บทที่ 65 พวกคุณคือแสงสว่างของผม

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านใบอูถงที่บางตา ทอดเงาลวดลายสลับสว่างบนพื้นดิน

หวังเหอกวงเดินอยู่บนทางเดินคอนกรีตในรั้วมหาวิทยาลัย

มีนักศึกษาหญิงสองสามคนเดินสวนมา พอเห็นเขาเข้าก็ตาเป็นประกาย ต่างสะกิดศอกกระซิบกระซาบกัน

"วี้ด! นี่พี่เสี่ยวหวังรุ่นพี่ที่เพิ่งดังของมอเรานี่นา!"

"เอ๊ะ จริงด้วย! น่าจะใช่เขานะแก!"

ภาพแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายวันมานี้

นับตั้งแต่คลิปวิเคราะห์สภาพจิตใจของหลี่รั่วสวินกลายเป็นไวรัลโด่งดังเป็นพลุแตก ชื่อของเสี่ยวหวังก็พลอยมีชื่อเสียงตามไปด้วย ทั้งภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปจนถึงโลกอินเทอร์เน็ตอันกว้างใหญ่

ชื่อจริงของเขาคือหวังเหอกวง เป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาจิตวิทยา

เดิมทีเขาแค่นึกสนุกทำคลิปนั้นขึ้นมาเพราะสัญชาตญาณในสายวิชาชีพ ผสมกับความอยากรู้อยากเห็นในตัวหลี่รั่วสวินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่ายอดคนดูและกระแสตอบรับจะหลั่งไหลเข้ามาอย่างถล่มทลาย

รายได้จากคลิปวิดีโอทำให้คนที่ต้องแบมือขอเงินทางบ้านมาตลอดอย่างเขาเริ่มลืมตาอ้าปากได้ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

นี่เป็นครั้งแรกที่หวังเหอกวงตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า พลังแห่งชื่อเสียงและกระแสนิยมมีความหมายมากเพียงใดในยุคสมัยนี้

เขาจึงเริ่มหันมาเอาจริงเอาจังกับการบริหารช่องโซเชียลของตัวเอง โดยหยิบยกประเด็นร้อนในวงการบันเทิงมาวิเคราะห์เจาะลึกและให้ความรู้ผ่านมุมมองทางจิตวิทยา

และเพื่อที่จะผลิตเนื้อหาให้ดูเป็นมืออาชีพยิ่งขึ้น เขายังไปขุดตำราวิชาการที่ถูกทิ้งร้างมาปัดฝุ่นอ่านใหม่อีกครั้ง ไฟในการศึกษาค้นคว้าลุกโชนยิ่งกว่าตอนเตรียมตัวสอบปลายภาคเสียอีก!

ถึงขั้นเริ่มคิดทบทวนอย่างจริงจังแล้วว่า ตัวเองควรจะเรียนต่อระดับปริญญาเอกดีหรือไม่

หากเป็นเมื่อก่อน เรื่องแบบนี้เขาคงไม่กล้าแม้แต่จะเก็บเอามาคิดฝัน!

ด้วยฐานะทางบ้านที่แสนธรรมดา พ่อแม่กัดฟันส่งเสียจนเขาจบปริญญาโทมาได้ก็นับว่ายากลำบากเต็มกลืน เดิมทีเขาจึงตั้งใจไว้ว่าพอเรียนจบปุ๊บก็จะรีบหางานทำเพื่อหาเงินทันที

ทว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสิบกว่าวัน เส้นทางชีวิตของเขากลับพลิกผันไปเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบองศา

และจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดนี้ ก็คือหลี่รั่วสวิน!

ด้วยเหตุนี้ หวังเหอกวงจึงมีความรู้สึกซับซ้อนยากจะบรรยายต่ออีกฝ่าย

โทรศัพท์มือถือสั่นเบาๆ หนึ่งครั้ง

หวังเหอกวงยกขึ้นมาดู พบว่าบัญชี "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน" เพิ่งโพสต์ความเคลื่อนไหวใหม่

เขาชะงักฝีเท้า ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนม้านั่งใต้ร่มไม้ริมทาง แล้วแตะเปิดโพสต์เวยปั่วนั้นขึ้นมา

หน้าจอมืดสนิทไปชั่วขณะ

จากนั้น ตัวอักษรสีขาวแถวหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

"ยามความมืดมิดเอ่อล้นท่วมลำคอ ฉันกลับลืมเลือนไออุ่นของแสงตะวัน"

หัวใจของหวังเหอกวงดิ่งวูบลงทันที

ในพริบตานั้น ภาพก็พลันสว่างวาบขึ้น

มุมกล้องคล้ายจะสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ นิ่งลงแล้วจับโฟกัส

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องทะลุม่านโปร่งบางในห้องพักผู้ป่วย ทอดแสงนวลตาอบอุ่นเข้ามาด้านใน

มุมกล้องค่อยๆ แพนจากทิวทัศน์เลือนรางนอกหน้าต่างมายังเตียงคนไข้

เด็กหนุ่มในชุดผู้ป่วยตัวโคร่งกำลังนั่งกึ่งเอนพิงหัวเตียง

สีหน้าของเขาดูเหมือนจะ…ไม่เลวเลยใช่ไหม?

อย่างน้อยที่สุด ใบหน้าก็เริ่มมีเลือดฝาดจางๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

แว่วเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังมาจากที่ไกลๆ ภาพตรงหน้าดูเงียบสงบ อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันเงียบงันที่เป็นเอกลักษณ์ของห้องพักผู้ป่วย

จากนั้น หลี่รั่วสวินก็เริ่มเอ่ยปาก

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด

เขาเล่าถึงเรื่องราวที่ตนเองเผชิญมานับตั้งแต่ล้มป่วย ความเจ็บปวดและการดิ้นรนที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้เหล่านั้น

รอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าของหวังเหอกวงค่อยๆ เลือนหายไป

ในใจพลันเกิดระลอกคลื่นความรู้สึกอันซับซ้อน

หลี่รั่วสวินเปิดใจอย่างตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

การเปิดเผยความมืดมิดที่อยู่ลึกที่สุดในจิตใจ ส่วนที่เปราะบางที่สุด ออกมาให้ทุกคนเห็นอย่างไร้การปกปิดเช่นนี้

หากเปลี่ยนเป็นตัวเขาเอง จะทำได้ไหมนะ

คงทำไม่ได้หรอก

บนโลกใบนี้ จะมีสักกี่คนที่ทำแบบนี้ได้จริงๆ

ทว่าหวังเหอกวงก็อดกังวลใจไม่ได้

ไม่ใช่ว่าการควักเอาความจริงใจทั้งหมดออกมาเปิดเผย จะได้รับความจริงใจตอบกลับมาเสมอไป

โดยเฉพาะในวงการบันเทิงอันซับซ้อน และในสมรภูมิความคิดเห็นบนโลกออนไลน์อันเชี่ยวกรากแห่งนี้

ความจริงใจที่ไร้เกราะป้องกันเช่นนี้ จะย้อนกลับมากลายเป็นคมมีดทิ่มแทงเขาแทนหรือไม่

ทั้งที่เดบิวต์เป็นไอดอลมาหลายปีแล้วแท้ๆ…

ทำไมถึงดูเหมือนไม่รู้จักปกป้องตัวเองเอาเสียเลย

คลิปวิดีโอยังคงดำเนินต่อไป

จนกระทั่งถึงช่วงท้าย แม้จะมองผ่านหน้าจอ หวังเหอกวงก็ยังสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า แววตาของเด็กหนุ่มที่เคยจับจ้องอยู่เริ่มเลื่อนลอยเล็กน้อย

ทว่าเขาก็ยังคงพยายามฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

"พวกเราสัญญากันแล้วนะ ในอนาคตจะต้องมาดูคอนเสิร์ตของผมด้วยกัน!"

หวังเหอกวงรู้สึกราวกับหัวใจถูกบางสิ่งสะกิดชนเบาๆ

เขาจ้องมองหน้าจอ พลางตอบรับในใจอย่างเงียบงัน

ฉันไปแน่นอน

เพราะงั้น…

นายก็ต้องอดทนมีชีวิตต่อไปให้ได้เหมือนกันนะ

ช่วงท้ายคลิป รูปถ่ายจดหมายจากเหล่าแฟนคลับปรากฏซ้อนทับสลับไปมา ค่อยๆ ชัดขึ้นและเลือนหายไป ก่อนจะรวมตัวกลายเป็นข้อความหนึ่งแถวบนหน้าจอว่า

"ครั้งนี้ พวกคุณคือแสงสว่างของผม"

เพลงประกอบเป็นเสียงเดี่ยวเปียโนอันแสนนุ่มนวล ไหลรินราวกับธารน้ำสายเล็กๆ ก่อนจะผสานเข้ากับเอฟเฟกต์เสียงบำบัดกังวานใสคล้ายกระดิ่งลมในตอนท้าย ทิ้งความรู้สึกตราตรึงใจอันยาวนานเอาไว้

หวังเหอกวงยืนนิ่งอยู่กับที่

เสียงเอะอะของเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาโดยรอบ ดูเหมือนจะลอยห่างออกไปไกลแสนไกล

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่อาการอึดอัดแน่นหน้าอกนั้นกลับไม่จางหายไปเลย

คนจำนวนมากมักมีความรู้สึกอับอายในโรคที่เป็น ในฐานะนักศึกษาคณะจิตวิทยา เขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่า การที่หลี่รั่วสวินเปิดแผลของตัวเองในคลิปวิดีโอสาธารณะเช่นนี้ ต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาลเพียงใด!

ความกดดันที่เด็กหนุ่มแบกรับอยู่ในตอนนี้ อาจจะมากกว่าภาพที่ปรากฏในคลิปวิดีโอมากมายนัก

ไม่ได้การ!

จะปล่อยให้ความจริงใจของเด็กคนนี้ถูกบิดเบือนไม่ได้เด็ดขาด!

จะยอมให้ความจริงใจที่ต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดมาเปิดเผย กลายเป็นอาวุธที่คนอื่นใช้โจมตีเขาไม่ได้เด็ดขาด!

แววตาของหวังเหอกวงฉายประกายแน่วแน่ เขากลับหลังหันแล้วสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้ากลับหอพักทันที

เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

แม้เพียงเพื่อให้ความจริงใจนี้ ได้รับการทะนุถนอมอย่างอ่อนโยนจากผู้คนมากขึ้นก็ตาม

คลิปของเขาก็จะมีความหมายขึ้นมาทันที!

…

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าช่วงนี้หัวหลิงหลิงมีความสุขขนาดไหน

สตูดิโอเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว สวินเป่าของเธอกลับมาแล้วจริงๆ!

กระทั่งแสงแดดที่ลอดผ่านใบต้นการบูรระหว่างทางไปโรงเรียนในแต่ละวัน ยังดูสว่างสดใสและอบอุ่นเป็นพิเศษ

ช่วงพักเบรกคาบยาวตอนบ่าย บรรยากาศในห้องเรียนส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว จู่ๆ ถังเจียฉีก็พุ่งพรวดเข้ามาที่โต๊ะของหัวหลิงหลิงราวกับพายุ เธอพยายามกดเสียงให้เบาลง ทว่าสีหน้ากลับตื่นเต้นสุดขีด

"ฮือๆ! หลิงหลิง เธอเป็นวานิลลาใช่ไหม"

หัวหลิงหลิงร้อง "หา?" ออกมาคำหนึ่ง ใบหน้ากลมป้อมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

อะไรของเธอเนี่ย

เธอจำได้ขึ้นใจเลยว่า เมื่อก่อนถังเจียฉีเป็นคนที่ดูถูกพวกไอดอลบอยแบนด์ที่สุดไม่ใช่เหรอ

ถังเจียฉีเป็นพวกคลั่งไคล้โลกสองมิติ

หัวหลิงหลิงจำได้ลางๆ ว่า เคยมีเพื่อนร่วมห้องป้ายยาพวกหนุ่มหล่อดาวรุ่งที่กำลังดังเปรี้ยงปร้างให้ถังเจียฉี

ตอนนั้นถังเจียฉีพูดอย่างมั่นอกมั่นใจด้วยสีหน้าเหยียดหยามว่า

"ดาราในทีวีพวกนั้น ใครจะไปรู้ว่าตัวตนเบื้องหลังจริงๆ เป็นยังไงกันแน่!"

"มีแต่สามีภาพวาดสองมิติเท่านั้นแหละที่ไม่มีวันบ้านบึ้มภาพลักษณ์พังทลาย!"

แล้วทำไมวันนี้…

เมื่อถังเจียฉีเห็นสีหน้างุนงงของหัวหลิงหลิง ก็หัวเราะแห้งๆ แก้เก้ออย่างเขินอายพลางเกาหัวแกรกๆ

"โธ่เอ๊ย ก็แหม…ช่วงนี้ฉันโดนหลี่รั่วสวินตกเข้าด้อมจริงๆ นี่นา ฮือๆ"

"เขาแบบว่า น่าทะนุถนอมให้เป็นคนสวยขาตัวเล็กน่าโอ๋สุดๆ ไปเลย…"

"ซี้ดดด—"

ดวงตาของถังเจียฉีเป็นประกายวิบวับ

หัวหลิงหลิง: "…"

กรี๊ด!

เธอกำลังจินตนาการเรื่องพิลึกพิลั่นอะไรกับสวินเป่าของฉันกันยะ!

แม้ในใจจะกรีดร้องโวยวาย แต่ความกระหยิ่มยิ้มย่องกลับแผ่ซ่านขึ้นมาเงียบๆ

คิกๆ สวินเป่าบ้านฉันมีเสน่ห์ล้นเหลือขนาดนี้เชียวนะ

เมื่อสองสาวหาเรื่องคุยตรงกันได้ ก็รีบขยับเข้าไปสุมหัวคุยกันอย่างออกรสออกชาติทันที

คุยไปคุยมา จู่ๆ ถังเจียฉีก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่

"จริงด้วยหลิงหลิง สตูดิโอเพิ่งลงคลิปใหม่ เธอได้ดูหรือยัง"