บทที่ 64 ความจริงใจอันบริสุทธิ์

"ดีมาก! ดีเหลือเกิน! เพอร์เฟกต์!"

ตากล้องอดไม่ได้ที่จะหลุดอุทานออกมา แววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

เขารีบกดปุ่มหยุดบันทึกภาพทันที แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เด็กหนุ่มบนหน้าจอพรีวิว

ได้ถ่ายศิลปินที่ฟ้าประทานพรให้แบบนี้มันช่างสบายใจจริงๆ!

มุมไหนก็รอดแบบสามร้อยหกสิบองศา ไม่ต้องเสียเวลาหามุมกล้องเลยแม้แต่น้อย แค่สุ่มหยุดไว้สักเฟรม ก็สวยสะกดราวกับภาพโปสเตอร์ที่บรรจงวาดขึ้นมา

โดยเฉพาะช่วงเปิดใจเคล้าน้ำตาเมื่อครู่นี้ ช่างเปราะบางและจริงใจจนไร้ที่ติจริงๆ!

ทว่าความตื่นเต้นในเชิงวิชาชีพยังไม่ทันได้อิ่มเอมเต็มที่ ก็ถูกเหตุการณ์ไม่คาดฝันตรงหน้าขัดจังหวะลงเสียก่อน

เด็กหนุ่มในเลนส์ที่เมื่อครู่ยังฝืนรวบรวมเรี่ยวแรงพยายามส่งยิ้มให้กำลังใจ จู่ๆ ก็เหมือนถูกสูบพลังทั้งหมดไปจากร่าง ร่างกายพลันอ่อนยวบและเอียงล้มไปด้านข้างอย่างไม่อาจควบคุม

"เสี่ยวสวิน!"

เฉินซือเยว่หวีดร้องด้วยความตกใจ ส่วนหยางเจิ้งที่อยู่ใกล้ที่สุดตาไวและมือเร็ว ก้าวพรวดเดียวเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลงไว้ได้อย่างมั่นคง

หลี่รั่วสวินปลดเปลื้องเรี่ยวแรงที่ฝืนเสแสร้งไว้จนหมดสิ้น

เขาหอบหายใจถี่กระชั้น อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่สูดลมหายใจเข้าไปเท่าไรก็เหมือนจะไม่พอ

ใบหน้าที่เพิ่งเติมแต่งจนดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างเมื่อครู่ บัดนี้สีเลือดกำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็วจนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า

หยาดเหงื่อผุดซึมจากขมับไม่ขาดสาย ชโลมเส้นผมเส้นเล็กจนเปียกชุ่ม แนบติดแก้มที่ซีดเผือดอย่างน่าเวทนา

"อึก… แฮ่ก…"

เสียงหอบหายใจราวกับมีบางสิ่งติดค้างอยู่ในลำคอดังลอดผ่านไมโครโฟนที่ยังหนีบอยู่ตรงคอเสื้ออย่างชัดเจน ฟังดูบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางห้องผู้ป่วยอันเงียบสงัด

เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำเอาคนอื่นๆ ในที่นั้นยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

"เร็วเข้า! รีบพยุงเขานอนราบ! ให้เขานอนลง!"

ยังคงเป็นเฉินซือเยว่ที่ได้สติตั้งรับก่อน เสียงร้อนรนของเธอทำลายความเงียบงันลงในทันที

หยางเจิ้งเข้าใจได้ในทันใด

"แล้วออกซิเจนล่ะ! ออกซิเจนอยู่ไหน?"

เฉินซือเยว่ลนลานแกะกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อผู้ป่วยออก หวังจะช่วยให้เขาหายใจได้โล่งขึ้น พลางกวาดสายตามองหาไปทั่วด้วยความกระวนกระวาย

โชคดีที่ก่อนหน้านี้หวังเหวินซูรอบคอบ นึกถึงสภาพร่างกายของหลี่รั่วสวิน จึงสั่งให้คนเตรียมอุปกรณ์ผลิตออกซิเจนฉุกเฉินไว้ในห้องผู้ป่วยชั่วคราวแห่งนี้ด้วย

คนที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบเข็นเครื่องผลิตออกซิเจนแบบพกพาเข้ามา

เฉินซือเยว่รับสายออกซิเจนทางจมูกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวมให้เขาอย่างระมัดระวังด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

ออกซิเจนเย็นเฉียบถูกส่งเข้าสู่โพรงจมูกตามสายยาง แต่อาการของหลี่รั่วสวินก็ยังไม่ได้ดีขึ้นในทันที

ถังเซวียนเพิ่งได้สติกลับมา เธอรีบกดปุ่มเรียกพยาบาลทันที

ไม่นานนัก แพทย์และพยาบาลเวรก็เข็นอุปกรณ์รีบวิ่งเข้ามา ห้องผู้ป่วยพลันโกลาหลวุ่นวายขึ้นมาทันตา

เมื่ออุปกรณ์อันเย็นเยียบสัมผัสลงบนผิว หลี่รั่วสวินก็ครางฮือด้วยความทรมาน ทว่าแม้แต่แรงจะยกมือขึ้นปัดออกก็ยังไม่มี

ถังเซวียนยืนอยู่วงนอก มองดูแพทย์และพยาบาลรุมล้อมเตียงคนไข้ มองเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะเปล่งประกายเสน่ห์อันน่าทึ่งหน้ากล้องไปเมื่อครู่ บัดนี้กลับเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้เพียงแค่สัมผัส หัวใจของเธอเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดไว้แน่น ทั้งอึดอัดทั้งเจ็บปวด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนและตรงไปตรงมาว่า ร่างกายของหลี่รั่วสวินนั้นย่ำแย่ถึงเพียงนี้

หวังเหวินซูยืนอยู่ข้างถังเซวียน สีหน้าของเขาย่ำแย่ไม่แพ้กัน ความรู้สึกผิดและเสียใจแล่นพล่านขึ้นมาในอก

ก่อนหน้านี้เขาเพียงแต่ดำเนินงานไปตามขั้นตอนปกติ แม้จะคำนึงถึงร่างกายของหลี่รั่วสวินอยู่บ้าง แต่ในจิตใต้สำนึกคงคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ถึงขั้นแย่จนทนอัดคลิปสั้นๆ แค่นี้ไม่ไหวหรอกกระมัง

เขาคิดประเมินเอาเองแท้ๆ

ใจร้อนอยากผลักดันงานมากเกินไป จนละเลยสภาพร่างกายที่แท้จริงของอีกฝ่าย

ถ้าหาก…

ถ้าหากหลี่รั่วสวินเป็นอะไรไปเพราะการถ่ายทำครั้งนี้จริงๆ ขึ้นมา…

หวังเหวินซูไม่กล้าคิดต่อ ได้แต่รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

เขามองดูเด็กหนุ่มคนนั้น เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอีกฝ่ายเปรียบเสมือนเครื่องลายครามล้ำค่าที่ต้องทะนุถนอมดูแลอย่างระมัดระวัง และพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

หลังผ่านการปฐมพยาบาลฉุกเฉินไปพักใหญ่ ลมหายใจของหลี่รั่วสวินก็เริ่มคงที่ขึ้นในที่สุด สีหน้าค่อยๆ คลายความซีดเซียวลงบ้าง

หลังจากแพทย์ตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ก็หันมากำชับเฉินซือเยว่และหวังเหวินซูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เขาเพิ่งฟื้นได้ไม่กี่วัน ร่างกายอ่อนแอมาก การทำงานของหัวใจและปอดยังฟื้นตัวได้ไม่ดี รับภาระกิจกรรมระดับนี้ไม่ไหวหรอกครับ ต่อให้แค่นั่งพูดเฉยๆ ก็เถอะ"

"ห้ามมีครั้งต่อไปเด็ดขาดเลยนะครับ"

"ต้องนอนพักผ่อนนิ่งๆ บนเตียง ลดกิจกรรมที่ไม่จำเป็นและความแปรปรวนทางอารมณ์ให้ได้มากที่สุด"

หลังจากแพทย์และพยาบาลออกไปแล้ว ห้องผู้ป่วยก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของเครื่องผลิตออกซิเจน

หลี่รั่วสวินนอนอยู่บนเตียง สูดออกซิเจนเข้าไป ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนแทบขาดใจในตอนแรกเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว แต่ยังคงกดทับอยู่อย่างหนักหน่วงจนทำให้เขาสิ้นเรี่ยวแรงไปทั้งตัว

สายตาเริ่มพร่ามัว มองเห็นเป็นจุดดำและแสงประกายระยิบระยับ

ในที่สุดก็… ถ่ายเสร็จแล้วใช่ไหม

ถ้ายังต้องถ่ายซ่อมอีก เขาคงได้ตายจริงๆ แน่!

หลี่รั่วสวินพยายามฝืนลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่เฉินซือเยว่ข้างเตียง

เฉินซือเยว่คอยเฝ้าดูอาการของเขาอย่างใกล้ชิดมาตลอด ย่อมเข้าใจคำถามในสายตาของเขาได้แทบจะในทันที

เมื่อเห็นสภาพเขาเป็นแบบนี้ แต่ปฏิกิริยาแรกกลับไม่ใช่การห่วงตัวเอง หากแต่เป็นห่วงเรื่องงาน เธอทั้งโกรธทั้งสงสารจับใจ

แต่จะทำอย่างไรได้เล่า

เธอโน้มตัวลงไป กุมมืออันเย็นเยียบไร้สีเลือดของเขาไว้อย่างแผ่วเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่ง

"ถ่ายออกมาดีมากเลยเสี่ยวสวิน เทกเดียวผ่านเลย ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมสุดๆ"

"จบแล้วนะ จากนี้ไปไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว หน้าที่เดียวของนายตอนนี้คือพักผ่อนให้เต็มที่"

เมื่อได้ยินว่าการถ่ายทำผ่านพ้นไปด้วยดี เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของหลี่รั่วสวินจึงผ่อนคลายลงในที่สุด

เขาพยักหน้ารับเบาๆ หลับตาลงอย่างวางใจ แล้วทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการต้านทานความเหนื่อยล้าและความทรมานที่โถมซัดเข้ามาประดุจคลื่นยักษ์ภายในร่างกาย

เมื่อเห็นใบหน้ายามหลับใหลอันซีดเผือดเปราะบางของเด็กหนุ่มที่ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ถังเซวียนก็รู้สึกราวกับมีก้อนสำลีมาอุดแน่นอยู่ในอก อึดอัดทรมานจนบอกไม่ถูก

ความรู้สึกอัดอั้นที่ไม่อาจระบายออกไปทางใด ในที่สุดก็ถูกเธอแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันในการทำงาน

เธอย้อนดูใบหน้าซีดเซียวทว่าเปล่งประกายของเด็กหนุ่มในคลิปวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังเสียงแหบพร่าแต่เปี่ยมด้วยความจริงใจของเขา โดยเฉพาะช่วงท้ายที่เขาเปิดใจพร้อมน้ำตาและวิเคราะห์ตัวเองอย่างตรงไปตรงมา…

เธอตัดต่อคลิปไปพลาง ปาดน้ำตาและสั่งน้ำมูกไปพลาง

ไม่นานข้างโต๊ะทำงานชั่วคราวก็เต็มไปด้วยกองกระดาษทิชชู

คลิปเวอร์ชันตัดต่อขั้นต้นถูกส่งไปให้มั่วเสี่ยวอวี๋

ครู่หนึ่งต่อมาก็มีข้อความตอบกลับ

【มั่วเสี่ยวอวี๋】: ใช้ได้

【มั่วเสี่ยวอวี๋】: กระแสสังคมหลังจากนี้ฉันคุมเอง

ถังเซวียนมองข้อความตอบกลับที่สั้นกระชับได้ใจความบนหน้าจอ ปลายนิ้วขยับล็อกอินเข้าบัญชีเวยปั๋วทางการของ "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน"

พิมพ์ข้อความ อัปโหลดวิดีโอ และกดโพสต์

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น เธอถึงได้ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด เอนตัวพิงพนักเก้าอี้

แสงแดดนอกหน้าต่างกำลังดี ส่องลอดบานกระจกเข้ามาต้องตัวเธอ มอบความอบอุ่นให้จางๆ

ทว่าในใจของเธอกลับยังคงหนักอึ้ง

ไม่รู้เลยว่าเมื่อคลิปนี้เผยแพร่ออกไป จะก่อให้เกิดคลื่นลมแรงขนาดไหน

เด็กหนุ่มรู้ทั้งรู้ว่าการเปิดเผยส่วนลึกในจิตใจต่อหน้าสาธารณชนย่อมต้องถูกผู้คนพิพากษา แต่เขาก็ยังเลือกที่จะทำ

ความกล้าหาญเช่นนี้ หรือจะเรียกว่าความจริงใจอันบุ่มบ่ามก็ว่าได้ หากต้องถูกใครเข้าใจผิดเข้าจริงๆ เธอคงเสียใจมากแน่ๆ

ขอให้…ทุกอย่างราบรื่นด้วยเถอะ