บทที่ 63 คำสัญญา

"ที่จริง ตัวผมเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ"

"แค่… พอนานวันเข้า ก็เหมือนจะไม่รู้สึกมีความสุข แล้วก็ไม่รู้สึกเสียใจอีกต่อไป"

"มันเหมือนระหว่างตัวผมกับโลกใบนี้ มีกระจกใสบานหนากั้นขวางเอาไว้ชั้นหนึ่ง"

"มองเห็นได้ ได้ยินเสียงได้ แต่กลับสัมผัสไม่ได้ถึงความจริงแท้เลย"

เขาพูดพลางค่อยๆ ยกแขนซ้ายขึ้น

สายตาของทุกคนมองตามการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อแขนเสื้อถูกร่นขึ้น ข้อมือขาวซีดจนแทบโปร่งแสงก็เผยสู่สายตา

บนนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ทั้งลึกทั้งตื้น ทั้งรอยเก่าและรอยใหม่

แผลเป็นถี่กระชั้นพาดทับตัดกันไปมา ราวกับแผนที่ที่แตกเป็นเสี่ยงๆ คอยบอกเล่าเรื่องราวในอดีตอันมืดมนที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้อย่างเงียบงัน

ถังเซวียนเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ทำอะไรเนี่ย?!

ตอนบรีฟงานกันไม่มีฉากนี้นี่นา!

ทำไมเขาถึงเปิดรอยแผลออกมาตรงๆ แบบนั้นล่ะ?!

เธอหันไปมองคนรอบข้างด้วยความตกตะลึง

ทว่าทุกคนกลับกำลังดำดิ่งไปกับเรื่องเล่าของเด็กหนุ่ม แม้แต่หวังเหวินซูก็ยังมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้คิดจะเข้าไปห้ามปรามแต่อย่างใด

ให้ตายสิ กลายเป็นว่าถ้ามีปัญหาขึ้นมาไม่ใช่ความผิดของพวกคุณงั้นสิ

หัวใจของถังเซวียนกระตุกวูบ

เธอเบนสายตากลับไปยังเด็กหนุ่มบนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง

เขาใช้ปลายนิ้วลูบไล้รอยแผลเป็นเก่าๆ บนข้อมืออย่างแผ่วเบา แววตาปราศจากทั้งความรังเกียจและความหวาดกลัว มีเพียงความยอมรับอย่างสงบนิ่ง

ช่างเถอะๆ

ถังเซวียนถอนหายใจในใจ

อย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ไลฟ์สด ช่วงตัดต่อหลังจากนี้ยังพอมีทางปรับแก้

อีกอย่าง…

เมื่อมองดูการเปิดเปลือยหัวใจอย่างจริงใจจนแทบจะเรียกได้ว่าโหดร้ายของเด็กหนุ่ม มองดูอารมณ์ความรู้สึกจริงที่ไหลเวียนอยู่ในดวงตาอันกระจ่างใสคู่นั้น…

บางที อาจเป็นความจริงใจที่ไม่คิดจะปิดบังนี้เอง ที่ทำให้เขาสามารถสะเทือนใจผู้คน ทำให้มีคนมากมายคอยเป็นห่วงและเฝ้ารอเขาถึงเพียงนี้

เสียงของหลี่รั่วสวินดังขึ้นอีกครั้ง แฝงรอยสั่นเครืออันแผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น

"รอยพวกนี้ คืออดีตของผมครับ"

"เป็นหนทางที่ผมเคยใช้… สัมผัสถึงโลกใบนี้ เพื่อยืนยันว่าตัวเองยังมี 'ชีวิต' อยู่"

"เมื่อก่อนผมกลัวมาก รู้สึกอับอายมาก ไม่กล้าให้ใครเห็นเลย"

"แต่มันก็เคยเกิดขึ้นจริงๆ เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผม ผมไม่อาจ… และไม่ควรปฏิเสธมัน"

สีหน้าของเขาสงบนิ่ง นิ่งจนดูไม่ออกเลยว่ากำลังเล่าเรื่องของตัวเองอยู่

"ใช่ครับ ผมทนรับมันต่อไปไม่ไหว"

"ช่วงสองเดือนก่อนหน้านั้น ผมหวังเหลือเกินว่าแม่จะกลับมาอยู่ข้างๆ หวังให้คนที่ใส่ร้ายผมมีจิตสำนึกขึ้นมาบ้าง หวังให้บริษัทช่วยออกมาชี้แจง…"

"แต่มันกลับไม่มีอะไรเลย"

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่น ราวกับแม้แต่อากาศก็หยุดนิ่ง

มีเพียงเสียงหายใจอันอัดอั้นของเด็กหนุ่มที่ถูกขยายผ่านไมโครโฟนจนดังก้อง บีบหัวใจของทุกคนตรงนั้น

"ไม่มีครอบครัว ไม่มีแฟนคลับ ไม่มีอะไรเหลือสักอย่าง กระทั่งที่ซุกหัวนอนก็ไม่มี"

"อาการของผมหนักขึ้นเรื่อยๆ มีแค่ตอนที่เจ็บปวดเท่านั้นที่ผมยังรู้สึกถึงตัวเองได้"

"ผมเริ่มฝันร้าย ได้ยินเสียงแว่ว มีเสียงกระซิบข้างหูตลอดเวลาว่า 'ไม่มีใครต้องการแกแล้ว' 'ไปตายซะ' "

"วันนั้น… ตอนที่กระโดดลงไปในแม่น้ำ ผมคิดว่าจะได้หลุดพ้นเสียที ความเจ็บปวดทั้งหมดจะได้หายไป…"

"แต่ผมคิดไม่ถึงเลยว่า…"

เสียงของหลี่รั่วสวินเริ่มสะอื้น

หยาดน้ำตาเม็ดใสเอ่อล้นขอบตา ไหลรินลงมาตามแก้มขาวซีด

ภายใต้แสงไฟ รอยเปียกชื้นสายนั้นเด่นชัดจนบาดตา

"บนโลกใบนี้ ที่แท้ยังมีคนรักและเป็นห่วงผมอยู่มากขนาดนี้"

"หลังจากฟื้นขึ้นมา พอได้เห็นเพื่อนๆ นั่งตาแดงก่ำเฝ้าอยู่ข้างเตียง ได้เห็นข้อความส่วนตัวและคอมเมนต์มากมายถล่มทลายเข้ามาในมือถือ ได้เห็นถ้อยคำที่เต็มไปด้วยคำอวยพรและกำลังใจเหล่านั้น…"

"ยังมีจดหมายที่วานิลลาส่งมาให้ จดหมายทีละฉบับๆ ที่กองจนล้นกล่องใบนี้…"

เขาเอียงหน้าไปเล็กน้อย มองไปยังกล่องกระดาษใบใหญ่ตรงมุมห้อง

"ผมถึงได้รู้ตัว ว่าการตัดสินใจในตอนนั้นของตัวเองมันเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน…"

"จดหมายทุกฉบับที่เขียนว่า 'สวินเป่า พวกเราจะรอเธอกลับมา' ล้วนเป็นเหมือนเชือกเส้นหนึ่ง เชือกที่ดึงผมให้กลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ใบนี้อีกครั้ง"

"ขอบคุณพวกคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆ… ขอบคุณมากๆ ครับ"

น้ำตาอีกหยดไหลลงมาเงียบๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่ก็ยังพยายามจะยกยิ้มขึ้น

ทว่ารอยยิ้มภายใต้ม่านน้ำตานั้น กลับดูบีบหัวใจยิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

"มีจดหมายฉบับหนึ่งเขียนไว้ว่า 'เธอไม่จำเป็นต้องกลายเป็นหลี่รั่วสวินที่ดีขึ้นหรอกนะ หลี่รั่วสวินในตอนนี้น่ะ ก็คู่ควรที่จะได้รับความรักมากพอแล้ว' "

ประโยคนี้ราวกับเป็นกุญแจที่เปิดประตูระบายอารมณ์ของเขาออกจนหมดสิ้น

ความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนาน ความซาบซึ้งใจที่ถูกโอบล้อมด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่เข้ามาอย่างกะทันหัน รวมถึงความเคว้งคว้างทำตัวไม่ถูก ทั้งหมดต่างพรั่งพรูออกมาในวินาทีนี้

น้ำตาเปรียบเหมือนไข่มุกขาดสาย ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงหล่นลงมาจากเบ้าตาแดงก่ำ ไหลผ่านแก้ม หยดลงบนชุดผู้ป่วยสีขาวสะอาด เกิดเป็นรอยเปียกชื้นสีเข้มวงเล็กๆ แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

ทีมงานถ่ายทำทั้งหมดต่างพากันเงียบกริบ ตากล้องบันทึกภาพช่วงเวลาที่เปราะบางและเป็นความจริงนี้ไว้อย่างนิ่งสนิท

ผ่านไปพักใหญ่ หลี่รั่วสวินถึงค่อยๆ สงบลง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อด้วยเสียงขึ้นจมูกอันหนักหน่วง

"ผมจะพยายามอดทนต่อไปครับ"

"ถึงแม้… ตอนนี้อาจจะยังทำไม่ได้ถึงขั้นมีความสุขในทุกๆ วัน"

"แต่ผมจะพยายาม อย่างน้อยก็กินข้าวให้ได้ นอนหลับให้ดี และให้ความร่วมมือกับการรักษาอย่างเต็มที่ครับ"

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ยังคงเปียกชื้นหันมองไปยังกล้อง

สายตาที่สะท้อนแสงน้ำตากลับยิ่งดูแจ่มชัดขึ้น ทั้งยังเริ่มรวมประกายแสงอันริบหรี่แต่มั่นคงขึ้นมาอีกครั้ง

"ผมรู้ดีครับ ว่าการตัดสินใจของผมในอดีตทำให้หลายคนผิดหวัง และสร้างผลกระทบที่ไม่ดีเอาไว้มาก"

"ผมไม่อาจแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่อาจหลีกเลี่ยงความผิดพลาดที่ตัวเองเคยก่อไว้ได้อย่างสบายใจ"

"ผมแค่หวังว่า… ประสบการณ์ของผม การทบทวนตัวเองของผม จะทำให้ผู้คนหันมาสนใจประเด็นเรื่องสุขภาพจิตกันมากขึ้น"

"ถ้า… ถ้าคำพูดเหล่านี้ของผม พอจะมอบพลังเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะดูไม่มีค่าอะไร ให้กับเพื่อนๆ ที่อาจจะกำลังดิ้นรนอยู่ในความมืดมิดเหมือนกับผมได้บ้าง…"

"พอจะบอกกับทุกคนได้ว่า อย่าเพิ่งยอมแพ้กับความหวังง่ายๆ นะครับ…"

"บางที นั่นคงเป็นสิ่งเล็กๆ เพียงสิ่งเดียวที่ผมพอจะชดเชยให้ได้ในตอนนี้แล้วละครับ…"

เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย หน้าอกเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเนื่องจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่และการพูดติดต่อกันเป็นเวลานาน

เขาจำต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย ลอบผ่อนลมหายใจเพื่อปรับจังหวะ

แม้บนใบหน้าจะปัดบลัชออนเอาไว้ ก็ไม่อาจกลบความซีดเผือดที่เริ่มลุกลามออกมาได้อย่างมิดชิด

เหงื่อเริ่มผุดซึมจากขมับ ชโลมเส้นผมนุ่มสลวยจนเปียกชื้น

"สุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกกับทุกคนที่อาจจะกำลังนอนไม่หลับ หรือกำลังเจ็บปวดอยู่ว่า…"

"ผมรู้ว่าการบอกให้คุณอย่ายอมแพ้… คำพูดนี้มันอาจจะฟังดูเลื่อนลอยมาก…"

"แต่ว่า… จะช่วยลองพยายามดูอีกสักครั้งได้ไหมครับ?"

สายตาของหลี่รั่วสวินเริ่มสูญเสียจุดโฟกัส

ทุกๆ คำที่เอ่ยออกมา ล้วนต้องพักหายใจก่อนถึงจะพูดต่อได้

ความกังวลในแววตาของเฉินซือเยว่แทบจะเอ่อล้นออกมา เธอประสานนิ้วมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เธอมองไปยังหวังเหวินซูที มองไปยังหลี่รั่วสวินในกล้องที่เห็นได้ชัดว่ากำลังฝืนทนที แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากขัดจังหวะ

เธอเข้าใจเด็กหนุ่มคนนี้ดีเกินไป เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว โดยเฉพาะในสภาพแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองล้มเลิกกลางคันเด็ดขาด

ใช่แล้ว ตอนนี้เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางอันอ่อนโยนของเขา

เธอทำได้เพียงภาวนาในใจเงียบๆ ขอให้เรื่องนี้รีบจบลงเสียที

"พวกเรามาพยายามไปด้วยกัน… ได้ไหมครับ"

"ฝึกฝน… ในตอนที่เจ็บปวด… กินยา… ไม่ใช่… ทำร้ายตัวเอง… ฟู่…"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและจริงใจ แฝงไว้ด้วยพลังที่ปลอบประโลมจิตใจผู้คน

ท้ายที่สุด ท่ามกลางรอยยิ้มอันอ่อนโยนนั้น เขาพยายามยกกำปั้นขึ้นโบกไปมา ราวกับกำลังให้กำลังใจผู้คนที่เผชิญชะตากรรมเดียวกับเขา

"พวกเราสัญญากันแล้วนะ ในอนาคตจะต้องไปดูคอนเสิร์ตของผมด้วยกัน!"