บทที่ 66 เป็นตัวเองที่ดีกว่าเดิม

"เอ๊ะ? สตูดิโอปล่อยคลิปใหม่แล้วเหรอ!"

หัวหลิงหลิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ด้วยความที่เป็นนักเรียนไปกลับและค่อนข้างตั้งใจเรียน เธอจึงไม่เคยแอบพกโทรศัพท์มือถือมาโรงเรียนเลย

ที่สำคัญคือเธอกลัวโดนจับได้ด้วย ความจริงแล้วเธอเป็นคนขี้ขลาดมาก

ถังเจียฉีกวักนิ้วเรียกหัวหลิงหลิงอย่างมีลับลมคมใน

"มาๆ ฉันพาไปดูเอง!"

ทั้งสองคนแอบลุกขึ้น ย่อตัวย่องออกจากประตูด้านหลังห้องเรียนอย่างลับๆ ล่อๆ

ไม่ไกลออกไป เฉียนเวยจ้องมองแผ่นหลังอวบอ้วนเทอะทะของหัวหลิงหลิงด้วยสายตาเย็นชา

เธอเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น เล็บจิกแทบจะฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ

ใครจะไปคิดว่านังอ้วนที่แต่ก่อนเคยหงอและยอมให้เธอรังแกมาตลอด จะกล้าลุกขึ้นมาสู้กลับ!

เฉียนเวยลูบแขนและไหล่ของตัวเอง ดูเหมือนยังคงรู้สึกถึงความเจ็บระบมและอาการหายใจไม่ออกตอนที่โดนหัวหลิงหลิงทับด้วยน้ำหนักทั้งตัวในวันนั้น

ให้ตายสิ นังอ้วนนี่ไม่ได้หนักธรรมดาเลยจริงๆ!

วินาทีนั้น ในฐานะขาโจ๋หญิงประจำโรงเรียน ในที่สุดเฉียนเวยก็เข้าใจด้วยตัวเองว่าทำไมการแข่งขันต่อสู้ถึงต้องแบ่งรุ่นน้ำหนักอย่างเคร่งครัดตามหลักฟิสิกส์ง่ายๆ แบบนี้

…

ตรงสุดทางเดินชั้นบนสุดของอาคารเรียน มีห้องเรียนเก่าห้องหนึ่งที่ถูกทิ้งร้างมานานและเต็มไปด้วยของระเกะระกะ

ปกติที่นี่จะเงียบเหงา แทบไม่มีใครเดินผ่าน จึงกลายเป็นฐานทัพลับที่เด็กนักเรียนมักจะแอบมาหลบครู

เห็นได้ชัดว่าถังเจียฉีเป็นขาประจำของที่นี่ เธอผลักประตูที่แง้มไว้อย่างชำนาญ ก่อนจะดึงตัวหัวหลิงหลิงเข้าไปทันที

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นจางๆ แสงแดดสองสามสายส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกที่มีคราบเปรอะเปื้อน ทอดเงาเป็นดวงแสงบิดเบี้ยวอยู่บนพื้น

ถังเจียฉีรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาปลดล็อกหน้าจออย่างร้อนรน

"เร็วเข้า รีบดูเร็ว!"

เธอเปิดเวยปั๋วขึ้นมา แล้วค้นหาโพสต์อัปเดตล่าสุดของ "สตูดิโอหลี่รั่วสวิน" ทันที

อันที่จริงคลิปวิดีโอไม่ได้ยาวมาก มีความยาวเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น แสงไฟอันนุ่มนวลกับบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยก็ปรากฏสู่สายตา

ถังเจียฉีแทบจะถูกภาพตรงหน้าสะกดไว้ในเสี้ยววินาที

ใบหน้าของเธอแทบจะแนบชิดติดจอโทรศัพท์ สายตาจับจ้องเด็กหนุ่มที่นั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงคนไข้ตาไม่กะพริบ

"คุณพระช่วย…"

"หล่อมาก…"

"ในโลกความเป็นจริงมีคนที่หล่อขนาดนี้อยู่จริงๆ เหรอเนี่ย! ไม่ไหวแล้ว ช่วยด้วย!"

"กรี๊ดดด! ไทป์คนงามเปราะบางนี่มันอะไรกัน!"

"ลุคนี้มันเหมาะกับแนวบอบช้ำจากศึกชัดๆ!"

ถังเจียฉีพึมพำกับตัวเอง สองมือกุมประสานไว้ที่หน้าอก ออกอาการคลั่งรักจนแทบสติหลุด

เห็นได้ชัดว่าเธอคือแฟนสายหน้าตาตัวจริงเสียงจริง

ส่วนหัวหลิงหลิงที่อยู่ข้างๆ นอกจากความตื่นเต้นในตอนแรกที่เห็นว่าไอดอลของตัวเองยังมีชีวิตปลอดภัยดีแล้ว หลังจากนั้นเธอกลับดูคลิปวิดีโอทั้งหมดด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เธอสูดน้ำมูกเสียงเบา ไม่อยากให้ถังเจียฉีเห็นว่าตนกำลังร้องไห้

ปวดใจเหลือเกิน

คนเป็นแม่สงสารจนใจจะขาดอยู่แล้ว!

ตอนที่เธอทรมานที่สุด ยังไม่มีอาการทางกายที่หนักหนาถึงขั้นหูแว่วหรือชาไร้ความรู้สึกขนาดนั้น แค่นั้นก็แทบขาดใจแล้ว นึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าหลี่รั่วสวินทนผ่านมาคนเดียวได้อย่างไร!

เมื่อวิดีโอเล่นจนจบ หน้าจอก็ดับสนิทลง

ถังเจียฉียังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ สายตายังไม่อยากละไปไหน เอาแต่จ้องมองหน้าจอซ้ำๆ ซึมซับดาเมจความหล่อระดับทำลายล้างเมื่อครู่นี้

"ไม่ไหวแล้วไม่ไหวแล้ว ฉันจะเอารูปหน้าเขาไปตั้งเป็นภาพพักหน้าจอ!"

ทว่าในหัวของหัวหลิงหลิงกลับมีเพียงประโยคเดียวที่วนเวียนอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พวกเราสัญญากันแล้วนะว่า ในอนาคตจะต้องไปดูคอนเสิร์ตของผมด้วยกัน!"

"…"

หัวหลิงหลิงเงียบไป

เธอถูมืออวบอ้วนของตัวเองไปมา พลางนึกถึงสภาพครอบครัวของตนขึ้นมา…

ไม่ได้!

จะปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!

ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ

เธอจะต้องกลายเป็นคนที่ดีกว่านี้ให้ได้!

เป็นคนที่ดีพอจนแม้ว่าวันหนึ่งจะได้ยืนอยู่ต่อหน้าหลี่รั่วสวินจริงๆ ก็สามารถเชิดหน้าขึ้นได้อย่างภาคภูมิใจ!

…

เสี่ยวหวังทุ่มเทแรงกายแรงใจเต็มที่ ในที่สุดก็ตัดต่อคลิปใหม่ออกมาได้ทันตอนค่ำ

เขารู้ดีว่าจุดเด่นของตัวเองอยู่ตรงไหน

ในฐานะนักศึกษาปริญญาโทด้านจิตวิทยา การก้าวเข้ามาสู่วงการครีเอเตอร์ถือเป็นเรื่องบังเอิญแท้ๆ คลิปแรกที่เขาวิเคราะห์สภาพจิตใจของหลี่รั่วสวินดันแมสเป็นพลุแตก ทำให้เขาค้นพบจุดยืนของตัวเอง

บรรดาบล็อกเกอร์สายบันเทิงมักจะเมาท์มอยเรื่องซุบซิบได้อย่างคล่องแคล่ว ทว่าความรู้ด้านจิตวิทยากลับรู้แค่งูๆ ปลาๆ

ส่วนบล็อกเกอร์สายให้ความรู้เชิงวิชาการ แม้จะมีทฤษฎีแน่นปึ้ก แต่กลับไม่ค่อยเข้าใจระบบนิเวศในวงการบันเทิงและวัฒนธรรมแฟนด้อมที่พลิกผันตลอดเวลา

หวังเหอกวงอยู่ตรงจุดกึ่งกลางนี้พอดี พอมาวิเคราะห์ปรากฏการณ์ทางจิตวิทยาในข่าวบันเทิง จึงมีน้ำหนักน่าเชื่อถือกว่าพวกเพจปั่นที่เอาแต่กุเรื่องขึ้นมาเองเสมอ

ด้วยเหตุนี้ แอ็กเคานต์ "จิตวิทยาเสี่ยวหวังหัวไม่ล้าน" ของเขาจึงโกยยอดผู้ติดตามทะลุหนึ่งแสนคนได้ในเวลาไม่นาน ทั้งแฟนคลับยังเหนียวแน่นมากอีกด้วย

คลิปใหม่ที่หลี่รั่วสวินปล่อยออกมาในครั้งนี้ ย่อมเป็นบ่อทราฟฟิกมหาศาลอีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันทีที่คลิปถูกอัปโหลด ยอดหลังบ้านก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ในกลุ่มแฟนคลับต่างๆ ของชาววานิลลาก็แทบแตกแตนด้วยความตื่นเต้น

"กรี๊ดดด ทุกคนรีบไปดูคลิปใหม่ของจิตวิทยาเสี่ยวหวังหัวไม่ล้านเร็ว! เขาเจาะลึกวิเคราะห์คลิปสวินเป่ารอบนี้โดยเฉพาะเลย! โคตรมืออาชีพ!"

ณ เมืองจิง ภายในห้องทำงานของฝ่ายประชาสัมพันธ์บริษัทยั่วเย่ามิวสิกยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

สมาชิกทีมพีอาร์ของหลี่รั่วสวินต่างจ้องมองข้อมูลและทิศทางกระแสสังคมบนหน้าจอของตนตาไม่กะพริบ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกอย่างบนโลกออนไลน์แบบเรียลไทม์

จากสถานการณ์ในตอนนี้ กระแสตอบรับถือว่าออกมาในแง่บวกมาก บรรยากาศตึงเครียดที่อบอวลอยู่ก่อนหน้าค่อยๆ ผ่อนคลายลง ใบหน้าของทุกคนเริ่มมีรอยยิ้มโล่งใจปรากฏขึ้นมาบ้าง

สวีฉิงคงกำลังแฝงตัวอยู่ในกลุ่มแฟนคลับระดับแกนนำ นิ้วเลื่อนดูประวัติการแชต ทันใดนั้นก็เห็นคนแชร์ลิงก์วิดีโอของหวังเหอกวงเข้ามา

เธอกดเปิดเข้าไปดูอย่างเป็นธรรมชาติ ดูไปก็อดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงานข้างๆ ว่า

"นี่ ดูเสี่ยวหวังคนนี้สิ วิเคราะห์เป็นฉากๆ มีหลักการสุดๆ ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนคุมฝ่ายพีอาร์เอง คงนึกว่าพวกเราไปจ้างเขามาแล้วนะเนี่ย ฮ่าๆ"

คำพูดนี้กระตุ้นความสนใจของคนอื่นๆ ขึ้นมาทันที ต่างยื่นหน้าเข้ามารุมดูที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ด้านมั่วเสี่ยวอวี๋เมื่อได้ยินเข้า ก็ลองค้นหาในคอมพิวเตอร์ของตัวเองบ้าง แล้วกดเปิดดูคลิปวิดีโอล่าสุดที่เสี่ยวหวังเพิ่งโพสต์

หน้าจอสว่างขึ้น ภาพฉากหลังเป็นมุมหนึ่งของหอพักมหาวิทยาลัยที่คุ้นตา หวังเหอกวงปรากฏตัวอยู่หน้ากล้องในชุดสบายๆ

"สวัสดีครับทุกคน ผมเสี่ยวหวังครับ"

"ทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าผมแจ้งเกิดมาจากการทำคลิปวิเคราะห์หลี่รั่วสวิน วันนี้ผมก็เลยขอมาเกาะกระแสอีกสักรอบครับ"

เขาหยอดมุกแซวตัวเองเล็กน้อยเพื่อปรับบรรยากาศให้เป็นกันเอง

แต่ไม่นาน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

"คลิปวิดีโอที่สตูดิโอหลี่รั่วสวินปล่อยออกมา ผมเชื่อว่าเพื่อนๆ ที่กดเข้ามาดูคลิปนี้ของผมหลายคนน่าจะได้ดูกันหมดแล้ว"

"พูดตามตรง ในฐานะนักศึกษาภาควิชาจิตวิทยา หลังจากที่ผมดูจบแล้ว ความรู้สึกข้างในมันหนักอึ้งและซับซ้อนมากจริงๆ ครับ"

"ผมคิดว่าวันนี้คงจะเป็นอีกหนึ่งตอนที่หัวข้อค่อนข้างซีเรียส"

"ผมเลยอยากนำความรู้ที่ได้เรียนมา มาพูดคุยกับทุกคนว่า พวกเรามองเห็นอะไรได้บ้างจากคลิปวิดีโอนี้"

หวังเหอกวงปรับท่านั่ง ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังเปิดใจพูดคุยกับผู้ชมทุกคนที่อยู่หน้าจออย่างจริงใจ

"อันดับแรก ย่อมเป็นความรู้สึกบางอย่างที่หลี่รั่วสวินได้บรรยายไว้ในคลิป"

"อย่างเช่น 'ไม่รู้สึกถึงความสุข และก็ไม่รู้สึกถึงความเศร้า' ภาวะแปลกแยกจากตัวเองที่ 'เหมือนกับมองดูโลกใบนี้ผ่านแผ่นกระจก' หรืออาการทางกายอย่างฝันร้ายและหูแว่ว รวมถึงความคิดแบบหายนะที่เชื่อว่าไม่มีใครต้องการตัวเอง ทั้งหมดนี้ชี้ตรงไปยังจุดเดียวอย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ"

"เอ็มดีดี หรือก็คือ โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงครับ"