่แตกกระจาย

'ตั้งแต่เด็กถูกมองเป็นเพียง "สิ่งของ" ที่ใช้ทำประโยชน์'

'ยังไม่ได้สร้างการตระหนักรู้ในคุณค่าของตัวเองที่ถูกต้อง'

'จะรู้สึกว่าตนเองมีค่าก็ต่อเมื่อ "เป็นที่ต้องการ" เท่านั้น'

'ภาวะเสียสละเพื่อผู้อื่นจนเป็นพยาธิสภาพ'

'กลยุทธ์การเอาชีวิตรอดที่สร้างขึ้นจากบาดแผลในวัยเด็ก'

'เหมือนกับตอนเด็กๆ ที่เขาทุ่มเทเอาใจแม่อย่างสุดโต่ง'

'กลัวการถูกทอดทิ้ง จึงต้องทำให้ตัวเองมีประโยชน์'

'ความรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรอย่างรุนแรง'

'กระทั่งมีแนวโน้มทำลายตัวเองอยู่บ้าง'

'ภายในใจไม่ได้มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อตัวเองจริงๆ เลย'…

ทุกๆ คำเปรียบเสมือนค้อนเล็กๆ ที่คอยทุบลงบนเส้นประสาทของเธอ

เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ใบหน้าซีดขาวแต่แววตายังคงใสกระจ่าง รู้สึกเพียงว่าหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเอาไว้แน่น ทั้งเจ็บแปลบทั้งปวดร้าว

เธออยากจะเอาการวิเคราะห์อันโหดร้ายของหมอมาบอกเขาให้หมดเสียเดี๋ยวนี้ อยากบอกเขาว่าความคิดที่นึกถึงแต่คนอื่นอย่างสุดโต่งของเขานั้น แท้จริงแล้วมันคือการเสียสละตัวเองที่ผิดปกติ เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณที่เกิดจากความกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง!

แต่ในสภาพที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ เธอจะทำใจลงคอได้อย่างไร

คำพูดที่รุนแรงและทิ่มแทงกว่านี้แล่นมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก แต่ก็ถูกเธอกลืนกลับลงไปอย่างยากลำบาก เหลือเพียงการย้ำเตือนซ้ำๆ ด้วยการอ้อนวอนอย่างร้อนรน

"นายได้ยินที่ฉันพูดไหม นายไม่จำเป็นต้องชดใช้อะไรทั้งนั้น! นั่นไม่ใช่ความผิดของนายเลยสักนิด!"

หลี่รั่วสวินถูกอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหันของเธอทำให้ทำตัวไม่ถูกไปบ้าง

เขามองขอบตาที่แดงเรื่อของเฉินซือเยว่ แล้วเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง พยายามจะปลอบประโลม

"พี่ซือเยว่ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ…"

"ผมไม่ได้รู้สึกผิดบาปขนาดนั้น แค่…ผมรู้สึกจริงๆ ว่าตัวเองทำไม่ถูกต้อง…"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแผ่วเบา เจือแววเอาใจอยู่บ้าง เหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วกลัวจะโดนดุ

เขายิ่งระมัดระวังตัวแบบนี้ ยิ่งพยายามปลอบประโลมแบบนี้ เฉินซือเยว่ก็ยิ่งโกรธจนพูดไม่ออก แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งสงสารจับใจจนท่วมท้น

เธอสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ยกมือขึ้นเช็ดตาแรงๆ ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่แทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ในลำคอเหมือนมีก้อนสำลีมาอุดไว้ ทำให้เธออึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

นี่มันยังไม่ใช่ความรู้สึกผิดบาปอีกเหรอ

นี่มันคือการลดทอนคุณค่าตัวเองและการลงโทษตัวเองที่ฝังลึกไปถึงกระดูกดำชัดๆ!

ก็เหมือนกับที่จิตแพทย์บอกไว้ เด็กหนุ่มคนนี้ถูกความรักของแฟนคลับและความคาดหวังของพวกเธอที่อยู่ข้างกาย รั้งให้อยู่บนโลกใบนี้ต่ออย่างยากลำบาก

เขาพยายามให้ความร่วมมือกับการรักษา พยายามฟื้นฟูร่างกาย พยายามอยากจะกลับมายืนหยัดให้ได้อีกครั้ง ราวกับว่าทำไปเพื่อทำภารกิจที่คนอื่นมอบหมายให้สำเร็จ เพื่อไม่ให้คนที่รักเขาต้องผิดหวัง

เพราะเขาจิตใจดีเกินไป ดีจนทนเห็นใครก็ตามที่รักเขาต้องผิดหวังเสียใจไม่ได้!

แต่ว่า ตัวของหลี่รั่วสวินเองล่ะ

เขามีความสุขจริงๆ หรือเปล่า

ถังเซวียนยืนอยู่ด้านข้าง มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสายตา ภายในใจบังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ

เธอดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าทำไมประธานลู่ถึงยอมฝ่าฝืนเสียงคัดค้าน ยอมแลกด้วยต้นทุนมหาศาลเพื่อเซ็นสัญญากับศิลปินที่ดูเหมือนจะมีแต่เรื่องยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนคนนี้

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีความบริสุทธิ์ใจและความจริงใจที่แทบจะเรียกได้ว่าซื่อจนเซ่อ

เขายินดีที่จะเปิดแผลลึกที่สุดของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องความสงสาร แต่เพราะอยากจะรับผิดชอบต่อ "ตัวอย่างที่ไม่ดี" ของตัวเองอย่างจริงใจ ถึงขั้นหวังว่าจะใช้สิ่งนี้สร้างพลังบวกขึ้นมาได้บ้าง

คุณสมบัติแบบนี้ ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยพวกเห็นแก่ตัวอย่างแยบยล เต็มไปด้วยหน้ากากจอมปลอมและการคิดคำนวณผลประโยชน์ มันช่างหาได้ยากยิ่ง และช่าง…จับใจเหลือเกิน

เปรียบเสมือนแสงสว่างริบหรี่แต่อบอุ่นท่ามกลางความมืดมิด เป็นเรื่องยากที่คุณจะไม่ถูกเขาดึงดูด ไม่ถูกเขาสั่นคลอนหัวใจ

แต่ความกังวลของเฉินซือเยว่ก็ไม่ได้ผิดเช่นกัน

คนเราควรต้องเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก่อน ถึงจะมีเรี่ยวแรงเหลือไปส่องสว่างให้คนอื่น

ส่วนหลี่รั่วสวินนั้น…

เฮ้อ คนแบบนี้นี่แหละ ที่ทำให้คนที่มองดูเขาอยู่ข้างๆ รู้สึกปวดใจอย่างที่สุด

ขณะที่ตัวเขาเอง อาจจะยังมึนงงทำตัวไม่ถูก ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายโกรธเรื่องอะไร

ถังเซวียนมองดวงตาที่ใสกระจ่างแต่แฝงความสับสนเอาไว้คู่นั้น แล้วลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจ

ตอนนี้ เธอดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกอันซับซ้อนของเฉินซือเยว่ขึ้นมาบ้างแล้ว

เปลือกนอกแห่งความเป็นมืออาชีพของเธอ ดูเหมือนจะเริ่มปริแตกออกเป็นรอยแยกเล็กๆ อย่างเงียบเชียบเช่นกัน