บทที่ 62 คำสารภาพจากใจ

ถังเซวียนสบสายตากับช่างแต่งหน้า แววตาฉายความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาแวบหนึ่ง

เธอหลบสายตาที่หลี่รั่วสวินมองมา พลางหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

"ตามใจเสี่ยวสวินเถอะค่ะ"

เฮ้อ ใครจะไปคิดล่ะว่าพ่อหนุ่มคนนี้จะเป็นคนแบบนี้

ตามขั้นตอนปกติเวลาศิลปินหายป่วยคัมแบ็ก การขายความน่าสงสารสักยกเพื่อบีบหัวใจเรียกคะแนนสงสารจากแฟนคลับ มันไม่ใช่เรื่องเบสิกหรอกเหรอ

ทำแบบนั้นสิถึงจะกระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องและความเอ็นดูจากแฟนคลับได้มากที่สุด เพื่อผูกมัดใจให้อยู่หมัด

ทว่าพ่อคุณคนนี้กลับดีแสนดี ดันเลือกทำตรงกันข้าม

เพียงเพราะไม่อยากให้แฟนคลับต้องเป็นห่วงจนเกินไป

แน่นอนว่าหลี่รั่วสวินจับสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปชั่วพริบตาของถังเซวียนได้ทัน

ภายนอกเขาดูสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้แจ้งกระจ่างชัด

การขายความน่าสงสารแบบชั้นตื้นมันดูออกง่ายเกินไป มีแต่จะชวนให้คนเอือมระอาเสียเปล่า

สิ่งที่เขาต้องการ คือภาพลักษณ์ความบอบบางแตกสลายในแบบที่ว่า ทั้งที่ตัวเองจมปลักอยู่ในโคลนตม บอบช้ำไปทั้งตัว ทว่ายังคงสบตากับกล้องแล้วยิ้มพลางบอกว่า 'ผมไม่เป็นไร'

คือความอ่อนโยนและเข้มแข็งที่สื่อเป็นนัยว่า 'ผมเจ็บปวดมาก แต่ผมไม่อยากให้ทุกคนต้องเป็นห่วง' ต่างหาก

แบบนี้ต่างหากถึงจะสะกดใจคนได้อย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

เมื่อได้รับคำสั่ง ช่างแต่งหน้าจึงรีบหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาอีกครั้ง บรรจงแต่งแต้มปรับแก้ใบหน้าของหลี่รั่วสวินให้อย่างประณีต ช่วยปกปิดร่องรอยความเจ็บป่วยไปได้ส่วนหนึ่งอย่างแนบเนียน

เด็กหนุ่มในกระจกดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากจริงๆ แม้จะยังพอมองออกว่าร่างกายอ่อนแออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ดูซีดเซียวโปร่งแสงจนเหมือนจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อแบบนั้นอีกแล้ว

ตอนนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก

หวังเหวินซูชะโงกหน้าเข้ามา สายตามองตรงไปยังหลี่รั่วสวินที่แต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"เสี่ยวสวิน ทุกอย่างพร้อมแล้ว ข้ามไปได้ตลอดเวลาเลยครับ"

หลี่รั่วสวินมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

เนื่องจากเขายังไม่สามารถยืนได้ด้วยตัวเอง หยางเจิ้งที่ยืนเฝ้าเงียบๆ อยู่ข้างๆ มาตลอดจึงก้าวเข้ามาทันที เขาย่อตัวลงเล็กน้อย สอดแขนช้อนแผ่นหลังและข้อพับเข่าของหลี่รั่วสวิน แล้วอุ้มตัวเขาขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างมั่นคง

ความจริงแล้วหลี่รั่วสวินไม่ได้เตี้ยเลย ทว่าเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของทหารปลดประจำการร่างสูงใหญ่กำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างหยางเจิ้ง เขากลับดูบอบบางไร้เรี่ยวแรงเป็นพิเศษ ราวกับแก้วเนื้อบางที่ต้องคอยทะนุถนอมระมัดระวัง

ใบหน้าของหยางเจิ้งดูเด็ดเดี่ยวหนักแน่น ทว่าท่วงท่าการอุ้มคนกลับนุ่มนวลอย่างยิ่ง

แม้สีหน้าจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ในใจกลับคิดเงียบๆ

เบาขนาดนี้เลยเหรอ…

แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะช่วงนี้โดนพิษไข้เล่นงานจนซูบโทรมไปด้วย

เขาค่อยๆ วางหลี่รั่วสวินลงบนเก้าอี้รถเข็นข้างๆ อย่างระมัดระวัง

อาจเป็นเพราะเมื่อครู่นั่งแต่งหน้านานเกินไป หรือไม่ก็เพราะการเคลื่อนย้ายกะทันหัน ลมหายใจของหลี่รั่วสวินจึงหอบถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีก

เขาฝืนเค้นเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้น "รบกวนพี่หยางแล้วครับ" จากนั้นก็หลับตาลงด้วยความทรมาน พลางหอบหายใจเบาๆ เพื่อปรับจังหวะลมหายใจ มือยกขึ้นมากดที่หน้าอกโดยไม่รู้ตัว

"เสี่ยวสวิน นายเป็นอะไรหรือเปล่า"

"อยากพักอีกหน่อยไหม"

หยางเจิ้งกลับรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง คิดในใจว่านี่มันก็แค่งานในหน้าที่ของเขาแท้ๆ

แต่เมื่อเห็นทุกคนกรูเข้ามาส่งเสียงถามไถ่เด็กหนุ่มบนรถเข็นด้วยความเป็นห่วง เขาก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆ เพื่อเว้นพื้นที่ให้ แล้วยืนประสานมือสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง

หลี่รั่วสวินพักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ฝืนยิ้มปลอบประโลมพลางส่ายหน้าเบาๆ

"ไม่เป็นไรครับ พักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว พวกเราไปกันเถอะ อย่าให้ทุกคนต้องรอนานเลยครับ"

รอยยิ้มของเขาอ่อนโยน แฝงไปด้วยเสน่ห์ตามความเคยชินที่ชวนให้คนใจอ่อนยวบโดยไม่รู้ตัว

ล้อรถเข็นบดไปบนพื้น ส่งเสียงหมุนเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ คนทั้งกลุ่มเดินข้ามทางเดินมายังห้องพักผู้ป่วยห้องข้างๆ ที่ถูกดัดแปลงไว้ชั่วคราว

เมื่อรถเข็นหยุดลงที่หน้าประตู หลี่รั่วสวินเงยหน้ามองเข้าไป แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

สมกับเป็นทีมงานมืออาชีพของเยวี่ยเย่า จัดฉากได้ยอดเยี่ยมจริงๆ

สีขาวบริสุทธิ์ สีฟ้าอ่อน แต่งแต้มด้วยสีเหลืองสว่างของดอกไม้สด โทนสีโดยรวมสดชื่นและงดงาม แสงสว่างส่องลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามา นุ่มนวลลงตัวพอดิบพอดี

สดชื่น งดงาม อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น

และตอนนี้ ตัวเขาก็กำลังจะกลายเป็นจุดเด่นที่สะดุดตาที่สุดในภาพวาดอันงดงามผืนนี้

เขามั่นใจในรูปลักษณ์ของร่างกายนี้มาโดยตลอด ยิ่งไปกว่านั้นช่วงนี้ยังกวาดแต้มชื่อเสียงมาได้เป็นกอบเป็นกำ

เขาจึงไม่เสียดายเลยสักนิดที่จะแลกไอเทมระบบชิ้นสำคัญสำหรับศิลปินออกมาตั้งหลายชิ้น

‘ผิวดุจหยกขาว (มีผลต่อเนื่อง)’ ‘ดวงดาราทอประกาย (มีผลต่อเนื่อง)’ ‘การควบคุมสัดส่วนขั้นสมบูรณ์ (ติดตัว)’…

แม้เนื้อแท้ร่างกายจะยังอ่อนแอ ทว่าภาพลักษณ์ภายนอกรับรองว่าสู้ศึกได้สบาย

วินาทีที่หลี่รั่วสวินนั่งพิงบนเตียงผู้ป่วย จัดท่าทางเรียบร้อย แล้วเงยหน้ามองตรงไปยังกล้อง

ทุกคนในห้องต่างกลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว

หากจะบอกว่าฉากเมื่อครู่สวยงามจริงแต่ยังขาดจิตวิญญาณ

เช่นนั้นในยามนี้ เมื่อเด็กหนุ่มก้าวเข้ามาในเฟรม ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างแท้จริง

เขาสวมชุดผู้ป่วยสีขาวเรียบง่าย คอเสื้อเปิดอ้าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าได้รูปประณีต

เมคอัพที่เพิ่งเติมแต่งมาเมื่อครู่ลงตัวพอดิบพอดี ทั้งยังคงความเปราะบางของคนเพิ่งฟื้นไข้เอาไว้ ขณะเดียวกันก็แฝงความสดใสมีชีวิตชีวาและบริสุทธิ์ผุดผ่องตามประสาเด็กหนุ่ม

แสงสว่างราวกับลำเอียงเทใจให้เขา มันโอบล้อมลงมาอย่างอ่อนโยน ราวกับเคลือบชั้นแสงอันศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ไว้รอบตัว

ดวงตาคู่นั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ซุกซ่อนหมู่ดาวเอาไว้ ทั้งยังแฝงแววหม่นเศร้าจางๆ เปี่ยมด้วยพลังสะกดใจผู้คนได้ในชั่วพริบตา

เขาเพียงแค่นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น เอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากประดับรอยยิ้มบางเบาอ่อนโยน เพียงเท่านี้ก็ประกอบขึ้นเป็นภาพที่งดงามจับใจ

ถังเซวียนยืนอยู่ข้างๆ พลางมองดูเด็กหนุ่มผ่านเลนส์กล้อง ในใจพลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาอีกครา

งดงามเหลือเกิน

ไม่ใช่ความหล่อเหลาที่ดูคุกคาม ทว่ากลับเป็นความงามสะอาดสะอ้านหมดจดเหนือกฎเกณฑ์ทางเพศ

ก้าวข้ามเพียงแค่รูปโฉมภายนอก และตรงดิ่งเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ

ชวนให้ใจสั่นไหว ทว่ากลับไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย

แสงไฟนุ่มนวล บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงกล้องบันทึกภาพที่ทำงานเบาๆ เท่านั้น

ตากล้องปรับตั้งค่าขั้นสุดท้ายเสร็จสรรพ ก็ทำสัญญาณมือโอเคให้หลี่รั่วสวิน

สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ตัวหลี่รั่วสวิน

ถูกสายตามากมายหลายคู่จ้องมองขนาดนี้ หากเป็นคนทั่วไปคงประหม่าไปแล้ว

ทว่าสำหรับหลี่รั่วสวิน ฉากที่มีคนรุมล้อมมองเช่นนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ชาติก่อนตอนถ่ายละคร ฉากที่ใหญ่โตเอิกเกริกกว่านี้เขาก็ผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน

เขาปรับอารมณ์เข้าสู่บทบาทได้แทบจะในทันที สูดปรับลมหายใจเล็กน้อย สบตาเข้ากับเลนส์กล้อง แววตาใสกระจ่างและอ่อนโยน แฝงความเปราะบางของคนที่เพิ่งฟื้นไข้ได้อย่างพอดิบพอดี

"สวัสดีครับทุกคน ผมหลี่รั่วสวินครับ"

น้ำเสียงของเขาส่งผ่านไมโครโฟนไร้สายขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ตรงคอเสื้ออย่างชัดเจน แฝงความแหบพร่าของคนที่อาการป่วยยังไม่หายสนิท

ระดับเสียงไม่ได้ดัง ทว่ากลับเหมือนขนนกที่ปัดผ่านโสตประสาทของทุกคนในที่นั้นอย่างแผ่วเบา

"หลายวันที่ผ่านมานี้ ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงแล้วนะครับ ขอโทษด้วยครับ"

"ไม่ว่าจะอย่างไร เพราะเรื่องส่วนตัวของผม ทำให้ต้องสิ้นเปลืองพื้นที่สื่อไปไม่น้อย ทั้งยังสร้างความลำบากใจให้ทุกคน ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับ"

หลังพูดประโยคนี้จบ หลี่รั่วสวินก็ช้อนสายตาขึ้น มองตรงไปที่กล้องอีกครั้ง ในดวงตาฉายอารมณ์อันซับซ้อนเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

เขากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ราวกับมีถ้อยคำที่พูดยากบางอย่างจุกแน่นอยู่ที่คอหอย

ในที่สุด เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ราวกับตัดสินใจได้แล้ว

"โรคซึมเศร้าของผม…"

เพียงแค่เอ่ยคำนี้ออกมา เขาก็ราวกับได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งนับพันชั่งลง ทั้งร่างผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย ถ้อยคำหลังจากนั้นจึงเริ่มลื่นไหลขึ้น

"มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่นะครับ"

เขาส่ายหน้าเบาๆ แววตาแฝงความเลื่อนลอยสับสนอยู่บ้าง