บทที่ 61 แก้ไข

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งทอดถอนใจ งานตรงหน้าสำคัญที่สุด

ถังเซวียนสูดหายใจเข้าลึก ดึงสติที่เริ่มเตลิดให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม

"ซือเยว่ เธอก็อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป ใจเย็นๆ ก่อนนะ!"

"เสี่ยวสวิน ฉันเข้าใจความคิดของเธอนะ แต่เรื่องนี้ฉันเองก็ตัดสินใจคนเดียวไม่ได้จริงๆ…"

"เธออยากแก้ตรงไหนหรือเพิ่มอะไรเข้าไปก็บอกฉันมาได้เลย เดี๋ยวฉันจะทำฉบับร่างแก้ไขขึ้นมา แล้วส่งให้ทางบริษัทดูก่อน"

"ทีมประชาสัมพันธ์ของเรา โดยเฉพาะพี่เสี่ยวอวี๋ มั่วเสี่ยวอวี๋ หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ เธอต้องประเมินความเสี่ยงและผลกระทบที่อาจจะตามมาจากเนื้อหาส่วนนี้"

"สุดท้ายแล้วจะได้นำเสนอตามที่เธอต้องการไหม ยังต้องรอให้ทางนั้นตรวจสอบและอนุมัติก่อนนะ"

ถังเซวียนอธิบายอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและมีเหตุผล

หลี่รั่วสวินฟังเงียบๆ ขนตายาวทอดต่ำลง ทาบทับเกิดเป็นเงาจางๆ ใต้ขอบตา

ครู่หนึ่งต่อมา เขาถึงค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ

"ครับ"

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พลางมองถังเซวียนด้วยสายตารู้สึกผิด

"ทำให้ต้องทำงานเพิ่มขึ้นอีก ขอโทษด้วยนะครับ เซวียนเซวียน"

ถังเซวียนส่งยิ้มปลอบโยนให้เขา

"ไม่ลำบากเลย มันเป็นงานของฉันอยู่แล้วล่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะรีบสรุปไอเดียของนายแล้วส่งให้พี่เสี่ยวอวี๋นะ"

ทั้งสองคนจึงเริ่มปรึกษาหารือกัน

ทว่าหลังจากช่วยกันปรับแก้อยู่พักหนึ่ง ถังเซวียนกลับจ้องมองข้อความในสมุดโน้ตด้วยขอบตาที่เริ่มแดงระเรื่อ

…

เยวี่ยเย่ามิวสิก ณ ห้องทำงานฝ่ายประชาสัมพันธ์

มั่วเสี่ยวอวี๋เพิ่งเสร็จสิ้นการประชุมออนไลน์ด่วน เธอยกมือกดคลึงขมับที่เริ่มปวดตุบๆ

กาแฟบนโต๊ะเย็นชืดไปหมดแล้ว

เธอคลึงหว่างคิ้วเบาๆ ก่อนจะเปิดโปรแกรมทำงาน ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมาเป็นพรืด

หนึ่งในนั้นส่งมาจากถังเซวียน

[ถังเซวียน]: พี่เสี่ยวอวี๋คะ ทางหลี่รั่วสวินมีความเห็นอยากขอปรับแก้บทพูดของคลิปวันพรุ่งนี้หน่อยค่ะ หลักๆ คืออยากใส่ความรู้สึกทบทวนตัวเองเรื่องเหตุการณ์ก่อนหน้านี้กับตอบกลับแฟนคลับ อยากแสดงออกให้จริงใจขึ้นอีกนิด รายละเอียดที่แก้หนูรวบรวมไว้ในเอกสารแล้ว พี่ลองดูหน่อยได้ไหมคะ? (แนบไฟล์: ร่างบทพูดฉบับแก้ไข.docx)

มั่วเสี่ยวอวี๋เห็นคำว่า "ความเห็นอยากขอปรับแก้" กับ "เหตุการณ์ก่อนหน้านี้" คิ้วก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

เอาอีกแล้ว!

กะแล้วเชียว!

พวกศิลปินเนี่ยนะ โดยเฉพาะพวกที่เพิ่งผ่านมรสุมชีวิตมาแล้วเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง มักจะอยู่ไม่สุขกันทั้งนั้น

ชอบคิดกันไปเองว่าเข้าใจแฟนคลับดีที่สุด รู้วิธีมัดใจแฟนคลับที่สุด

แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ?

พูดพลาดไปคำเดียวจนเกิดดราม่าขึ้นมา สุดท้ายก็ไม่ใช่คนทำงานเบื้องหลังอย่างพวกเธอหรอกเหรอที่ต้องวิ่งวุ่นดับไฟ ตามเช็ดตามล้างให้!

เธอสะกดความหงุดหงิดในใจ พลางคลิกเปิดเอกสารไฟล์นั้นขึ้นมา

"ขอดูหน่อยซิว่าจะแผลงฤทธิ์อะไรอีก…"

เธอพึมพำเสียงเบา สายตากวาดมองตัวหนังสืออย่างรวดเร็ว

ภายในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงแอร์ที่ทำงานแผ่วเบา

ความหงุดหงิดรำคาญใจบนใบหน้าของเธอค่อยๆ จางหายไปโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกซับซ้อนยากจะอธิบาย

ไม่มีการขายความน่าสงสาร ไม่มีความเคียดแค้นตัดพ้อ ไม่มีการบิวต์อารมณ์จนล้นเกิน

มีเพียงการเล่าเรื่องอย่างสงบนิ่ง คำขอโทษอย่างจริงใจ และ… ทัศนคติที่อยากจะแบกรับความรับผิดชอบอย่างเงอะงะทว่าเปี่ยมด้วยความจริงใจ

สิ่งนี้ต่างจากพวกบทพีอาร์ที่เธอคาดคิดไว้ลิบลับ ที่ถ้าไม่ตัดพ้อดึงดราม่าเรียกร้องความเห็นใจ ก็พยายามฟอกขาวแถหาข้ออ้างแบบข้างๆ คูๆ

ระหว่างบรรทัดแฝงไว้ด้วยความสัตย์ซื่ออันบริสุทธิ์

เธอนึกถึงคำพูดที่ประธานลู่เคยกล่าวไว้ในการประชุมภายในวงเล็กหลังเซ็นสัญญากับหลี่รั่วสวิน

"สถานการณ์ของหลี่รั่วสวินค่อนข้างพิเศษ แต่ศักยภาพของเขา คุ้มค่าที่พวกเราจะยอมเสี่ยงดูสักครั้ง"

"ให้การสนับสนุนและอิสระแก่เขาให้มากที่สุด ตราบใดที่ไม่ล้ำเส้น ก็พยายามให้ความร่วมมือกับเขาเท่าที่จะทำได้"

"ถ้ามีอะไรไม่แน่ใจ ให้มาหาฉันได้ตลอดเวลา"

ตอนนั้นเธอยังนึกสงสัยอยู่เลยว่าประธานลู่โดนของอะไรมาหรือเปล่า

แต่ตอนนี้เมื่อได้อ่านข้อความเหล่านี้ เธอเริ่มจะเข้าใจความหมายของประธานลู่ขึ้นมาบ้างแล้ว

มั่วเสี่ยวอวี๋เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว

ความเสี่ยงน่ะมีแน่

ทว่า…

ก็อย่างที่หลี่รั่วสวินพูด การเอาแต่หลบเลี่ยง ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันจะดีจริงๆ น่ะหรือ

เรื่องนั้นอื้อฉาวใหญ่โตขนาดนั้น รู้กันไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

ตอนนี้กว่าเขาจะฟื้นตัวกลับมาได้และเตรียมเริ่มต้นใหม่ หากแม้แต่คำชี้แจงหรือคำอธิบายอย่างจริงใจยังไม่มี มันจะยิ่งดูเหมือนคนมีชนักติดหลังและไร้ความรับผิดชอบเสียมากกว่า

อีกอย่าง ประธานลู่ก็สั่งไว้แล้วว่าให้ "พยายามให้ความร่วมมือ"

มั่วเสี่ยวอวี๋ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

ช่างเถอะ

ผ่านคลื่นลมมรสุมมาตั้งขนาดนั้น มรสุมที่เกือบจะทำลายทุกอย่างยังโค่นเขาไม่ลง

ตอนนี้เหลือแค่เศษคลื่นเล็กๆ ถ้าทีมพีอาร์มืออาชีพของเยวี่ยเย่ายังจัดการไม่ได้ มันก็ดูไร้น้ำยาเกินไปแล้ว

ถือเสียว่า… พนันดูสักตาแล้วกัน

พนันว่าความจริงใจของหลี่รั่วสวินครั้งนี้ จะมีคนส่วนใหญ่มองเห็นและเข้าใจมัน!

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดช่องแชตของถังเซวียน แล้วพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[มั่วเสี่ยวอวี๋]: ฉันดูแล้ว

[มั่วเสี่ยวอวี๋]: เอาตามเวอร์ชันที่แก้นี้ได้เลย

[มั่วเสี่ยวอวี๋]: ตอนถ่ายช่วยคุมอารมณ์กับสภาพร่างกายของเขาให้ดีด้วย อย่าให้อินจนเกินไป

[มั่วเสี่ยวอวี๋]: ส่วนเรื่องการชี้นำกระแสสังคมหลังจากนี้ ทางเราจะคอยตามประกบให้เอง

กดส่ง

หลังจากตัดสินใจได้ มั่วเสี่ยวอวี๋กลับรู้สึกว่าในใจโล่งขึ้นเยอะ

เธอยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นมาจิบคำหนึ่ง

อืม รสชาติไม่ได้เรื่องเลย

ขอให้การเดิมพันครั้งนี้ ได้ผลลัพธ์ที่ดีกลับมาก็แล้วกัน

…

เวลาล่วงเลยไป วันรุ่งขึ้นมาถึงอย่างรวดเร็ว

หวังเหวินซูทำงานได้รวดเร็วมีประสิทธิภาพมาก เขายืมห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวอีกห้องของโรงพยาบาลที่มีแสงธรรมชาติส่องถึงเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ช่างภาพกับผู้ช่วยจึงช่วยกันดัดแปลงให้กลายเป็นสตูดิโอถ่ายทำชั่วคราว

หน้าต่างใสกระจ่าง ทุกอย่างสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ

ผ้าม่านโปร่งสีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไหวตามแรงลมเอื่อยๆ นอกหน้าต่างคือท้องฟ้าสีครามสดใสกับเมฆสีขาวลอยล่องอยู่ประปราย บนขอบหน้าต่างมีแจกันดอกเดซีสีสดใสช่อเล็กๆ วางอยู่ เติมแต่งบรรยากาศให้ดูมีชีวิตชีวา

ตรงมุมห้องมีกล่องกระดาษขนาดยักษ์ใบหนึ่งวางอยู่ ของด้านในอัดแน่นจนแทบจะล้นทะลัก

ข้างในเต็มไปด้วยจดหมายหลากสีสันและของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยสารพัดรูปแบบ ล้วนเป็นความรักอันหนักแน่นเปี่ยมล้นจากเหล่าแฟนคลับ

นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์ถ่ายทำระดับมืออาชีพ ทั้งแผ่นสะท้อนแสง ไฟซอฟต์บ็อกซ์ ไมโครโฟนบูม…

ทำให้ที่นี่ดูราวกับสตูดิโอย่อมๆ ขึ้นมาทันตา

พอช่างภาพปรับมุมกล้องสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย ก็ส่งสัญญาณมือ "โอเค" ให้หวังเหวินซู

หวังเหวินซูพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปตามคน

เวลานี้ หลี่รั่วสวินกำลังนั่งอยู่หน้ากระจก ปล่อยให้ช่างแต่งหน้ารังสรรค์ใบหน้าให้อยู่

เงาสะท้อนในกระจกคือดวงหน้าอันไร้ที่ติ เพียงแต่ความซีดเซียวกับรอยเหนื่อยล้าใต้ตาที่ยากจะกลบมิดนั้นยังคงมองเห็นได้ชัดเจน มองปราดเดียวก็รู้ว่าสภาพร่างกายของเด็กหนุ่มยังไม่สู้ดีนัก

ช่างแต่งหน้าลงมืออย่างเบามือ เน้นลุคธรรมชาติเป็นหลัก

ตอนที่แต่งหน้าใกล้จะเสร็จ หลี่รั่วสวินมองตัวเองในกระจกพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาหันไปส่งยิ้มเกรงใจให้ช่างแต่งหน้า น้ำเสียงอบอุ่นนุ่มนวล

"พี่สาวครับ ช่วย… ช่วยปรับผิวผมให้สว่างขึ้นอีกนิด แล้วปัดบลัชออนให้หน่อยได้ไหมครับ สีปากก็ดูซีดไปหน่อยด้วย…"

"ขอแค่ให้พอดูมีเลือดฝาดบ้างก็พอครับ ไม่อย่างนั้นมันจะดู… ซูบโทรมเกินไปหน่อย"

ช่างแต่งหน้าได้ยินดังนั้นก็ชะงัก มือที่กำลังขยับหยุดลงทันที

เธอหันไปมองถังเซวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความสงสัยระคนถามไถ่

ก็ในเมื่อ… ก่อนหน้านี้คุณถังคนนี้เป็นคนบรีฟไว้เองไม่ใช่เหรอ ว่าให้เน้นความรู้สึกอ่อนแอ เดินสายหน้าสดแนวคนป่วยรูปงามน่ะ?